அஷ்டாவக்ரகீதா

யதா ப்ரகாஶயாம்யேகோ தேஹமேநம் ததா ஜகத்। அதோ மம ஜகத்ஸர்வமதவா ந ச கிம்சந

நான் இந்த உடலை ஒளிரச் செய்கிறேன் போல, இந்த உலகத்தையும் ஒளிரச் செய்கிறேன்; எனவே இந்த உலகம் முழுவதும் எனது சொத்து, இல்லையென்றால் எதுவும் எனக்கு இல்லை.

ஸ ஶரீரமஹோ விஶ்வம் பரித்யஜ்ய மயாதுநா। குதஶ்சித் கௌஶலாத் ஏவ பரமாத்மா விலோக்யதே

இப்போது நான் உடலையும் உலகத்தையும் விட்டு விட்டேன்; எப்படியோ ஒரு திறமையால் பரமாத்மாவை நான் காண்கிறேன்.

யதா ந தோயதோ பிந்நாஸ்தரம்காஃ பேநபுத்புதாஃ। ஆத்மநோ ந ததா பிந்நம் விஶ்வமாத்மவிநிர்கதம்

அலைகள், நுரை, குமிழ்கள் நீரிலிருந்து வேறாக இல்லாதது போல, ஆத்மாவிலிருந்து தோன்றிய இந்த உலகமும் ஆத்மாவிலிருந்து வேறாக இல்லை.

தந்துமாத்ரோ பவேத் ஏவ படோ யத்வத் விசாரிதஃ। ஆத்மதந்மாத்ரமேவேதம் தத்வத் விஶ்வம் விசாரிதம்

ஒரு துணி ஆராய்ந்தால் நூல்களால் ஆனது போல, இந்த உலகம் ஆராய்ந்தால் ஆத்மாவின் சாரமே என்று தெரியவரும்.

யதைவேக்ஷுரஸே க்ல்ரு'ப்தா தேந வ்யாப்தைவ ஶர்கரா। ததா விஶ்வம் மயி க்ல்ரு'ப்தம் மயா வ்யாப்தம் நிரந்தரம்

கரும்பு சாறிலிருந்து சர்க்கரை உருவாகி அதில் முழுவதும் பரவியது போல, இந்த உலகம் என்னிலிருந்து உருவாகி என்னால் இடையறாது நிரம்பியுள்ளது.

ஆத்மஜ்ஞாநாஜ்ஜகத் பாதி ஆத்மஜ்ஞாநாந்ந பாஸதே। ரஜ்ஜ்வஜ்ஞாநாதஹிர்பாதி தஜ்ஜ்ஞாநாத் பாஸதே ந ஹி

ஆத்மா அறிவால் உலகம் பிரகாசிக்கிறது; ஆத்மா அறிவில்லையெனில் அது பிரகாசிக்காது. கயிற்றை அறியாமையால் பாம்பு போலத் தோன்றும்; அறிவால் அது கயிறு என்று தெரியும்.

ப்ரகாஶோ மே நிஜம் ரூபம் நாதிரிக்தோऽஸ்ம்யஹம் ததஃ। யதா ப்ரகாஶதே விஶ்வம் ததாஹம் பாஸ ஏவ ஹி

ஒளி என்பது என் இயல்பு; அதிலிருந்து நான் வேறில்லை. உலகம் எப்போது பிரகாசிக்கிறதோ, அப்போது பிரகாசிப்பது நானே.

அஹோ விகல்பிதம் விஶ்வமஜ்ஞாநாந்மயி பாஸதே। ரூப்யம் ஶுக்தௌ பணீ ரஜ்ஜௌ வாரி ஸூர்யகரே யதா

ஆஹா! அறியாமையால் என் உள்ளே இந்த உலகம் கற்பனை செய்து தோன்றுகிறது; அது பாம்பில் வெள்ளி தோன்றுவது, கயிற்றில் பாம்பு தோன்றுவது, சூரியகிரணத்தில் நீர் தோன்றுவது போல.

மத்தோ விநிர்கதம் விஶ்வம் மய்யேவ லயமேஷ்யதி। ம்ரு'தி கும்போ ஜலே வீசிஃ கநகே கடகம் யதா

இந்த உலகம் என்னிலிருந்து தோன்றி, மீண்டும் என்னுள் கலந்துவிடும்; அது மண் பானையாகி மீண்டும் மண்ணில் கலப்பது, அலை நீரில் கலப்பது, வளையல் தங்கத்தில் கலப்பது போல.

அஹோ அஹம் நமோ மஹ்யம் விநாஶோ யஸ்ய நாஸ்தி மே। ப்ரஹ்மாதிஸ்தம்பபர்யந்தம் ஜகந்நாஶோऽபி திஷ்டதஃ

ஆஹா! என்னை நான் வணங்குகிறேன்; எனக்கு அழிவு இல்லை. பிரம்மாவிலிருந்து ஒரு புல்வெளி வரை உலகம் அழிந்தாலும், நான் நிலைத்திருக்கிறேன்.

