அஷ்டாவக்ரகீதா

நாப்நோதி கர்மணா மோக்ஷம் விமூடோऽப்யாஸரூபிணா। தந்யோ விஜ்ஞாநமாத்ரேண முக்தஸ்திஷ்டத்யவிக்ரியஃ

பயிற்சியில் மூழ்கிய முட்டாள், செயலால் விடுதலை பெறமாட்டான்; ஆன்மாவை உணர்ந்த பாக்கியசாலி அறிவால் மட்டும் விடுதலை பெற்று அசையாமல் நிற்கிறான்.

மூடோ நாப்நோதி தத் ப்ரஹ்ம யதோ பவிதுமிச்சதி। அநிச்சந்நபி தீரோ ஹி பரப்ரஹ்மஸ்வரூபபாக்

பிரம்மம் ஆக வேண்டும் என்று ஆசைப்படும் முட்டாளுக்கு அது கிடைக்காது; ஆசை இல்லாத ஞானி, இயற்கையாகவே பரம்பொருளின் இயல்பை அடைகிறான்.

நிராதாரா க்ரஹவ்யக்ரா மூடாஃ ஸம்ஸாரபோஷகாஃ। ஏதஸ்யாநர்தமூலஸ்ய மூலச்சேதஃ க்ரு'தோ புதைஃ

அடித்தளமில்லாமல் பிடிப்பில் அலைபவரும், உலக வாழ்க்கையை வளர்க்கும் முட்டாள்களும் துன்பத்தின் மூலத்தைப் பேணுகிறார்கள்; ஞானிகள் அந்த மூலத்தை முற்றிலும் வெட்டிவிட்டார்கள்.

ந ஶாந்திம் லபதே மூடோ யதஃ ஶமிதுமிச்சதி। தீரஸ்தத்த்வம் விநிஶ்சித்ய ஸர்வதா ஶாந்தமாநஸஃ

அமைதியை அடைய வேண்டும் என்று விரும்பும் முட்டாளுக்கு அது கிடைக்காது; ஞானி உண்மையை தெளிவாக அறிந்து எப்போதும் அமைதியான மனத்துடன் இருக்கிறான்.

க்வாத்மநோ தர்ஶநம் தஸ்ய யத் த்ரு'ஷ்டமவலம்பதே। தீராஸ்தம் தம் ந பஶ்யந்தி பஶ்யந்த்யாத்மாநமவ்யயம்

பார்வைக்கு அடிமையாக இருப்பவருக்கு ஆன்மாவின் தரிசனம் எங்கே? ஞானிகள் அதைப் பார்க்கவில்லை; அவர்கள் அழியாத ஆன்மாவையே காண்கிறார்கள்.

க்வ நிரோதோ விமூடஸ்ய யோ நிர்பந்தம் கரோதி வை। ஸ்வாராமஸ்யைவ தீரஸ்ய ஸர்வதாஸாவக்ரு'த்ரிமஃ

அறிவில்லாதவன் கட்டாயமாகச் செயல்படுகிறான்; அவனுக்குத் தடுக்கவேண்டிய இடம் எங்கே? ஆன்மாவில் மகிழும் ஞானிக்கு எப்போதும் இயற்கையான சுதந்திரம் உள்ளது.

பாவஸ்ய பாவகஃ கஶ்சிந் ந கிம்சித் பாவகோபரஃ। உபயாபாவகஃ கஶ்சித் ஏவமேவ நிராகுலஃ

ஒருவன் அனுபவங்களை அனுபவிப்பவன், ஆனால் அவற்றுக்குக் காரணம் அல்ல; இன்னொருவன் எதையும் அனுபவிப்பதில்லை—அப்படி இருப்பவன் கலக்கமின்றி அமைதியாக இருக்கிறான்.

