એક સમયે મહર્ષિ દત્તાત્રેયે અવધૂતના ગુણો વિશે મહાન ઉપદેશ આપ્યો. તેઓ વર્ણવે છે કે અવધૂત એ એવો હોય છે, જે અડગ અને પોતાના સ્વરૂપમાં સ્થિત રહે છે. તે પોતાના મનને સંપૂર્ણ રીતે નિયંત્રિત કરી લે છે અને છ ગુણોમાં પારંગત હોય છે. તેમ છતાં, તે અત્યંત વિનમ્ર રહે છે અને અન્ય સૌને માન આપે છે. તેની અંદર કાર્ય કરવાની ક્ષમતા, સૌહાર્દ, દયાળુપણું અને જ્ઞાનની ઊંડાઈ હોય છે. અવધૂત હંમેશાં દયાળુ અને નિર્દોષ હોય છે, કોઈ પ્રાણી પ્રત્યે દ્વેષ રાખતો નથી. તે સર્વે જીવ પ્રત્યે ક્ષમાશીલ રહે છે. સત્યમાં સ્થિર રહે છે અને પોતાને દોષમુક્ત રાખે છે. તે સર્વે પ્રત્યે નિષ્પક્ષ અને સહાયરૂપ બને છે. આ અવધૂતના લક્ષણો એવા ભાગ્યશાળી લોકો દ્વારા ઓળખવા યોગ્ય છે, જેમણે વેદના શબ્દો અને અર્થને જાણ્યા છે અને વેદ તથા વેદાંતના ઉપદેશોમાં નિષ્ણાત છે. દત્તાત્રેય કહે છે કે જે અવધૂત ઇચ્છાના બંધનથી મુક્ત છે, જેની શરૂઆત, મધ્ય અને અંતે પવિત્રતા છે, અને જે સર્વદાં આનંદમાં સ્થિત રહે છે—તેમાં ‘અ’ (અક્ષર)નું લક્ષણ જોવા મળે છે. જે અવધૂત સંસ્કારોથી મુક્ત છે અને નિરાવેગ રીતે બોલે છે, જે સર્વે વચ્ચે રહે છે—તેમાં ‘વ’નું લક્ષણ છે. જે અવધૂતના અંગો ધૂળથી ઢંકાયેલા હોય, મન સંપૂર્ણ રીતે મુક્ત અને નિરાવેગ હોય, અને જે ધ્યાન કે ધ્યાનસ્થિતિને પણ પાર કરી ગયો છે—તેમાં ‘ધુ’નું લક્ષણ છે. જે અવધૂત સત્યના નિરંતર ચિંતનમાં સ્થિત છે, વિચારો અને ક્રિયાઓથી પર છે, અજ્ઞાન અને અહંકારથી મુક્ત છે—તેમાં ‘ત’નું લક્ષણ છે. દત્તાત્રેયે જણાવ્યું છે કે જે કોઈ આ અવધૂતના ઉપદેશોનું પઠન કરે છે અથવા શ્રવણ કરે છે, તે સર્વદાં આનંદમય અવસ્થામાં સ્થિત થઈ જાય છે અને તેને ફરી જન્મમરણના ચક્રમાં આવવું પડતું નથી. આ રીતે, આ અઠ્ઠમ અધ્યાય પૂર્ણ થાય છે.