அஹோ அஹம் நமோ மஹ்யம் ஏகோऽஹம் தேஹவாநபி। க்வசிந்ந கந்தா நாகந்தா வ்யாப்ய விஶ்வமவஸ்திதஃ

ஆஹா! என்னை நான் வணங்குகிறேன்; உடல் இருந்தாலும் நான் ஒருவனே, எங்கும் போகவும் வரவும் இல்லை, உலகம் முழுவதும் பரவி நிலைத்திருக்கிறேன்.

அஹோ அஹம் நமோ மஹ்யம் தக்ஷோ நாஸ்தீஹ மத்ஸமஃ। அஸம்ஸ்ப்ரு'ஶ்ய ஶரீரேண யேந விஶ்வம் சிரம் த்ரு'தம்

ஆஹா! என்னை நான் வணங்குகிறேன்; என்னைப் போன்ற திறமையாளர் யாரும் இல்லை. உடலைத் தொடாமல், நான் உலகத்தை நீண்ட நாட்கள் தாங்கி வைத்துள்ளேன்.

அஹோ அஹம் நமோ மஹ்யம் யஸ்ய மே நாஸ்தி கிம்சந। அதவா யஸ்ய மே ஸர்வம் யத் வாங்மநஸகோசரம்

ஆஹா! என்னை நான் வணங்குகிறேன்; எனக்கு எதுவும் சொந்தம் இல்லை. அல்லது, வாக்காலும் மனதாலும் அடையக்கூடிய எல்லாம் எனக்கு சொந்தம்.

ஜ்ஞாநம் ஜ்ஞேயம் ததா ஜ்ஞாதா த்ரிதயம் நாஸ்தி வாஸ்தவம்। அஜ்ஞாநாத் பாதி யத்ரேதம் ஸோऽஹமஸ்மி நிரம்ஜநஃ

அறிவு, அறியப்படும் பொருள், அறிபவர் — இந்த மூன்றும் உண்மையில் இல்லை. அறியாமையால் இங்கு தோன்றுவது எதுவோ, அது நானே, மாசற்றவன்.

த்வைதமூலமஹோ துஃகம் நாந்யத்தஸ்யாऽஸ்தி பேஷஜம்। த்ரு'ஶ்யமேதந் ம்ரு'ஷா ஸர்வம் ஏகோऽஹம் சித்ரஸோமலஃ

ஆஹா! இருமைதான் துன்பத்தின் மூல காரணம்; அதற்கு வேறு மருந்து இல்லை. காணப்படும் எல்லாம் பொய்; நான் மட்டும் அறிவின் தூய சாரம்.

போதமாத்ரோऽஹமஜ்ஞாநாத் உபாதிஃ கல்பிதோ மயா। ஏவம் விம்ரு'ஶதோ நித்யம் நிர்விகல்பே ஸ்திதிர்மம

நான் தூய அறிவே; அறியாமையால் நான் எனக்கே ஒரு எல்லை வைத்துக்கொண்டேன். இதை எப்போதும் மனதில் வைத்து ஆராயும் போது, எனது நிலை எப்போதும் வேறுபாடுகளின்றி அமைதியாக இருக்கிறது.

ந மே பந்தோऽஸ்தி மோக்ஷோ வா ப்ராந்திஃ ஶாந்தோ நிராஶ்ரயா। அஹோ மயி ஸ்திதம் விஶ்வம் வஸ்துதோ ந மயி ஸ்திதம்

எனக்கு பந்தமும் இல்லை, விடுதலையும் இல்லை, குழப்பமும் இல்லை; அமைதி ஆதாரமின்றி உள்ளது. ஆஹா, உலகம் என்னுள் இருக்கிறது போல் தோன்றினாலும், உண்மையில் அது என்னுள் இல்லை.

ஸஶரீரமிதம் விஶ்வம் ந கிம்சிதிதி நிஶ்சிதம்। ஶுத்தசிந்மாத்ர ஆத்மா ச தத்கஸ்மிந் கல்பநாதுநா

இந்த உடலோடு கூடிய உலகம் ஒன்றும் இல்லை என்பது உறுதி. ஆன்மா தூய அறிவே; அப்படி இருக்கையில், இப்போது என்னில் என்னை அடிப்படையாகக் கொண்டு என்னை யார் கற்பனை செய்ய முடியும்?

ஶரீரம் ஸ்வர்கநரகௌ பந்தமோக்ஷௌ பயம் ததா। கல்பநாமாத்ரமேவைதத் கிம் மே கார்யம் சிதாத்மநஃ

உடல், சொர்க்கம், நரகம், பந்தம், விடுதலை, பயம்—இவை எல்லாம் கற்பனை மட்டுமே. அறிவாகிய எனக்குப் பணி என்ன?

