அஷ்டாவக்ரகீதா

நிர்வாஸநம் ஹரிம் த்ரு'ஷ்ட்வா தூஷ்ணீம் விஷயதந்திநஃ। பலாயந்தே ந ஶக்தாஸ்தே ஸேவந்தே க்ரு'தசாடவஃ

ஆசை இல்லாத இறைவனைப் பார்த்தவுடன், பொருள் எனும் யானைகள் அமைதியாகிவிடுகின்றன; அவை எவ்வளவு வலியுறுத்தினாலும், அங்கிருந்து தப்பிச் சென்று சேவை செய்ய இயலாது.

ந முக்திகாரிகாம் தத்தே நிஃஶங்கோ யுக்தமாநஸஃ। பஶ்யந் ஶ்ரு'ண்வந் ஸ்ப்ரு'ஶந் ஜிக்ரந்நஶ்நந்நாஸ்தே யதாஸுகம்

அஞ்சாதவன், சமநிலையுடன் உள்ளவன், விடுதலைக்காக முயற்சி செய்வதில்லை; பார்த்தும், கேட்டும், தொடுந்தும், மணந்தும், உண்டும், விருப்பப்படி வாழ்கிறான்.

வஸ்துஶ்ரவணமாத்ரேண ஶுத்தபுத்திர்நிராகுலஃ। நைவாசாரமநாசாரமௌதாஸ்யம் வா ப்ரபஶ்யதி

உண்மையை கேட்பதாலேயே தூய மனம் கொண்டவன் கலக்கமின்றி, நல்லது, கெட்டது, அல்லது உதாசீனத்தையும் காண்பதில்லை.

யதா யத்கர்துமாயாதி ததா தத்குருதே ரு'ஜுஃ। ஶுபம் வாப்யஶுபம் வாபி தஸ்ய சேஷ்டா ஹி பாலவத்

எப்போது என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றுகிறதோ, நேர்மையாகச் செய்கிறான்; அது நல்லதாக இருந்தாலும், கெட்டதாக இருந்தாலும், அவனது நடத்தை குழந்தை போல் இயற்கையாகும்.

ஸ்வாதம்த்ர்யாத்ஸுகமாப்நோதி ஸ்வாதம்த்ர்யால்லபதே பரம்। ஸ்வாதம்த்ர்யாந்நிர்வ்ரு'திம் கச்சேத்ஸ்வாதம்த்ர்யாத் பரமம் பதம்

சுதந்திரத்தால் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும்; சுதந்திரத்தால் உயர்ந்த நிலை கிடைக்கும்; சுதந்திரத்தால் திருப்தி அடைகிறான்; சுதந்திரத்தால் பரம நிலையை அடைகிறான்.

அகர்த்ரு'த்வமபோக்த்ரு'த்வம் ஸ்வாத்மநோ மந்யதே யதா। ததா க்ஷீணா பவந்த்யேவ ஸமஸ்தாஶ்சித்தவ்ரு'த்தயஃ

தன்னைச் செய்பவன் என்றும் அனுபவிப்பவன் என்றும் எண்ணாதபோது, அவனது மனக்கிளர்ச்சிகள் அனைத்தும் தணைந்து விடுகின்றன.

உச்ச்ரு'ம்கலாப்யக்ரு'திகா ஸ்திதிர்தீரஸ்ய ராஜதே। ந து ஸஸ்ப்ரு'ஹசித்தஸ்ய ஶாந்திர்மூடஸ்ய க்ரு'த்ரிமா

கட்டுப்பாடில்லாமல் இயற்கையாக இருந்தாலும், ஞானியின் நிலை ஒளிவிடுகிறது; ஆனால் ஆசை கொண்ட அறியாதவனின் அமைதி செயற்கையாகும்.

விலஸந்தி மஹாபோகைர்விஶந்தி கிரிகஹ்வராந்। நிரஸ்தகல்பநா தீரா அபத்தா முக்தபுத்தயஃ

அவர்கள் பெரும் இன்பங்களில் மகிழ்கிறார்கள், மலைக் குகைகளுக்குள் செல்கிறார்கள்; கற்பனை இல்லாத ஞானிகள், பந்தமின்றி, விடுதலையுடன் வாழ்கிறார்கள்.

