அஷ்டாவக்ரகீதா

அஹோ அஹம் நமோ மஹ்யம் ஏகோऽஹம் தேஹவாநபி। க்வசிந்ந கந்தா நாகந்தா வ்யாப்ய விஶ்வமவஸ்திதஃ

ஆஹா! என்னை நான் வணங்குகிறேன்; உடல் இருந்தாலும் நான் ஒருவனே, எங்கும் போகவும் வரவும் இல்லை, உலகம் முழுவதும் பரவி நிலைத்திருக்கிறேன்.

அஹோ அஹம் நமோ மஹ்யம் தக்ஷோ நாஸ்தீஹ மத்ஸமஃ। அஸம்ஸ்ப்ரு'ஶ்ய ஶரீரேண யேந விஶ்வம் சிரம் த்ரு'தம்

ஆஹா! என்னை நான் வணங்குகிறேன்; என்னைப் போன்ற திறமையாளர் யாரும் இல்லை. உடலைத் தொடாமல், நான் உலகத்தை நீண்ட நாட்கள் தாங்கி வைத்துள்ளேன்.

அஹோ அஹம் நமோ மஹ்யம் யஸ்ய மே நாஸ்தி கிம்சந। அதவா யஸ்ய மே ஸர்வம் யத் வாங்மநஸகோசரம்

ஆஹா! என்னை நான் வணங்குகிறேன்; எனக்கு எதுவும் சொந்தம் இல்லை. அல்லது, வாக்காலும் மனதாலும் அடையக்கூடிய எல்லாம் எனக்கு சொந்தம்.

ஜ்ஞாநம் ஜ்ஞேயம் ததா ஜ்ஞாதா த்ரிதயம் நாஸ்தி வாஸ்தவம்। அஜ்ஞாநாத் பாதி யத்ரேதம் ஸோऽஹமஸ்மி நிரம்ஜநஃ

அறிவு, அறியப்படும் பொருள், அறிபவர் — இந்த மூன்றும் உண்மையில் இல்லை. அறியாமையால் இங்கு தோன்றுவது எதுவோ, அது நானே, மாசற்றவன்.

த்வைதமூலமஹோ துஃகம் நாந்யத்தஸ்யாऽஸ்தி பேஷஜம்। த்ரு'ஶ்யமேதந் ம்ரு'ஷா ஸர்வம் ஏகோऽஹம் சித்ரஸோமலஃ

ஆஹா! இருமைதான் துன்பத்தின் மூல காரணம்; அதற்கு வேறு மருந்து இல்லை. காணப்படும் எல்லாம் பொய்; நான் மட்டும் அறிவின் தூய சாரம்.

போதமாத்ரோऽஹமஜ்ஞாநாத் உபாதிஃ கல்பிதோ மயா। ஏவம் விம்ரு'ஶதோ நித்யம் நிர்விகல்பே ஸ்திதிர்மம

நான் தூய அறிவே; அறியாமையால் நான் எனக்கே ஒரு எல்லை வைத்துக்கொண்டேன். இதை எப்போதும் மனதில் வைத்து ஆராயும் போது, எனது நிலை எப்போதும் வேறுபாடுகளின்றி அமைதியாக இருக்கிறது.

ந மே பந்தோऽஸ்தி மோக்ஷோ வா ப்ராந்திஃ ஶாந்தோ நிராஶ்ரயா। அஹோ மயி ஸ்திதம் விஶ்வம் வஸ்துதோ ந மயி ஸ்திதம்

எனக்கு பந்தமும் இல்லை, விடுதலையும் இல்லை, குழப்பமும் இல்லை; அமைதி ஆதாரமின்றி உள்ளது. ஆஹா, உலகம் என்னுள் இருக்கிறது போல் தோன்றினாலும், உண்மையில் அது என்னுள் இல்லை.

ஸஶரீரமிதம் விஶ்வம் ந கிம்சிதிதி நிஶ்சிதம்। ஶுத்தசிந்மாத்ர ஆத்மா ச தத்கஸ்மிந் கல்பநாதுநா

இந்த உடலோடு கூடிய உலகம் ஒன்றும் இல்லை என்பது உறுதி. ஆன்மா தூய அறிவே; அப்படி இருக்கையில், இப்போது என்னில் என்னை அடிப்படையாகக் கொண்டு என்னை யார் கற்பனை செய்ய முடியும்?

ஶரீரம் ஸ்வர்கநரகௌ பந்தமோக்ஷௌ பயம் ததா। கல்பநாமாத்ரமேவைதத் கிம் மே கார்யம் சிதாத்மநஃ

உடல், சொர்க்கம், நரகம், பந்தம், விடுதலை, பயம்—இவை எல்லாம் கற்பனை மட்டுமே. அறிவாகிய எனக்குப் பணி என்ன?

