அஷ்டாவக்ரகீதா

தஜ்ஜ்ஞஸ்ய புண்யபாபாப்யாம் ஸ்பர்ஶோ ஹ்யந்தர்ந ஜாயதே। ந ஹ்யாகாஶஸ்ய தூமேந த்ரு'ஶ்யமாநாபி ஸங்கதிஃ

அந்த பரம்பொருளை உணர்ந்தவருக்கு, புண்ணியமும் பாவமும் உள்ளுக்குள் தொடாது; எப்படியோ, ஆகாயம் புகையுடன் தோன்றினாலும், அது உண்மையில் கலக்கப்படுவதில்லை.

ஆத்மைவேதம் ஜகத்ஸர்வம் ஜ்ஞாதம் யேந மஹாத்மநா। யத்ரு'ச்சயா வர்தமாநம் தம் நிஷேத்தும் க்ஷமேத கஃ

இந்த உலகம் அனைத்தும் தான் தான் என்று அறிந்து, தற்செயலாக வாழும் அந்த மகானை யார் தடுக்க முடியும்?

ஆப்ரஹ்மஸ்தம்பபர்யந்தே பூதக்ராமே சதுர்விதே। விஜ்ஞஸ்யைவ ஹி ஸாமர்த்யமிச்சாநிச்சாவிவர்ஜநே

பிரம்மா முதல் ஒரு புல் வரை, நான்கு வகை உயிர்களிலும், ஆசையும் வெறுப்பும் இல்லாமல் இருப்பது அறிவாளிக்கு மட்டுமே சாத்தியம்.

ஆத்மாநமத்வயம் கஶ்சிஜ்ஜாநாதி ஜகதீஶ்வரம்। யத் வேத்தி தத்ஸ குருதே ந பயம் தஸ்ய குத்ரசித்

தன்னை இரட்டையில்லாதவன், உலகத்துக்குத் தலைவன் என்று அறிந்தவன், என்ன அறிகிறானோ அதைச் செய்கிறான்; அவனுக்கு எங்கும் பயம் இல்லை.

அஷ்டாவக்ர உவாச॥ ந தே ஸம்கோऽஸ்தி கேநாபி கிம் ஶுத்தஸ்த்யக்துமிச்சஸி। ஸம்காதவிலயம் குர்வந்நேவமேவ லயம் வ்ரஜ

அஷ்டாவக்ரர் சொன்னார்: உனக்கு எதிலும் பற்றுதல் இல்லை; தூயவனே, ஏன் நீ விட்டு விட விரும்புகிறாய்? கூட்டமைப்பை கரையச் செய்து, அந்த நிலையிலேயே நீயும் கரைந்துவிடு.

உதேதி பவதோ விஶ்வம் வாரிதேரிவ புத்புதஃ। இதி ஜ்ஞாத்வைகமாத்மாநம் ஏவமேவ லயம் வ்ரஜ

இந்த உலகம், கடலில் எழும் குமிழி போல உன்னுள் தோன்றுகிறது; ஆத்மா ஒன்றே என்று அறிந்து, அதுபோல் நீயும் கரைந்துவிடு.

ப்ரத்யக்ஷமப்யவஸ்துத்வாத் விஶ்வம் நாஸ்த்யமலே த்வயி। ரஜ்ஜுஸர்ப இவ வ்யக்தம் ஏவமேவ லயம் வ்ரஜ

உலகம் நேரில் தெரிந்தாலும், தூயவனே, அது உன்னுள் இல்லை; கயிற்றில் பாம்பு தோன்றுவது போலவே. அதுபோல் நீயும் கரைந்துவிடு.

ஸமதுஃகஸுகஃ பூர்ண ஆஶாநைராஶ்யயோஃ ஸமஃ। ஸமஜீவிதம்ரு'த்யுஃ ஸந்நேவமேவ லயம் வ்ரஜ

இன்பம் துன்பம் சமமாக, நிறைவாக, நம்பிக்கையிலும் நம்பிக்கையின்மையிலும் சமமாக, வாழ்விலும் மரணத்திலும் சமமாக இருந்து, நீயும் கரைந்துவிடு.

அஷ்டாவக்ர உவாச॥ ஆகாஶவதநந்தோऽஹம் கடவத் ப்ராக்ரு'தம் ஜகத்। இதி ஜ்ஞாநம் ததைதஸ்ய ந த்யாகோ ந க்ரஹோ லயஃ

அஷ்டாவக்ரர் சொன்னார்: நான் ஆகாயம் போல எல்லையில்லாதவன்; உலகம் குடம் போல் இயற்கையானது. இதை உணர்ந்தவருக்கு விட்டும் ஏற்றும் இல்லை; கரைதல் மட்டுமே உள்ளது.

மஹோததிரிவாஹம் ஸ ப்ரபம்சோ வீசிஸऽந்நிபஃ। இதி ஜ்ஞாநம் ததைதஸ்ய ந த்யாகோ ந க்ரஹோ லயஃ

நான் பெரிய கடல் போல; உலகம் அலை போல. இதை உணர்ந்தவருக்கு விட்டும் ஏற்றும் இல்லை; கரைதல் மட்டுமே உள்ளது.

