ఈ ప్రపంచాన్ని చూడగలిగినవాడు దాని అస్థిత్వాన్ని ప్రకటించవచ్చు; కానీ కోరికలు లేని వాడు, చర్యలు చేసినా, చూసినా, వాస్తవంగా చూడడు. పరమ బ్రహ్మాన్ని దర్శించినవాడు “నేనే బ్రహ్మన్” అని భావించవచ్చు; కానీ ఆలోచనల నుండి విముక్తుడు, రెండవదాన్ని చూడని వాడు, అతను ఏమి అనుకుంటాడు? ఆత్మలో కలతను గ్రహించినవాడు దాన్ని నియంత్రించడానికి ప్రయత్నిస్తాడు; కానీ మహాత్ముడు, కలత లేక, చేయవలసినదేమీ లేక, ఏ చర్యను చేయడు. జ్ఞానులు, ప్రపంచానికి విరుద్ధంగా కనిపించినా, లోకంలో జీవించినా, శమనం, వ్యాకులత, లేదా తానుగా నష్టాన్ని చూడరు. ఆ జ్ఞాని, సంతోషంగా, ఉనికీ, అనునికీ మధ్య బంధనాలు లేక, కోరికలేని వాడు, లోకానికి కనిపించే విధంగా, ఏ చర్యను చేయడు. చర్యలో నిమగ్నమైనా, ఉపశాంతుడైనా, జ్ఞాని ఎప్పుడూ గందరగోళంలో పడడు; ఏదైనా చేయవలసి వస్తే, అది చేస్తాడు, ప్రశాంతంగా ఉంటాడు. కోరికలు లేక, ఆధారాలు లేక, స్వేచ్ఛగా, బంధనాలేని వాడు, తన ఇష్టానుసారం తిరుగుతాడు; సంస్కారాల వాయిలతో ఊగిపోయే ఎండిన ఆకులా, అతను చర్యలను చేస్తాడు. లోక సంబంధాల నుండి విముక్తుడికి ఎక్కడా సుఖం లేదా దుఃఖం ఉండదు; అతను శీతలమైన మనస్సుతో, ఎప్పుడూ శరీరరహితుడిలా పాలిస్తాడు. తన మనస్సు శాంతమైనదిగా, ఆత్మలో ఆనందించే జ్ఞాని, వదిలివేయాలనే కోరికను లేదా నష్టాన్ని ఎక్కడా అనుభవించడు. సహజంగా ఖాళీ మనస్సుతో, స్థిరంగా ఉన్నవాడు, ఏదైనా జరుగుతుంది, అది సహజంగా జరుగుతుంది; సామాన్యునిలా, అతను గర్వం లేదా అవమానాన్ని అనుభవించడు. “ఈ చర్య శరీరం ద్వారా జరుగుతుంది, నేను సహజంగా శుద్ధుడిని,” అని భావించే వాడు, చర్యలు చేసినా, వాస్తవంగా చేయడు. ఇతరులా మాట్లాడినా, వ్యవహరించినా, విముక్తుడు సంతోషంగా, ధన్యుడిగా, లోకంలో తిరుగుతున్నప్పటికీ ప్రకాశిస్తాడు. పరిశీలనలో విశ్రాంతి పొందిన జ్ఞాని, ఊహించడు, జనించడు, వినడు, చూడడు. వ్యాకులత, ఏకాగ్రత, విముక్తికి కోరిక కూడా ఉండదు; అన్నీ ఊహగా నిర్ణయించిన మహాత్ముడు బ్రహ్మన్గా మాత్రమే నిలుస్తాడు. అహంకారం ఉంటే, వాడు చర్యలు చేస్తాడు; కానీ అహంకార విముక్తుడు, ఏమీ చేయడు, ఏమీ మిగిలిపోదు. విముక్తుడి మనస్సు కలత, తృప్తి లేక, కర్తత్వం, కదలిక, ఆశ, అనుమానం లేక ప్రకాశిస్తుంది. మనస్సు ధ్యానం లేదా చర్యలో నిమగ్నం కాకపోతే, అది కారణం లేకుండా ఉంటుంది; అయినా, అది ఉద్దేశ్యం లేక ధ్యానం చేస్తూ, చర్యలు చేస్తుంది. సత్యాన్ని విన్న మూర్ఖుడు గందరగోళంలో పడతాడు; లేదా, గందరగోళం లేకపోతే, సంకుచితంగా మారతాడు; కానీ, గందరగోళం లేని వాడు, గందరగోళంగా కనిపించవచ్చు. ఏకాగ్రత లేదా నియంత్రణ మూర్ఖుడు తీవ్రంగా సాధిస్తాడు; జ్ఞానులు, తమ స్వస్థితిలో, నిద్రలో ఉన్నవారిలా, ఏ విధి చూడరు. శ్రమతో లేదా శ్రమ లేక, మూర్ఖుడు ప్రశాంతతను పొందడు; జ్ఞాని, సత్యంపై నిశ్చయంతో, సహజంగా ప్రశాంతుడవుతాడు. సాధనలో