ಅವಧೂತಗೀತಾ

ಶ್ರೀಮಂತವಾದ ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ, ಅವಧೂತನು ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಹೀಗೆ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ: “ಯಾವಾಗ ಎಲ್ಲ ಭೇದ ಮತ್ತು ಅಭೇದಗಳ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಜ್ಞಾತೃ ಮತ್ತು ಜ್ಞೇಯಗಳ ವಿಲಯವಾಗುತ್ತದೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ, ನಿರಂತರ, ಪರಮಮಂಗಳರೂಪವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಆಗ ಮೂರನೆಯ ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯೆಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸ್ಥಳವೇ ಇಲ್ಲ. ಮಾತಾಡಿದದ್ದು ಅಥವಾ ಮಾತಾಡದದ್ದು, ತಿಳಿದದ್ದು ಅಥವಾ ತಿಳಿಯದದ್ದು, ಯಾವುದೂ ಸತ್ಯವಲ್ಲ; ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ, ನಿರಂತರ, ಪರಮಮಂಗಳರೂಪವಾಗಿರುವಾಗ, ವಿಷಯಗಳು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಬುದ್ಧಿ ಅಥವಾ ಮನಸ್ಸುಗಳೆಂಬ ಭಾವನೆ ಹೇಗೆ ಬರುವುದು? ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಗಾಳಿ, ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿ—all these are not truly real. When all is one, uninterrupted, and supremely auspicious, where is the place for cloud or water? ಕಲ್ಪಿತ ಜಗತ್ತು, ಕಲ್ಪಿತ ದೇವತೆಗಳ ಲಯವಾಗಿರುವಾಗ, ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ, ನಿರಂತರ, ಪರಮಮಂಗಳರೂಪವಾಗಿರುವಾಗ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗುಣ ಮತ್ತು ದೋಷಗಳ ತೀರ್ಪು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಮರಣ ಮತ್ತು ಜನನ, ಕ್ರಿಯೆ ಮತ್ತು ಅಕ್ರಿಯೆ—all are truly negated. ಒಂದೇ, ನಿರಂತರ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ಶಿವನೇ ಇದ್ದಾಗ, ಬರುವದು ಮತ್ತು ಹೋಗುವದು ಎಂಬ ಮಾತಿಗೆ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪುರುಷ ಭಿನ್ನವಲ್ಲ; ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಫಲದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೂ ಇಲ್ಲ. ಒಂದೇ, ನಿರಂತರ, ವ್ಯಾಪಕ ಶಿವನೇ ಇದ್ದಾಗ, ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಅಪುರುಷ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಹೇಗೆ ಬರುವುದು? ಮೂರನೆಯದು ದುಃಖವನ್ನು ತರುವುದಿಲ್ಲ; ಎರಡನೆಯದು ಗುಣಗಳಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ, ನಿರಂತರ, ವ್ಯಾಪಕ ಶಿವನೇ ಇದ್ದಾಗ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ, ಯೌವನ, ಬಾಲ್ಯ ಇವುಗಳು ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ಇದು ಆಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಜಾತಿಗೆ ಅತೀತ, ಕಾರಣ ಮತ್ತು ಕರ್ತೃಭಾವಕ್ಕೂ ಅತೀತ. ಒಂದೇ, ವ್ಯಾಪಕ ಶಿವನೇ ಇದ್ದಾಗ, ವಿನಾಶ ಅಥವಾ ಅವಿನಾಶದ ಕಲ್ಪನೆ ಹೇಗೆ ಬರುವುದು? ಭೋಜಕ ಮತ್ತು ಅಭೋಜ್ಯ, ಜನನ ಮತ್ತು ಅಜನನ—all are false notions. ಒಂದೇ, ವ್ಯಾಪಕ ಶಿವನೇ ಇದ್ದಾಗ, ನಾಶ ಮತ್ತು ಅನಾಶ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಹೇಗೆ ಇರುವುದು? ಪುರುಷ ಅಥವಾ ಅಪುರುಷ, ಸ್ತ್ರೀ ಅಥವಾ ಅಸ್ತ್ರೀ ಎಂಬ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೂ ಸುಳ್ಳು. ಒಂದೇ, ವ್ಯಾಪಕ ಶಿವನೇ ಇದ್ದಾಗ, ಸುಖ ಅಥವಾ ಸುಖಾಭಾವ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ಮೋಹ ಮತ್ತು ದುಃಖ, ಸಂಶಯ ಮತ್ತು ಶೋಕ—all are transcended. ಒಂದೇ, ವ್ಯಾಪಕ ಶಿವನೇ ಇದ್ದಾಗ, ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನದು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಬರುವುದು? ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮ, ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷ—all are dissolved. ಒಂದೇ, ವ್ಯಾಪಕ ಶಿವನೇ ಇದ್ದಾಗ, ನೋವು ಅಥವಾ ನೋವಿನ ಅಭಾವದ ಕಲ್ಪನೆ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ಯಜಮಾನ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞ, ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಹೋಮದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೂ ಇಲ್ಲ. ಒಂದೇ, ವ್ಯಾಪಕ ಶಿವನೇ ಇದ್ದಾಗ, ಕ್ರಿಯೆಯ ಫಲಗಳೆಂಬ ಭಾವನೆಗೆ ಸ್ಥಳವೇ ಇಲ್ಲ. ದುಃಖ ಮತ್ತು ದುಃಖಾಭಾವ, ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರಾಭಾವ—all are absent. ಒಂದೇ, ವ್ಯಾಪಕ ಶಿವನೇ ಇದ್ದಾಗ, ಆಸಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಅನಾಸಕ್ತಿಯ ಕಲ್ಪನೆ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ಮೋಹ ಅಥವಾ ಮೋಹಾಭಾವ, ಲೋಭ ಅಥವಾ ಲೋಭಾಭಾವ—all are truly absent. ಒಂದೇ, ವ್ಯಾಪಕ ಶಿವನೇ ಇದ್ದಾಗ, ವಿಭೇದ ಅಥವಾ ಅವಿಭೇದದ ಕಲ್ಪನೆ ಹೇಗೆ ಬರುವುದು? ನೀನು ಮತ್ತು ನಾನು, ಇಲ್ಲಿ ಕೊಲ್ಲುವವನೂ ಇಲ್ಲ; ಕುಟುಂಬ ಅಥವಾ ಜನ್ಮದ ವಿಚಾರವೂ ಅಸತ್ಯ. ನಾನು ಶಿವನೇ, ಪರತತ್ತ್ವ, ಎಂದಾಗ, ಇಲ್ಲಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಅಥವಾ ವಂದನೆಗೆ ಸ್ಥಳವೇ ಇಲ್ಲ. ಗುರು ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಯರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೂ ಇಲ್ಲ; ಉಪದೇಶದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೂ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಶಿವನೇ, ಪರಮಸತ್ಯ, ಎಂದಾಗ, ಇಲ್ಲಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಅಥವಾ ವಂದನೆಗೆ ಸ್ಥಳವೇ ಇಲ್ಲ. ದೇಹಗಳ ಕಲ್ಪಿತ ವಿಭಜನೆಯೂ ಇಲ್ಲ; ಲೋಕಗಳ ಕಲ್ಪಿತ ವಿಭಜನೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಶಿವನೇ, ಪರಮಸತ್ಯ, ಎಂದಾಗ, ಇಲ್ಲಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಅಥವಾ ವಂದನೆಗೆ ಸ್ಥಳವೇ ಇಲ್ಲ. ವ್ಯಾಸನವುಳ್ಳವನು ಅಥವಾ ವ್ಯಾಸನರಹಿತನು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇಲ್ಲ; ಇದು