அஷ்டாவக்ரகீதா

வ்யாமோஹமாத்ரவிரதௌ ஸ்வரூபாதாநமாத்ரதஃ। வீதஶோகா விராஜந்தே நிராவரணத்ரு'ஷ்டயஃ

மயக்கம் முழுவதும் நீங்கிக், தன் இயற்கையை ஏற்றுக்கொண்டவுடன், மறைவு இல்லாத பார்வையுள்ளவர்கள் துக்கமின்றி ஒளிவிடுகின்றனர்.

ஸமஸ்தம் கல்பநாமாத்ரமாத்மா முக்தஃ ஸநாதநஃ। இதி விஜ்ஞாய தீரோ ஹி கிமப்யஸ்யதி பாலவத்

இந்த உலகம் முழுவதும் கற்பனை மட்டுமே; ஆத்மா என்றும் விடுதலையடைந்தது. இதை உணரும் ஞானி, குழந்தைபோல் பயிற்சி செய்வதற்கு என்ன காரணம்?

ஆத்மா ப்ரஹ்மேதி நிஶ்சித்ய பாவாபாவௌ ச கல்பிதௌ। நிஷ்காமஃ கிம் விஜாநாதி கிம் ப்ரூதே ச கரோதி கிம்

ஆத்மா தான் பரம்பொருள் என்று உறுதியாக அறிந்து, இருப்பதும் இல்லாததும் கற்பனை என்று தெரிந்தவனுக்கு, ஆசையில்லாதவன் என்ன அறிகிறான், என்ன பேசுகிறான், என்ன செய்கிறான்?

அயம் ஸோऽஹமயம் நாஹம் இதி க்ஷீணா விகல்பநா। ஸர்வமாத்மேதி நிஶ்சித்ய தூஷ்ணீம்பூதஸ்ய யோகிநஃ

"நான் இது, நான் இது அல்ல" என்ற எண்ணங்கள் குறைந்துவிட்டபோது, எல்லாமே ஆத்மா என்று உணர்ந்த யோகி அமைதியாகி விடுகிறான்.

ந விக்ஷேபோ ந சைகாக்ர்யம் நாதிபோதோ ந மூடதா। ந ஸுகம் ந ச வா துஃகம் உபஶாந்தஸ்ய யோகிநஃ

அமைதியான யோகிக்கு மனச்சிதறலும் இல்லை, ஒருமித்தமும் இல்லை, அதிக அறிவும் இல்லை, அறியாமையும் இல்லை, இன்பமும் இல்லை, துன்பமும் இல்லை.

ஸ்வாராஜ்யே பைக்ஷவ்ரு'த்தௌ ச லாபாலாபே ஜநே வநே। நிர்விகல்பஸ்வபாவஸ்ய ந விஶேஷோऽஸ்தி யோகிநஃ

சுயராஜ்யத்திலும், பிச்சை வாழ்க்கையிலும், லாப நஷ்டத்திலும், மக்களிடையோ காடிலோ, வேறுபாடற்ற இயல்புடைய யோகிக்கு எந்த வித்தியாசமும் இல்லை.

க்வ தர்மஃ க்வ ச வா காமஃ க்வ சார்தஃ க்வ விவேகிதா। இதம் க்ரு'தமிதம் நேதி த்வந்த்வைர்முக்தஸ்ய யோகிநஃ

எங்கே தர்மம், எங்கே ஆசை, எங்கே பொருள், எங்கே பகுத்தறிவு? இரட்டையிலிருந்து விடுபட்ட யோகிக்கு 'இது செய்தேன், இது செய்யவில்லை' என்ற உணர்வே இல்லை.

க்ரு'த்யம் கிமபி நைவாஸ்தி ந காபி ஹ்ரு'தி ரம்ஜநா। யதா ஜீவநமேவேஹ ஜீவந்முக்தஸ்ய யோகிநஃ

செய்ய வேண்டியது எதுவும் இல்லை, உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சி எதுவும் இல்லை; வாழ்நாளில் விடுதலை பெற்ற யோகிக்கு வாழ்க்கை எப்படியோ அப்படியே உள்ளது.