ஶ்ரோத்ரியம் தேவதாம் தீர்தமங்கநாம் பூபதிம் ப்ரியம்। த்ரு'ஷ்ட்வா ஸம்பூஜ்ய தீரஸ்ய ந காபி ஹ்ரு'தி வாஸநா

பண்டிதர், தெய்வம், தீர்த்தம், பெண், அரசன், அல்லது பிரியமானவரை பார்த்து மரியாதை செய்தாலும், ஞானியின் மனத்தில் எந்தக் கோரிக்கையும் தங்குவதில்லை.

ப்ரு'த்யைஃ புத்ரைஃ கலத்ரைஶ்ச தௌஹித்ரைஶ்சாபி கோத்ரஜைஃ। விஹஸ்ய திக்க்ரு'தோ யோகீ ந யாதி விக்ரு'திம் மநாக்

விழுப்புகள், மகன்கள், மனைவிகள், பேரன்கள், உறவினர்கள் ஆகியோரால் கிண்டல் செய்யப்பட்டாலும், யோகி சிரித்துவிட்டு, மனதில் எந்த மாற்றமும் அடைவதில்லை.

ஸந்துஷ்டோऽபி ந ஸந்துஷ்டஃ கிந்நோऽபி ந ச கித்யதே। தஸ்யாஶ்சர்யதஶாம் தாம் தாம் தாத்ரு'ஶா ஏவ ஜாநதே

திருப்தியாக இருந்தாலும், அவர் உண்மையில் திருப்தியில்லை; துன்பம் வந்தாலும், அவர் வருந்துவதில்லை. அவர் போன்றவர்களே அந்த அதிசய நிலையை அறிகிறார்கள்.

கர்தவ்யதைவ ஸம்ஸாரோ ந தாம் பஶ்யந்தி ஸூரயஃ। ஶூந்யாகாரா நிராகாரா நிர்விகாரா நிராமயாஃ

செய்ய வேண்டியது என்பதே இந்த உலக வாழ்க்கை; ஞானிகள் அதை காண்பதில்லை, ஏனெனில் அவர்கள் வெறுமைபோல், உருவமில்லாமல், மாற்றமில்லாமல், துன்பமில்லாமல் இருக்கிறார்கள்.

அகுர்வந்நபி ஸம்க்ஷோபாத் வ்யக்ரஃ ஸர்வத்ர மூடதீஃ। குர்வந்நபி து க்ரு'த்யாநி குஶலோ ஹி நிராகுலஃ

செய்யாமல் இருந்தாலும், கலக்கத்தால் அறியாதவன் எங்கும் அமைதியில்லாமல் தவிக்கிறான்; ஆனால் செயலில் இருந்தாலும், திறமைமிக்கவன் கலக்கமின்றி அமைதியாக இருக்கிறான்.

ஸுகமாஸ்தே ஸுகம் ஶேதே ஸுகமாயாதி யாதி ச। ஸுகம் வக்தி ஸுகம் பும்க்தே வ்யவஹாரேऽபி ஶாந்ததீஃ

அவன் மகிழ்ச்சியுடன் உட்கார்கிறான், மகிழ்ச்சியுடன் தூங்குகிறான், மகிழ்ச்சியுடன் வருகிறான், போகிறான்; மகிழ்ச்சியுடன் பேசுகிறான், மகிழ்ச்சியுடன் உணவு உண்ணுகிறான்—அவன் மனம் அமைதியாக இருந்தால், எவ்வித செயலிலும் இருந்தாலும் அவன் இப்படி மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்கிறான்.

ஸ்வபாவாத்யஸ்ய நைவார்திர்லோகவத் வ்யவஹாரிணஃ। மஹாஹ்ரு'த இவாக்ஷோப்யோ கதக்லேஶஃ ஸ ஶோபதே

உலகில் இயங்குபவர்களைப் போல அல்லாமல், இயற்கையிலேயே துன்பம் எதுவும் தொட்டுவிடாதவன், எல்லா கவலையிலிருந்தும் விடுபட்டு, பெரிய ஏரி போல் அசைக்க முடியாதவனாக ஒளிவீசுகிறான்.