அஹோ ஜநஸமூஹேऽபி ந த்வைதம் பஶ்யதோ மம। அரண்யமிவ ஸம்வ்ரு'த்தம் க்வ ரதிம் கரவாண்யஹம்

ஆஹா, மக்கள் கூட்டத்திலும் எனக்கு இரட்டைத் தன்மை தெரியவில்லை; அது எனக்கு காட்டாக மாறிவிட்டது. அங்கே நான் எங்கே ஆனந்தம் காண்பேன்?

நாஹம் தேஹோ ந மே தேஹோ ஜீவோ நாஹமஹம் ஹி சித்। அயமேவ ஹி மே பந்த ஆஸீத்யா ஜீவிதே ஸ்ப்ரு'ஹா

நான் உடல் அல்ல, உடலும் எனது சொத்து அல்ல; நான் ஜீவன் அல்ல—நான் அறிவே. எனக்கு இருந்த ஒரே பந்தம் வாழ்வின் ஆசைதான்.

அஹோ புவநகல்லோலைர்விசித்ரைர்த்ராக் ஸமுத்திதம்। மய்யநம்தமஹாம்போதௌ சித்தவாதே ஸமுத்யதே

ஆஹா, உலகத்தின் பலவகை அலைகள் விரைவாக எழுகின்றன; அவை எல்லாம் என் முடிவில்லா பெருங்கடலில், மனம் என்னும் காற்றால் எழுகின்றன.

மய்யநம்தமஹாம்போதௌ சித்தவாதே ப்ரஶாம்யதி। அபாக்யாஜ்ஜீவவணிஜோ ஜகத்போதோ விநஶ்வரஃ

என் முடிவில்லா பெருங்கடலில், மனம் என்னும் காற்று அமைந்தபோது, வாழ்க்கை வியாபாரி எனும் உலகப் படகு அழிந்துவிடுகிறது.

மய்யநந்தமஹாம்போதாவாஶ்சர்யம் ஜீவவீசயஃ। உத்யந்தி க்நந்தி கேலந்தி ப்ரவிஶந்தி ஸ்வபாவதஃ

என் முடிவில்லா பெருங்கடலில், உயிர்களின் அலைகள் வியப்பாக உள்ளன; அவை எழுகின்றன, மறைகின்றன, விளையாடுகின்றன, இயற்கையாகவே ஒன்றாகச் சேர்கின்றன.

அஷ்டாவக்ர உவாச॥ அவிநாஶிநமாத்மாநம் ஏகம் விஜ்ஞாய தத்த்வதஃ। தவாத்மஜ்ஞாநஸ்ய தீரஸ்ய கதமர்தார்ஜநே ரதிஃ

அஷ்டாவக்ரர் கூறுகிறார்: ஆன்மா ஒரே ஒன்று என்றும் அழியாதது என்றும் உண்மையில் அறிந்தவனுக்கு, ஆன்ம அறிவில் நிலைத்திருக்கும் ஞானிக்கு, பொருளை நாடும் ஆசை எப்படி உண்டாகும்?

ஆத்மாஜ்ஞாநாதஹோ ப்ரீதிர்விஷயப்ரமகோசரே। ஶுக்தேரஜ்ஞாநதோ லோபோ யதா ரஜதவிப்ரமே

ஆன்மாவை அறியாததால் தான், பொருள் விஷயங்களில் ஆசை உண்டாகிறது; அது எப்படி என்றால், சிப்பியில் வெள்ளி என்று தவறாக எண்ணி ஆசை வரும் போல்.

விஶ்வம் ஸ்புரதி யத்ரேதம் தரங்கா இவ ஸாகரே। ஸோऽஹமஸ்மீதி விஜ்ஞாய கிம் தீந இவ தாவஸி

இந்த அலைகள் எழும் பெருங்கடலில் உலகம் பிரகாசிக்கிறது. 'நான் அதுவே' என்று அறிந்தபின், ஏன் துக்கமாக ஓடிக்கொண்டு இருக்கிறாய்?

ஶ்ருத்வாபி ஶுத்தசைதந்ய ஆத்மாநமதிஸுந்தரம்। உபஸ்தேऽத்யந்தஸம்ஸக்தோ மாலிந்யமதிகச்சதி

ஆன்மா தூய அறிவும் அழகும் என்று கேட்டாலும், இன்பத்தில் ஆழ்ந்த ஆசை கொண்டவன், மாசை அடைகிறான்.

ஸர்வபூதேஷு சாத்மாநம் ஸர்வபூதாநி சாத்மநி। முநேர்ஜாநத ஆஶ்சர்யம் மமத்வமநுவர்ததே

அனைத்து உயிர்களிலும் ஆன்மாவைக் காணும் ஞானிக்கு, எல்லா உயிர்களும் ஆன்மாவில் இருப்பதை அறிந்தவனுக்கு, 'இது எனது' என்ற எண்ணம் தொடர்வது ஆச்சரியமாக உள்ளது.