ஶுத்தமத்வயமாத்மாநம் பாவயந்தி குபுத்தயஃ। ந து ஜாநந்தி ஸம்மோஹாத்யாவஜ்ஜீவமநிர்வ்ரு'தாஃ

தவறான எண்ணமுள்ளவர்கள் தூய, இரட்டையில்லா ஆத்மாவைத் தியானிக்கிறார்கள்; ஆனால் மயக்கத்தால் அதை உணர முடியாமல், வாழ்நாள் முழுவதும் திருப்தியின்றி இருக்கிறார்கள்.

முமுக்ஷோர்புத்திராலம்பமந்தரேண ந வித்யதே। நிராலம்பைவ நிஷ்காமா புத்திர்முக்தஸ்ய ஸர்வதா

விடுதலை நாடுபவனின் மனம் எப்போதும் ஏதோ ஒன்றைச் சார்ந்தே இருக்கும்; ஆனால் ஆசை இல்லாத விடுதலையடைந்தவனின் மனம் எப்போதும் சார்பில்லாமல் இருக்கிறது.

விஷயத்வீபிநோ வீக்ஷ்ய சகிதாஃ ஶரணார்திநஃ। விஶந்தி சடிதி க்ரோடம் நிரோதைகாக்ரஸித்தயே

பொருள் எனும் தீவுகளைப் பார்த்து பயந்து, பாதுகாப்பை நாடுபவர்கள், ஒருமுகமான கட்டுப்பாட்டை அடைவதற்காக விரைவாக அதன் அரவணைப்பிற்குள் புகுந்துவிடுகிறார்கள்.

நிர்வாஸநம் ஹரிம் த்ரு'ஷ்ட்வா தூஷ்ணீம் விஷயதந்திநஃ। பலாயந்தே ந ஶக்தாஸ்தே ஸேவந்தே க்ரு'தசாடவஃ

ஆசை இல்லாத இறைவனைப் பார்த்தவுடன், பொருள் எனும் யானைகள் அமைதியாகிவிடுகின்றன; அவை எவ்வளவு வலியுறுத்தினாலும், அங்கிருந்து தப்பிச் சென்று சேவை செய்ய இயலாது.

ந முக்திகாரிகாம் தத்தே நிஃஶங்கோ யுக்தமாநஸஃ। பஶ்யந் ஶ்ரு'ண்வந் ஸ்ப்ரு'ஶந் ஜிக்ரந்நஶ்நந்நாஸ்தே யதாஸுகம்

அஞ்சாதவன், சமநிலையுடன் உள்ளவன், விடுதலைக்காக முயற்சி செய்வதில்லை; பார்த்தும், கேட்டும், தொடுந்தும், மணந்தும், உண்டும், விருப்பப்படி வாழ்கிறான்.

வஸ்துஶ்ரவணமாத்ரேண ஶுத்தபுத்திர்நிராகுலஃ। நைவாசாரமநாசாரமௌதாஸ்யம் வா ப்ரபஶ்யதி

உண்மையை கேட்பதாலேயே தூய மனம் கொண்டவன் கலக்கமின்றி, நல்லது, கெட்டது, அல்லது உதாசீனத்தையும் காண்பதில்லை.

யதா யத்கர்துமாயாதி ததா தத்குருதே ரு'ஜுஃ। ஶுபம் வாப்யஶுபம் வாபி தஸ்ய சேஷ்டா ஹி பாலவத்

எப்போது என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றுகிறதோ, நேர்மையாகச் செய்கிறான்; அது நல்லதாக இருந்தாலும், கெட்டதாக இருந்தாலும், அவனது நடத்தை குழந்தை போல் இயற்கையாகும்.

ஸ்வாதம்த்ர்யாத்ஸுகமாப்நோதி ஸ்வாதம்த்ர்யால்லபதே பரம்। ஸ்வாதம்த்ர்யாந்நிர்வ்ரு'திம் கச்சேத்ஸ்வாதம்த்ர்யாத் பரமம் பதம்

சுதந்திரத்தால் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும்; சுதந்திரத்தால் உயர்ந்த நிலை கிடைக்கும்; சுதந்திரத்தால் திருப்தி அடைகிறான்; சுதந்திரத்தால் பரம நிலையை அடைகிறான்.