அஹம் ஸ ஶுக்திஸங்காஶோ ரூப்யவத் விஶ்வகல்பநா। இதி ஜ்ஞாநம் ததைதஸ்ய ந த்யாகோ ந க்ரஹோ லயஃ

நான் சிப்பிக்கல் போல; உலகம் வெள்ளி போல தோன்றும் மாயை. இதை உணர்ந்தவருக்கு விட்டும் ஏற்றும் இல்லை; கரைதல் மட்டுமே உள்ளது.

அஹம் வா ஸர்வபூதேஷு ஸர்வபூதாந்யதோ மயி। இதி ஜ்ஞாநம் ததைதஸ்ய ந த்யாகோ ந க்ரஹோ லயஃ

நான் எல்லா உயிர்களிலும் இருக்கிறேனா, அல்லது எல்லா உயிர்களும் என்னுள் இருக்கிறதா — இப்படி உணர்ந்தவனுக்குத் துறப்பும், பிடிப்பும், இல்லாமல்போனதுமில்லை.

ஜநக உவாச॥ மய்யநம்தமஹாம்போதௌ விஶ்வபோத இதஸ்ததஃ। ப்ரமதி ஸ்வாம்தவாதேந ந மமாஸ்த்யஸஹிஷ்ணுதா

ஜனகன் சொன்னான்: முடிவில்லாத பெரும் கடலான என்னுள், உலகம் என்ற படகு, அதன் மனம் என்ற காற்றால் இங்கும் அங்கும் அலைகிறது; இதனால் எனக்கு எந்த உளவுத்துயரமும் இல்லை.

மய்யநம்தமஹாம்போதௌ ஜகத்வீசிஃ ஸ்வபாவதஃ। உதேது வாஸ்தமாயாது ந மே வ்ரு'த்திர்ந ச க்ஷதிஃ

முடிவில்லாத பெரும் கடலான என்னுள், உலகம் என்ற அலை, அதன் இயல்பின்படி எழும்பி இறங்குகிறது; அது எப்படியிருந்தாலும், எனக்கு எதுவும் கூடவோ குறையவோ இல்லை.

மய்யநம்தமஹாம்போதௌ விஶ்வம் நாம விகல்பநா। அதிஶாம்தோ நிராகார ஏததேவாஹமாஸ்திதஃ

முடிவில்லாத பெரும் கடலான என்னுள், உலகம் என்பது வெறும் எண்ணமே; நான் முற்றிலும் அமைதியாக, ரூபமில்லாமல் இதிலேயே நிலைத்திருக்கிறேன்.

நாத்மா பாவேஷு நோ பாவஸ்தத்ராநந்தே நிரம்ஜநே। இத்யஸக்தோऽஸ்ப்ரு'ஹஃ ஶாந்த ஏததேவாஹமாஸ்திதஃ

ஆன்மா எந்த நிலைகளிலும் இல்லை, எந்த நிலைகளும் அந்த முடிவில்லாத தூய ஒன்றிலும் இல்லை; எனவே பற்றில்லாமல், ஆசையில்லாமல், அமைதியாக இதிலேயே நான் இருக்கிறேன்.

அஹோ சிந்மாத்ரமேவாஹம் இந்த்ரஜாலோபமம் ஜகத்। இதி மம கதம் குத்ர ஹேயோபாதேயகல்பநா

அஹா! நான் தூய அறிவே மட்டும்; உலகம் மாயை போல உள்ளது. எனவே, எனக்கு எங்கே, எப்படி ஏதாவது தள்ளவேண்டும், ஏற்கவேண்டும் என்ற எண்ணமே இல்லை.

அஷ்டாவக்ர உவாச॥ ததா பந்தோ யதா சித்தம் கிந்சித் வாம்சதி ஶோசதி। கிம்சிந் மும்சதி க்ரு'ண்ஹாதி கிம்சித் த்ரு'ஷ்யதி குப்யதி

அஷ்டாவக்ரர் சொன்னார்: மனம் ஏதாவது விரும்பினால், வருந்தினால், ஏதாவது விடுவித்தால், பிடித்தால், வேறுபாடு பார்த்தால், கோபப்பட்டால் — அதுவே பந்தம்.

ததா முக்திர்யதா சித்தம் ந வாம்சதி ந ஶோசதி। ந மும்சதி ந க்ரு'ண்ஹாதி ந ஹ்ரு'ஷ்யதி ந குப்யதி

மனம் ஏதும் விரும்பாமல், வருந்தாமல், விடாமல், பிடிக்காமல், மகிழ்ச்சி அடையாமல், கோபப்படாமல் இருந்தால் — அதுவே விடுதலை.

ததா பந்தோ யதா சித்தம் ஸக்தம் காஶ்வபி த்ரு'ஷ்டிஷு। ததா மோக்ஷோ யதா சித்தமஸக்தம் ஸர்வத்ரு'ஷ்டிஷு

மனம் ஏதாவது பார்வையில் பற்றிக்கொண்டால் பந்தம்; எல்லா பார்வைகளிலும் பற்றில்லாமல் இருந்தால் அது விடுதலை.