அஹோ ஜநஸமூஹேऽபி ந த்வைதம் பஶ்யதோ மம। அரண்யமிவ ஸம்வ்ரு'த்தம் க்வ ரதிம் கரவாண்யஹம்

ஆஹா, மக்கள் கூட்டத்திலும் எனக்கு இரட்டைத் தன்மை தெரியவில்லை; அது எனக்கு காட்டாக மாறிவிட்டது. அங்கே நான் எங்கே ஆனந்தம் காண்பேன்?

நாஹம் தேஹோ ந மே தேஹோ ஜீவோ நாஹமஹம் ஹி சித்। அயமேவ ஹி மே பந்த ஆஸீத்யா ஜீவிதே ஸ்ப்ரு'ஹா

நான் உடல் அல்ல, உடலும் எனது சொத்து அல்ல; நான் ஜீவன் அல்ல—நான் அறிவே. எனக்கு இருந்த ஒரே பந்தம் வாழ்வின் ஆசைதான்.

அஹோ புவநகல்லோலைர்விசித்ரைர்த்ராக் ஸமுத்திதம்। மய்யநம்தமஹாம்போதௌ சித்தவாதே ஸமுத்யதே

ஆஹா, உலகத்தின் பலவகை அலைகள் விரைவாக எழுகின்றன; அவை எல்லாம் என் முடிவில்லா பெருங்கடலில், மனம் என்னும் காற்றால் எழுகின்றன.

மய்யநம்தமஹாம்போதௌ சித்தவாதே ப்ரஶாம்யதி। அபாக்யாஜ்ஜீவவணிஜோ ஜகத்போதோ விநஶ்வரஃ

என் முடிவில்லா பெருங்கடலில், மனம் என்னும் காற்று அமைந்தபோது, வாழ்க்கை வியாபாரி எனும் உலகப் படகு அழிந்துவிடுகிறது.

மய்யநந்தமஹாம்போதாவாஶ்சர்யம் ஜீவவீசயஃ। உத்யந்தி க்நந்தி கேலந்தி ப்ரவிஶந்தி ஸ்வபாவதஃ

என் முடிவில்லா பெருங்கடலில், உயிர்களின் அலைகள் வியப்பாக உள்ளன; அவை எழுகின்றன, மறைகின்றன, விளையாடுகின்றன, இயற்கையாகவே ஒன்றாகச் சேர்கின்றன.

அஷ்டாவக்ர உவாச॥ அவிநாஶிநமாத்மாநம் ஏகம் விஜ்ஞாய தத்த்வதஃ। தவாத்மஜ்ஞாநஸ்ய தீரஸ்ய கதமர்தார்ஜநே ரதிஃ

அஷ்டாவக்ரர் கூறுகிறார்: ஆன்மா ஒரே ஒன்று என்றும் அழியாதது என்றும் உண்மையில் அறிந்தவனுக்கு, ஆன்ம அறிவில் நிலைத்திருக்கும் ஞானிக்கு, பொருளை நாடும் ஆசை எப்படி உண்டாகும்?

ஆத்மாஜ்ஞாநாதஹோ ப்ரீதிர்விஷயப்ரமகோசரே। ஶுக்தேரஜ்ஞாநதோ லோபோ யதா ரஜதவிப்ரமே

ஆன்மாவை அறியாததால் தான், பொருள் விஷயங்களில் ஆசை உண்டாகிறது; அது எப்படி என்றால், சிப்பியில் வெள்ளி என்று தவறாக எண்ணி ஆசை வரும் போல்.

விஶ்வம் ஸ்புரதி யத்ரேதம் தரங்கா இவ ஸாகரே। ஸோऽஹமஸ்மீதி விஜ்ஞாய கிம் தீந இவ தாவஸி

இந்த அலைகள் எழும் பெருங்கடலில் உலகம் பிரகாசிக்கிறது. 'நான் அதுவே' என்று அறிந்தபின், ஏன் துக்கமாக ஓடிக்கொண்டு இருக்கிறாய்?

ஶ்ருத்வாபி ஶுத்தசைதந்ய ஆத்மாநமதிஸுந்தரம்। உபஸ்தேऽத்யந்தஸம்ஸக்தோ மாலிந்யமதிகச்சதி

ஆன்மா தூய அறிவும் அழகும் என்று கேட்டாலும், இன்பத்தில் ஆழ்ந்த ஆசை கொண்டவன், மாசை அடைகிறான்.

ஸர்வபூதேஷு சாத்மாநம் ஸர்வபூதாநி சாத்மநி। முநேர்ஜாநத ஆஶ்சர்யம் மமத்வமநுவர்ததே

அனைத்து உயிர்களிலும் ஆன்மாவைக் காணும் ஞானிக்கு, எல்லா உயிர்களும் ஆன்மாவில் இருப்பதை அறிந்தவனுக்கு, 'இது எனது' என்ற எண்ணம் தொடர்வது ஆச்சரியமாக உள்ளது.

ஆஸ்திதஃ பரமாத்வைதம் மோக்ஷார்தேऽபி வ்யவஸ்திதஃ। ஆஶ்சர்யம் காமவஶகோ விகலஃ கேலிஶிக்ஷயா

பரம அத்வைதத்தில் நிலைத்து, விடுதலைக்காக முயற்சித்தாலும், ஆசையால் இழுக்கப்பட்டு, இன்பம் நாடுவதால் குறைவாக இருப்பது ஆச்சரியமாக உள்ளது.