அகர்த்ரு'த்வமபோக்த்ரு'த்வம் ஸ்வாத்மநோ மந்யதே யதா। ததா க்ஷீணா பவந்த்யேவ ஸமஸ்தாஶ்சித்தவ்ரு'த்தயஃ

தன்னைச் செய்பவன் என்றும் அனுபவிப்பவன் என்றும் எண்ணாதபோது, அவனது மனக்கிளர்ச்சிகள் அனைத்தும் தணைந்து விடுகின்றன.

உச்ச்ரு'ம்கலாப்யக்ரு'திகா ஸ்திதிர்தீரஸ்ய ராஜதே। ந து ஸஸ்ப்ரு'ஹசித்தஸ்ய ஶாந்திர்மூடஸ்ய க்ரு'த்ரிமா

கட்டுப்பாடில்லாமல் இயற்கையாக இருந்தாலும், ஞானியின் நிலை ஒளிவிடுகிறது; ஆனால் ஆசை கொண்ட அறியாதவனின் அமைதி செயற்கையாகும்.

விலஸந்தி மஹாபோகைர்விஶந்தி கிரிகஹ்வராந்। நிரஸ்தகல்பநா தீரா அபத்தா முக்தபுத்தயஃ

அவர்கள் பெரும் இன்பங்களில் மகிழ்கிறார்கள், மலைக் குகைகளுக்குள் செல்கிறார்கள்; கற்பனை இல்லாத ஞானிகள், பந்தமின்றி, விடுதலையுடன் வாழ்கிறார்கள்.

ஶ்ரோத்ரியம் தேவதாம் தீர்தமங்கநாம் பூபதிம் ப்ரியம்। த்ரு'ஷ்ட்வா ஸம்பூஜ்ய தீரஸ்ய ந காபி ஹ்ரு'தி வாஸநா

பண்டிதர், தெய்வம், தீர்த்தம், பெண், அரசன், அல்லது பிரியமானவரை பார்த்து மரியாதை செய்தாலும், ஞானியின் மனத்தில் எந்தக் கோரிக்கையும் தங்குவதில்லை.

ப்ரு'த்யைஃ புத்ரைஃ கலத்ரைஶ்ச தௌஹித்ரைஶ்சாபி கோத்ரஜைஃ। விஹஸ்ய திக்க்ரு'தோ யோகீ ந யாதி விக்ரு'திம் மநாக்

விழுப்புகள், மகன்கள், மனைவிகள், பேரன்கள், உறவினர்கள் ஆகியோரால் கிண்டல் செய்யப்பட்டாலும், யோகி சிரித்துவிட்டு, மனதில் எந்த மாற்றமும் அடைவதில்லை.

ஸந்துஷ்டோऽபி ந ஸந்துஷ்டஃ கிந்நோऽபி ந ச கித்யதே। தஸ்யாஶ்சர்யதஶாம் தாம் தாம் தாத்ரு'ஶா ஏவ ஜாநதே

திருப்தியாக இருந்தாலும், அவர் உண்மையில் திருப்தியில்லை; துன்பம் வந்தாலும், அவர் வருந்துவதில்லை. அவர் போன்றவர்களே அந்த அதிசய நிலையை அறிகிறார்கள்.

கர்தவ்யதைவ ஸம்ஸாரோ ந தாம் பஶ்யந்தி ஸூரயஃ। ஶூந்யாகாரா நிராகாரா நிர்விகாரா நிராமயாஃ

செய்ய வேண்டியது என்பதே இந்த உலக வாழ்க்கை; ஞானிகள் அதை காண்பதில்லை, ஏனெனில் அவர்கள் வெறுமைபோல், உருவமில்லாமல், மாற்றமில்லாமல், துன்பமில்லாமல் இருக்கிறார்கள்.