யதா நாஹம் ததா மோக்ஷோ யதாஹம் பந்தநம் ததா। மத்வேதி ஹேலயா கிம்சிந்மா க்ரு'ஹாண விமும்ச மா

'நான்' என்ற உணர்வு இல்லாதபோது தான் விடுதலை; 'நான்' என்ற உணர்வு வந்தால் பந்தம். இதை அறிந்து, எதையும் பிடிக்கவோ, தள்ளவோ கூட அலட்சியமாகச் செய்யாதே.

அஷ்டாவக்ர உவாச॥ க்ரு'தாக்ரு'தே ச த்வந்த்வாநி கதா ஶாந்தாநி கஸ்ய வா। ஏவம் ஜ்ஞாத்வேஹ நிர்வேதாத் பவ த்யாகபரோऽவ்ரதீ

அஷ்டாவக்ரர் சொன்னார்: செயலும் செயலின்மையும் என்ற இரட்டைப் பொருள்கள் எப்போது அமைதியாகும்? யாருக்காக? இதை உணர்ந்து, இங்கே விருப்பம் இல்லாமல், எல்லா விரதங்களையும் விட்டுவிட்டு துறவாக இரு.

கஸ்யாபி தாத தந்யஸ்ய லோகசேஷ்டாவலோகநாத்। ஜீவிதேச்சா புபுக்ஷா ச புபுத்ஸோபஶமஃ கதாஃ

யாரோ ஒருவருக்கு, உலகத்தின் நடத்தை பார்த்தவுடன், வாழும் ஆசையும், உணவு ஆசையும், அறிவு ஆசையும், எல்லா கலக்கமும் மறைந்துவிடுகிறது.

அநித்யம் ஸர்வமேவேதம் தாபத்ரயதூஷிதம்। அஸரம் நிந்திதம் ஹேயமிதி நிஶ்சித்ய ஶாம்யதி

இவை எல்லாம் நிலையற்றவை, மூன்று விதமான துயரால் கலங்கியவை, பொருளில்லாதவை, பழிக்கப்பட வேண்டியவை, விட்டு விடவேண்டியவை — இதை உணர்ந்தவனுக்கு மனம் அமைதி அடைகிறது.

கோऽஸௌ காலோ வயஃ கிம் வா யத்ர த்வந்த்வாநி நோ ந்ரு'ணாம்। தாந்யுபேக்ஷ்ய யதாப்ராப்தவர்தீ ஸித்திமவாப்நுயாத்

எந்த காலம், வயது, சூழ்நிலை இருந்தாலும், மனிதர்களுக்கு இரட்டைப் பொருள்கள் இல்லாத இடமில்லை. அவற்றை பொருட்படுத்தாமல், நேரத்திற்கு ஏற்றபடி நடந்தால், பூரணத்துவம் அடையலாம்.

நா மதம் மஹர்ஷீணாம் ஸாதூநாம் யோகிநாம் ததா। த்ரு'ஷ்ட்வா நிர்வேதமாபந்நஃ கோ ந ஶாம்யதி மாநவஃ

முனிவர்களின், சாந்தர்களின், யோகிகளின் கருத்துகளால் அல்ல; இதை உணர்ந்து விருப்பம் இல்லாமல் ஆனவன், அமைதியடையாமல் இருக்க முடியுமா?

க்ரு'த்வா மூர்திபரிஜ்ஞாநம் சைதந்யஸ்ய ந கிம் குருஃ। நிர்வேதஸமதாயுக்த்யா யஸ்தாரயதி ஸம்ஸ்ரு'தேஃ

அறிவின் உண்மையான இயல்பை உணர்ந்தவன் யார் ஆசிரியர் அல்ல? விருப்பமின்மை, சமநிலை ஆகிய முறையால், பிறரை பிறப்பும் இறப்பும் கடந்த நிலைக்கு அழைத்துச் செல்லலாம்.

பஶ்ய பூதவிகாராம்ஸ்த்வம் பூதமாத்ராந் யதார்ததஃ। தத்க்ஷணாத் பந்தநிர்முக்தஃ ஸ்வரூபஸ்தோ பவிஷ்யஸி

உலகப் பொருள்களின் மாற்றங்களை, அவை உண்மையில் என்னவோ அதுபோலவே பார்ப்பாயானால், அந்த நிமிடத்தில் பந்தம் நீங்கி, உன் இயல்பில் நிலைத்துவிடுவாய்.

வாஸநா ஏவ ஸம்ஸார இதி ஸர்வா விமும்ச தாஃ। தத்த்யாகோ வாஸநாத்யாகாத்ஸ்திதிரத்ய யதா ததா

வாசனைகள் தான் இந்த உலகம் — எனவே அவற்றை எல்லாம் விட்டு விடு. வாசனைகளை விட்டால், இன்று எப்படியிருந்தாலும் நிலைத்திருப்பாய்.