உத்பூதம் ஜ்ஞாநதுர்மித்ரமவதார்யாதிதுர்பலஃ। ஆஶ்சர்யம் காமமாகாங்க்ஷேத் காலமந்தமநுஶ்ரிதஃ

ஞானம் பிறந்துவிட்டது, அறியாமை என்னும் பகை மிகச் சோர்வாக உள்ளது என்று அறிந்தும், காலம் முடிவை நோக்கிச் செல்லும் போது கூட, ஆசை கொண்டிருப்பது ஆச்சரியமாக உள்ளது.

இஹாமுத்ர விரக்தஸ்ய நித்யாநித்யவிவேகிநஃ। ஆஶ்சர்யம் மோக்ஷகாமஸ்ய மோக்ஷாத் ஏவ விபீஷிகா

இங்கேயும் அங்கேயும் பற்றின்மை கொண்டவன், நித்யம்-அநித்யம் வேறுபாடு அறிந்தவன், விடுதலைக்கு ஆசை கொண்டவன், விடுதலையையே பயந்து இருப்பது ஆச்சரியமாக உள்ளது.

தீரஸ்து போஜ்யமாநோऽபி பீட்யமாநோऽபி ஸர்வதா। ஆத்மாநம் கேவலம் பஶ்யந் ந துஷ்யதி ந குப்யதி

புத்திசாலி எப்போதும் உணவளிக்கப்படுகிறவராக இருந்தாலும், துன்புறுத்தப்படுகிறவராக இருந்தாலும், ஆன்மாவையே காண்கிறான்; அவன் சந்தோஷப்படுவதும் இல்லை, கோபப்படுவதும் இல்லை.

சேஷ்டமாநம் ஶரீரம் ஸ்வம் பஶ்யத்யந்யஶரீரவத்। ஸம்ஸ்தவே சாபி நிந்தாயாம் கதம் க்ஷுப்யேத் மஹாஶயஃ

தன் உடலை மற்றவருடையது போல் காணும் மகானுக்கு, புகழும் பழியும் வந்தாலும் அவர் மனம் அசையாது.

மாயாமாத்ரமிதம் விஶ்வம் பஶ்யந் விகதகௌதுகஃ। அபி ஸந்நிஹிதே ம்ரு'த்யௌ கதம் த்ரஸ்யதி தீரதீஃ

இந்த உலகம் வெறும் மாயை என்று தெளிவாக அறிந்து, ஆர்வம் எல்லாம் நீங்கிய அறிவாளி, மரணம் அருகில் வந்தாலும் பயப்படுவாரா?

நிஃஸ்ப்ரு'ஹம் மாநஸம் யஸ்ய நைராஶ்யேऽபி மஹாத்மநஃ। தஸ்யாத்மஜ்ஞாநத்ரு'ப்தஸ்ய துலநா கேந ஜாயதே

எதிலும் ஆசை இல்லாத மனதை உடைய மகானுக்கு, ஏமாற்றம் வந்தாலும், ஆன்ம அறிவில் திருப்தி அடைந்தவரை யாருடன் ஒப்பிட முடியும்?

ஸ்வபாவாத் ஏவ ஜாநாநோ த்ரு'ஶ்யமேதந்ந கிம்சந। இதம் க்ராஹ்யமிதம் த்யாஜ்யம் ஸ கிம் பஶ்யதி தீரதீஃ

இந்த உலகம் ஒன்றும் இல்லை என்று இயல்பாக அறிந்த அறிவாளி, எதை ஏற்க வேண்டும், எதை விட்டு விட வேண்டும் என்று எதையும் பார்க்கமாட்டார்.

அம்தஸ்த்யக்தகஷாயஸ்ய நிர்த்வந்த்வஸ்ய நிராஶிஷஃ। யத்ரு'ச்சயாகதோ போகோ ந துஃகாய ந துஷ்டயே

உள்ளுக்குள் ஆசைகள் எல்லாம் விட்டுவிட்ட, இரட்டைய உணர்வும் எதிர்பார்ப்பும் இல்லாதவருக்கு, தற்செயலாக வரும் அனுபவம் துக்கமாகவும், சந்தோஷமாகவும் இருக்காது.

அஷ்டாவக்ர உவாச॥ ஹந்தாத்மஜ்ஞாநஸ்ய தீரஸ்ய கேலதோ போகலீலயா। ந ஹி ஸம்ஸாரவாஹீகைர்மூடைஃ ஸஹ ஸமாநதா

அஷ்டாவக்ரர் சொன்னார்: ஆன்ம அறிவில் நிலைபெற்ற அறிவாளி, உலக அனுபவத்தை விளையாட்டாக அனுபவிக்கிறார்; அவர், உலக சுழற்சியில் மூழ்கும் அறியாதவர்களுடன் ஒருபோதும் ஒப்பாக முடியாது.