அகுர்வந்நபி ஸம்க்ஷோபாத் வ்யக்ரஃ ஸர்வத்ர மூடதீஃ। குர்வந்நபி து க்ரு'த்யாநி குஶலோ ஹி நிராகுலஃ

செய்யாமல் இருந்தாலும், கலக்கத்தால் அறியாதவன் எங்கும் அமைதியில்லாமல் தவிக்கிறான்; ஆனால் செயலில் இருந்தாலும், திறமைமிக்கவன் கலக்கமின்றி அமைதியாக இருக்கிறான்.

ஸுகமாஸ்தே ஸுகம் ஶேதே ஸுகமாயாதி யாதி ச। ஸுகம் வக்தி ஸுகம் பும்க்தே வ்யவஹாரேऽபி ஶாந்ததீஃ

அவன் மகிழ்ச்சியுடன் உட்கார்கிறான், மகிழ்ச்சியுடன் தூங்குகிறான், மகிழ்ச்சியுடன் வருகிறான், போகிறான்; மகிழ்ச்சியுடன் பேசுகிறான், மகிழ்ச்சியுடன் உணவு உண்ணுகிறான்—அவன் மனம் அமைதியாக இருந்தால், எவ்வித செயலிலும் இருந்தாலும் அவன் இப்படி மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்கிறான்.

ஸ்வபாவாத்யஸ்ய நைவார்திர்லோகவத் வ்யவஹாரிணஃ। மஹாஹ்ரு'த இவாக்ஷோப்யோ கதக்லேஶஃ ஸ ஶோபதே

உலகில் இயங்குபவர்களைப் போல அல்லாமல், இயற்கையிலேயே துன்பம் எதுவும் தொட்டுவிடாதவன், எல்லா கவலையிலிருந்தும் விடுபட்டு, பெரிய ஏரி போல் அசைக்க முடியாதவனாக ஒளிவீசுகிறான்.

நிவ்ரு'த்திரபி மூடஸ்ய ப்ரவ்ரு'த்தி ருபஜாயதே। ப்ரவ்ரு'த்திரபி தீரஸ்ய நிவ்ரு'த்திபலபாகிநீ

அறிவில்லாதவனுக்கு விலகிப்போவது கூட ஒரு செயல் போல ஆகிவிடுகிறது; ஆனால் புத்திசாலிக்கு செயலில் இருந்தாலும் அது விலகிப்போவதற்கான பலனைத் தருகிறது.

பரிக்ரஹேஷு வைராக்யம் ப்ராயோ மூடஸ்ய த்ரு'ஶ்யதே। தேஹே விகலிதாஶஸ்ய க்வ ராகஃ க்வ விராகதா

பொருள்களில் விருப்பம் இல்லாமை பெரும்பாலும் அறிவில்லாதவனிடம் தான் காணப்படுகிறது; ஆனால் உடலில் நம்பிக்கை கெட்டவனுக்கு, அங்கு பற்றும் பற்றின்மையும் எங்கே?

பாவநாபாவநாஸக்தா த்ரு'ஷ்டிர்மூடஸ்ய ஸர்வதா। பாவ்யபாவநயா ஸா து ஸ்வஸ்தஸ்யாத்ரு'ஷ்டிரூபிணீ

அறிவில்லாதவன் மனம் எப்போதும் கற்பனையிலும், கற்பனை இல்லாமையிலும் சிக்கி இருக்கிறது; ஆனால் தன்னை அறிந்தவனுக்கு, எண்ணம் இருந்தாலும் இல்லையென்றாலும் அந்த மனம் எந்தக் காட்சியிலும் சிக்காமல் அமைதியாக இருக்கிறது.

ஸர்வாரம்பேஷு நிஷ்காமோ யஶ்சரேத் பாலவந் முநிஃ। ந லேபஸ்தஸ்ய ஶுத்தஸ்ய க்ரியமாணோऽபி கர்மணி

எல்லா செயல்களிலும் ஆசை இல்லாமல், குழந்தை போல் நடக்கும் முனிவருக்கு—even செயலில் இருந்தாலும்—அவன் தூயவன் என்பதால் எந்தக் குறையும் ஒட்டாது.