ಶುದ್ಧ, ಸ್ಥಿರ, ನಿರ್ಮಲ. ನಾನು ಶಿವನೇ, ಪರಮಸತ್ಯ, ಎಂದಾಗ, ಇಲ್ಲಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಅಥವಾ ವಂದನೆಗೆ ಸ್ಥಳವೇ ಇಲ್ಲ. ದೇಹ ಮತ್ತು ದೇಹರಹಿತ ಎಂಬ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೂ ಇಲ್ಲ; ಆಚಾರವೂ ಅಸತ್ಯ. ನಾನು ಶಿವನೇ, ಪರಮಸತ್ಯ, ಎಂದಾಗ, ಇಲ್ಲಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಅಥವಾ ವಂದನೆಗೆ ಸ್ಥಳವೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನು ಪಡಿದನು, ಪಡಿದನು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ—ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತನದ ಗುರುತು ಇಲ್ಲ. ಸಮಭಾವದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಪರಮ ಅವಧೂತನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿ ಆರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಚಿಂಡಿದ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾಪದ ಪಥವನ್ನು ಮೀರಿ ನಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಖಾಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ, ಶುದ್ಧ, ನಿರ್ಮಲ, ಅವಿಭಕ್ತ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಗುರಿಯಿಲ್ಲದವನೂ, ಗುರಿಯೂ ಅಗುರಿಯೂ ಇಲ್ಲದವನೂ, ಕುಶಲ, ಆದರೆ ಸತ್ಪಾಪಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲಿರುವವನೂ, ಶುದ್ಧತತ್ತ್ವದಿಂದ ಪಾವನ, ನಿರ್ದೋಷ—ಅವನಿಗೆ ವಾದ ಅಥವಾ ವಿವಾದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಆಶೆ ಮತ್ತು ಆಸಕ್ತಿಯ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ವಿಧಿಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮೀರಿ, ಶಾಂತ, ಎಲ್ಲಾ ವಿಭೇದಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತ, ಶುದ್ಧ, ನಿರ್ದೋಷ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ದೇಹ ಅಥವಾ ದೇಹರಹಿತತ್ವದ ವಿಚಾರ ಹೇಗೆ? ಆಸಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಅನಾಸಕ್ತಿಯ ವಿಚಾರ ಹೇಗೆ? ತತ್ತ್ವವೇ ಸ್ವತಃ ಶುದ್ಧ, ಸ್ಥಿರ, ಆಕಾಶಸಮಾನ, ಸ್ವಯಂಪ್ರಕಾಶ. ರೂಪ ಮತ್ತು ಅರೂಪ ಎರಡೂ ಇಲ್ಲದ ಕಡೆ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಹೇಗೆ ಹುಡುಕುವುದು? ಪರಮ ಆಕಾಶಸಮಾನವಾದಲ್ಲಿ, ವಿಷಯಗಳೊಡನೆ ವ್ಯವಹಾರ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ತತ್ತ್ವವೇ ನಿರಂತರ ಹಂಸ, ಆಕಾಶಸಮಾನ, ಶುದ್ಧ, ನಿರ್ದೋಷ; ಇಲ್ಲಿ ವಿಭಜನೆ ಅಥವಾ ವ್ಯತ್ಯಾಸ, ಬೇರ್ಪಡಿಕೆ ಅಥವಾ ಪರಿವರ್ತನೆ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ಎಲ್ಲವೂ ನಿರಂತರ, ಏಕತತ್ತ್ವ; ಇಲ್ಲಿ ಸಂಯೋಗ ಅಥವಾ ವಿಭೋಗದ ಅಹಂಕಾರ ಹೇಗೆ? ಎಲ್ಲವೂ ಪರಮ ನಿರಂತರವಾದಾಗ, ತತ್ತ್ವ ಅಥವಾ ಅತತ್ತ್ವ ಎಂಬ ಭಾವನೆಗೆ ಸ್ಥಳವೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಏಕ, ನಿರ್ದೋಷ, ಆಕಾಶಸಮಾನ, ನಿರಂತರ ಶುದ್ಧ; ಇಲ್ಲಿ ಸಂಯೋಗ ಅಥವಾ ವಿಭೋಗ, ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಅಸತ್ಯ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ಯೋಗಿಗೆ ಸಂಯೋಗ ಮತ್ತು ವಿಭೋಗ ಇಲ್ಲ; ಭೋಗಿಗೆ ಭೋಗ ಮತ್ತು ಅಭೋಗ ಇಲ್ಲ; ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಮನಸ್ಸು ಕಲ್ಪಿಸಿದ ಸಹಜ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ನಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಸದಾ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಏಕೀಭಾವ ಹೊಂದಿರುವವನಾಗಿ, ಅವನು ದ್ವೈತ ಮತ್ತು ಅದ್ವೈತದಿಂದ ಮುಕ್ತ. ಸಹಜ, ನಿರ್ವಾಸನ ಯೋಗಿಯು ಶುದ್ಧ, ನಿರ್ದೋಷ, ಅವಿಭಕ್ತ ಭೋಗಿಯೂ ಹೌದು. ಭಂಗ ಮತ್ತು ಅಭಂಗ ಎರಡೂ ಇಲ್ಲ, ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅನಾಸಕ್ತಿ ಎರಡೂ ಇಲ್ಲ; ಇಲ್ಲಿ ತತ್ತ್ವ ಅಥವಾ ಅತತ್ತ್ವ ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಹೇಗೆ? ಅವಿಭಕ್ತ ತತ್ತ್ವವೇ ಆಕಾಶಸಮಾನ. ಸದಾ ಎಲ್ಲ ವಿಭೇದಗಳಿಗೂ ಅತೀತವಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲಾ ತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಇಲ್ಲಿ ಜೀವ ಅಥವಾ ಮರಣ, ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಾನದಿಂದ ಕ್ರಿಯೆ ಹೇಗೆ ಇರಬಹುದು? ಇದು ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಯಾಜಾಲದಂತೆ, ಮರಳಿನ ಮೃಗ ತೃಷ್ಣೆಯಂತೆ; ಅವಿಭಕ್ತ, ರೂಪರಹಿತ ಶಿವನೇ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಧರ್ಮಾರಂಭದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯ ಅಂತ್ಯವರೆಗೂ ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿರಾಸೆ; ಹೀಗಿರುವಾಗ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅನಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಲ್ಪಿಸಬಹುದು? ಅವನು ಕಂಡನು, ಕಂಡನು—ಆದರೂ ಅಲ್ಲ, ಅಲ್ಲ—ಯಾವಾಗ ಇಚ್ಛೆಯ ಗುರುತು ಇಲ್ಲ, ಅಲ್ಲ, ಅಲ್ಲ; ಅವಿಭಕ್ತ ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ಪರಮ ಅವಧೂತನು ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿ ಏಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಲತ್ರಯದಿಂದ ನಾಶಮಾಡಲಾಗಿದೆ; ಮನಸ್ಸಿನ ಪರತತ್ವ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ನಾಶವಾಗಿದೆ; ಮಾತಿನ ಪರತತ್ವ ನನ್ನ ಸ್ತುತಿಯಿಂದ ನಾಶವಾಗಿದೆ—ಈ ಮೂರು ದೋಷಗಳನ್ನು ಸದಾ ಕ್ಷಮಿಸು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಕಾಮನೆಗಳಿಂದ ಅಸ್ಪರ್ಶಿತ, ನಿಯಮಿತ, ಮೃದು, ಶುದ್ಧ, ಯಾವುದನ್ನೂ ಹೊಂದದವನು; ನಿರಪೇಕ್ಷ, ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಮಿತ, ಶಾಂತ, ಸ್ಥಿರ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಶರಣಾದ ಋಷಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಇಂತಹ ಪರಮ ಅವಧೂತನು ಎಲ್ಲ ಭೇದಗಳ ಲಯವನ್ನು ಅರಿತು, ಶಾಂತ, ಶುದ್ಧ, ನಿರ್ದೋಷ, ಪರಮ ತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿದ್ದಾನೆ.