నిమగ్నమైనవారు, శుద్ధమైన, జాగృతమైన, మధురమైన, సంపూర్ణమైన, ఏకత్వాన్ని, క్షోభరహిత ఆత్మను తెలుసుకోరు. మాయలో పడి, సాధనలో నిమగ్నమైనవాడు, చర్య ద్వారా విముక్తిని పొందడు; ధన్యుడు, జ్ఞానంతోనే విముక్తుడవుతాడు. బ్రహ్మన్ కావాలని కోరికపడి మూర్ఖుడు బ్రహ్మన్ను పొందడు; జ్ఞాని, కోరిక లేకుండానే, పరమ బ్రహ్మన్ స్వభావాన్ని పొందుతాడు. మూర్ఖులు, స్థిరత లేక, పట్టుకోలేని ఆశతో, లోకాన్ని పోషిస్తారు; జ్ఞానులు, ఈ దుఃఖ మూలాన్ని కొట్టి పడేస్తారు. మూర్ఖుడు ప్రశాంతతను కోరుకుంటే, ప్రశాంతత పొందడు; జ్ఞాని, సత్యాన్ని నిర్ణయించి, ఎప్పుడూ ప్రశాంతమైన మనస్సుతో ఉంటాడు. చూసినదాన్ని పట్టుకునే వాడికి, ఆత్మ దర్శనం ఎక్కడ? జ్ఞానులు, దాన్ని చూడరు; వారు నాశించని ఆత్మను చూస్తారు. గందరగోళంలో ఉన్నవాడు, బలవంతంగా చర్యలు చేస్తాడు; నియమం ఎక్కడ? జ్ఞానులు, తమలో ఆనందిస్తూ, ఎప్పుడూ సహజ స్వేచ్ఛను అనుభవిస్తారు. ఎవరో అనుభవాన్ని అనుభవిస్తారు, కానీ దానికి కారణం కాదు; మరొకరు అనుభవాన్ని కూడా అనుభవించరు—అలా, వారు కలత పడరు. వికృతమైన బుద్ధితో, శుద్ధ, అద్వితీయ ఆత్మను ధ్యానించే వారు, మాయ వల్ల తెలుసుకోరు, జీవితాంతం అసంతృప్తిగా ఉంటారు. విముక్తిని కోరుకునే వాడి మనస్సు ఆధారంతోనే ఉంటుంది; కానీ విముక్తుడి మనస్సు, కోరికలేక, ఎప్పుడూ ఆధారరహితంగా ఉంటుంది. ఇంద్రియ వస్తువులను ద్వీపాలుగా చూసి, భయపడుతూ, ఆశ్రయాన్ని కోరుతూ, వారు త్వరగా ఏకాగ్రత సాధనలోకి ప్రవేశిస్తారు. కోరికలేని ప్రభువును చూసినప్పుడు, ఇంద్రియ వస్తువుల ఏనుగులు నిశ్శబ్దంగా ఉంటాయి; అవి, మాయా ఆకర్షణలతో ప్రోత్సహించినా, సేవ చేయడం వదిలివేస్తాయి. భయరహితుడు, సమతా మనస్సుతో, విముక్తిని కోరుకోడు; చూడటం, వినటం, తాకటం, వాసన, భోజనం—అతను తన ఇష్టానుసారం ఉంటాడు. సత్యాన్ని విన్న, శుద్ధమైన, కలత రహిత మనస్సు, యోగ్యమైన, అన్యాయమైన, లేదా నిర్లక్ష్యాన్ని చూడదు. చర్య చేయాల్సి వచ్చినప్పుడు, అతను నేరుగా చేస్తాడు; ఆ చర్య శుభమైనదా, అశుభమైనదా, అతని ప్రవర్తన పిల్లల వంటిది. స్వేచ్ఛ ద్వారా సుఖం పొందుతాడు, స్వేచ్ఛ ద్వారా పరమాన్ని పొందుతాడు; స్వేచ్ఛ ద్వారా సంపూర్ణత, స్వేచ్ఛ ద్వారా పరమ స్థితిని చేరుకుంటాడు. తనను కర్తగా, భోగ్తగా భావించని వాడు, అన్ని మనస్సు వికారాలు క్షీణిస్తాయి. నియమం లేక, సహజంగా, జ్ఞానుల స్థితి ప్రకాశిస్తుంది; కానీ, మూర్ఖుడి ప్రశాంతత, అతని మనస్సు బంధితంగా ఉండి, కృతిమంగా ఉంటుంది. వారు గొప్ప అనుభవాలను ఆస్వాదిస్తూ, పర్వత గుహల్లోకి ప్రవేశిస్తారు; జ్ఞానులు, ఊహలేని, బంధనరహిత, విముక్త బుద్ధితో ఉంటారు. విద్యావంతుడు, దేవత, పవిత్ర స్థలం, మహిళ, రాజు, ప్రియమైనవారు—వీరు కనిపించినప్పుడు, జ్ఞానికి హృదయంలో ఎలాంటి ముద్ర కూడా ఉండదు. ఇలా, జ్ఞాని సహజంగా, ప్రశాంతంగా, స్వేచ్ఛగా, లోకంలో తిరుగుతూ, ఏకత్వాన్ని, బ్రహ్మన్ స్థితిని, ఆనందాన్ని అనుభవిస్తాడు.