நிவ்ரு'த்திரபி மூடஸ்ய ப்ரவ்ரு'த்தி ருபஜாயதே। ப்ரவ்ரு'த்திரபி தீரஸ்ய நிவ்ரு'த்திபலபாகிநீ

அறிவில்லாதவனுக்கு விலகிப்போவது கூட ஒரு செயல் போல ஆகிவிடுகிறது; ஆனால் புத்திசாலிக்கு செயலில் இருந்தாலும் அது விலகிப்போவதற்கான பலனைத் தருகிறது.

பரிக்ரஹேஷு வைராக்யம் ப்ராயோ மூடஸ்ய த்ரு'ஶ்யதே। தேஹே விகலிதாஶஸ்ய க்வ ராகஃ க்வ விராகதா

பொருள்களில் விருப்பம் இல்லாமை பெரும்பாலும் அறிவில்லாதவனிடம் தான் காணப்படுகிறது; ஆனால் உடலில் நம்பிக்கை கெட்டவனுக்கு, அங்கு பற்றும் பற்றின்மையும் எங்கே?

பாவநாபாவநாஸக்தா த்ரு'ஷ்டிர்மூடஸ்ய ஸர்வதா। பாவ்யபாவநயா ஸா து ஸ்வஸ்தஸ்யாத்ரு'ஷ்டிரூபிணீ

அறிவில்லாதவன் மனம் எப்போதும் கற்பனையிலும், கற்பனை இல்லாமையிலும் சிக்கி இருக்கிறது; ஆனால் தன்னை அறிந்தவனுக்கு, எண்ணம் இருந்தாலும் இல்லையென்றாலும் அந்த மனம் எந்தக் காட்சியிலும் சிக்காமல் அமைதியாக இருக்கிறது.

ஸர்வாரம்பேஷு நிஷ்காமோ யஶ்சரேத் பாலவந் முநிஃ। ந லேபஸ்தஸ்ய ஶுத்தஸ்ய க்ரியமாணோऽபி கர்மணி

எல்லா செயல்களிலும் ஆசை இல்லாமல், குழந்தை போல் நடக்கும் முனிவருக்கு—even செயலில் இருந்தாலும்—அவன் தூயவன் என்பதால் எந்தக் குறையும் ஒட்டாது.

ஸ ஏவ தந்ய ஆத்மஜ்ஞஃ ஸர்வபாவேஷு யஃ ஸமஃ। பஶ்யந் ஶ்ரு'ண்வந் ஸ்ப்ரு'ஶந் ஜிக்ரந்ந் அஶ்நந்நிஸ்தர்ஷமாநஸஃ

யார் ஆத்மாவை உணர்ந்திருக்கிறார், எல்லா நிலைகளிலும் சமமாக இருக்கிறார், பார்ப்பதும், கேட்பதும், தொடுவதும், மணப்பதும், உண்ணுவதும்—all இவை செய்யும்போதும் மனதில் ஆசை இல்லாமல் இருப்பவர் தான் உண்மையில் பாக்கியசாலி.

க்வ ஸம்ஸாரஃ க்வ சாபாஸஃ க்வ ஸாத்யம் க்வ ச ஸாதநம்। ஆகாஶஸ்யேவ தீரஸ்ய நிர்விகல்பஸ்ய ஸர்வதா

வானம் போல் எப்போதும் வேறுபாடில்லாமல் உறுதியுடன் இருப்பவருக்கு, இந்த உலகம் எங்கே, மாயை எங்கே, சாதனை எங்கே, சாதிப்பது எங்கே?

ஸ ஜயத்யர்தஸம்ந்யாஸீ பூர்ணஸ்வரஸவிக்ரஹஃ। அக்ரு'த்ரிமோऽநவச்சிந்நே ஸமாதிர்யஸ்ய வர்ததே

பொருள்களை விட்டு விட்டு, இயற்கையாகவும் பூரணமாகவும் இருப்பவனுக்கு, செயற்கை இல்லாத, இடையறாத தியானம் நிலைத்திருக்கிறது—அவனே வெற்றி பெற்றவன்.

பஹுநாத்ர கிமுக்தேந ஜ்ஞாததத்த்வோ மஹாஶயஃ। போகமோக்ஷநிராகாம்க்ஷீ ஸதா ஸர்வத்ர நீரஸஃ

இதில் அதிகம் சொல்ல என்ன இருக்கிறது? யார் உண்மைத் தத்துவத்தை அறிந்திருக்கிறார், அனுபவத்தையும் விடுதலையையும் விரும்பாமல் எப்போதும் எல்லா இடங்களிலும் விருப்பமில்லாமல் இருக்கிறார், அவர் தான் பெரியவர்.

மஹதாதி ஜகத்த்வைதம் நாமமாத்ரவிஜ்ரு'ம்பிதம்। விஹாய ஶுத்தபோதஸ்ய கிம் க்ரு'த்யமவஶிஷ்யதே

பெரியதிலிருந்து கீழ்வரைக்கும், பெயர்களாக மட்டும் தோன்றும் இரட்டைப் பொருள்களை விட்டு விட்ட பிறகு, தூய அறிவுள்ளவனுக்கு இன்னும் என்ன செய்யவேண்டும் என்று எதுவும் இல்லை.

ப்ரமப்ரு'தமிதம் ஸர்வம் கிம்சிந்நாஸ்தீதி நிஶ்சயீ। அலக்ஷ்யஸ்புரணஃ ஶுத்தஃ ஸ்வபாவேநைவ ஶாம்யதி

இதெல்லாம்—including மனம் அலைபவதும்—மாயைதான், எதுவும் இல்லை என்று உறுதியாக நம்பும் தூயவன், பிடிக்க முடியாத ஒளியாக இயற்கையாகவே அமைதியடைகிறான்.

ஶுத்தஸ்புரணரூபஸ்ய த்ரு'ஶ்யபாவமபஶ்யதஃ। க்வ விதிஃ க்வ வைராக்யம் க்வ த்யாகஃ க்வ ஶமோऽபி வா

தூய ஒளியாக இருப்பவன், பொருள்களை உண்மையாக பார்க்காதவன்—அவனுக்கு விதி எங்கே, பற்றின்மை எங்கே, துறவு எங்கே, அமைதி கூட எங்கே?

ஸ்புரதோऽநந்தரூபேண ப்ரக்ரு'திம் ச ந பஶ்யதஃ। க்வ பந்தஃ க்வ ச வா மோக்ஷஃ க்வ ஹர்ஷஃ க்வ விஷாதிதா

எல்லா வடிவங்களிலும் ஒளிவீசுகிறவன், இயற்கையை உண்மையாகப் பார்க்காதவன்—அவனுக்கு பந்தம் எங்கே, விடுதலை எங்கே, மகிழ்ச்சி எங்கே, துயரம் எங்கே?

புத்திபர்யந்தஸம்ஸாரே மாயாமாத்ரம் விவர்ததே। நிர்மமோ நிரஹம்காரோ நிஷ்காமஃ ஶோபதே புதஃ

அறிவின் எல்லையில் இருக்கும் இந்த உலகம் மாயை மட்டுமே; சொந்தம், அகம்பாவம், ஆசை இல்லாமல் இருப்பவன் தான் அறிவாளி, அவன் ஒளிவீசுகிறான்.

அக்ஷயம் கதஸந்தாபமாத்மாநம் பஶ்யதோ முநேஃ। க்வ வித்யா ச க்வ வா விஶ்வம் க்வ தேஹோऽஹம் மமேதி வா

நிலையானது, துன்பம் இல்லாதது என்று ஆத்மாவை காணும் முனிவருக்கு, அறிவு எங்கே, உலகம் எங்கே, உடல் எங்கே, 'நான்', 'என்' என்ற எண்ணங்கள் எங்கே?