க்வ மோஹஃ க்வ ச வா விஶ்வம் க்வ தத் த்யாநம் க்வ முக்ததா। ஸர்வஸம்கல்பஸீமாயாம் விஶ்ராந்தஸ்ய மஹாத்மநஃ

எங்கே மாயை, எங்கே உலகம், எங்கே தியானம், எங்கே விடுதலை? எல்லா எண்ணங்களும் முடிவில் அமைந்துள்ள மகானுக்கு இவை எதுவும் இல்லை.

யேந விஶ்வமிதம் த்ரு'ஷ்டம் ஸ நாஸ்தீதி கரோது வை। நிர்வாஸநஃ கிம் குருதே பஶ்யந்நபி ந பஶ்யதி

இந்த உலகத்தை பார்க்கும் ஒருவர் அது இல்லை என்று சொல்லட்டும்; ஆசை இல்லாதவன் செய்கிறான், ஆனால் பார்த்தாலும் பார்க்கவில்லை போல் இருக்கிறான்.

யேந த்ரு'ஷ்டம் பரம் ப்ரஹ்ம ஸோऽஹம் ப்ரஹ்மேதி சிந்தயேத்। கிம் சிந்தயதி நிஶ்சிந்தோ த்விதீயம் யோ ந பஶ்யதி

உயர்ந்த பரம்பொருளை கண்டவன் 'நானே பரம்பொருள்' என்று எண்ணலாம்; ஆனால் எண்ணமற்றவன், இரண்டாவது எதையும் காணாதவன், அவன் என்ன சிந்திப்பான்?

த்ரு'ஷ்டோ யேநாத்மவிக்ஷேபோ நிரோதம் குருதே த்வஸௌ। உதாரஸ்து ந விக்ஷிப்தஃ ஸாத்யாபாவாத்கரோதி கிம்

ஆத்மாவின் கலக்கம் யார் பார்த்தாரோ, அவர்கள் அதை அடக்க முயல்வார்கள்; ஆனால் உயர்ந்தவன் கலக்கமில்லாமல், எதையும் சாதிக்க வேண்டியதில்லை என்பதால், எதையும் செய்யமாட்டான்.

தீரோ லோகவிபர்யஸ்தோ வர்தமாநோऽபி லோகவத்। நோ ஸமாதிம் ந விக்ஷேபம் ந லோபம் ஸ்வஸ்ய பஶ்யதி

ஞானி உலகுக்கு மாறாக இருந்தாலும், உலகில் வாழ்ந்தாலும், தன்னை ஒருமித்தம், சிதறல், குறைவு என்று எதையும் காண்பதில்லை.

பாவாபாவவிஹீநோ யஸ்த்ரு'ப்தோ நிர்வாஸநோ புதஃ। நைவ கிம்சித்க்ரு'தம் தேந லோகத்ரு'ஷ்ட்யா விகுர்வதா

உள்ளதும் இல்லாததும் கடந்து, திருப்தியுடன், ஆசையில்லாமல் இருக்கும் ஞானி, உலகம் பார்ப்பதுபோல் செய்கிறான் என்றாலும், உண்மையில் எதையும் செய்யவில்லை.

ப்ரவ்ரு'த்தௌ வா நிவ்ரு'த்தௌ வா நைவ தீரஸ்ய துர்க்ரஹஃ। யதா யத்கர்துமாயாதி தத்க்ரு'த்வா திஷ்டதே ஸுகம்

செயலில் ஈடுபட்டாலும், விலகினாலும், ஞானிக்கு குழப்பம் எதுவும் இல்லை; செய்ய வேண்டியது வந்தால் அதை செய்து, அமைதியாக இருக்கிறான்.

நிர்வாஸநோ நிராலம்பஃ ஸ்வச்சந்தோ முக்தபந்தநஃ। க்ஷிப்தஃ ஸம்ஸ்காரவாதேந சேஷ்டதே ஶுஷ்கபர்ணவத்

ஆசையில்லாமல், ஆதரவில்லாமல், சுதந்திரமாக, பந்தமின்றி, அவன் விருப்பப்படி நடக்கிறான்; பழைய பழக்கங்கள் காற்றால் அசைந்த உலர்ந்த இலைபோல் செய்கிறான்.

அஸம்ஸாரஸ்ய து க்வாபி ந ஹர்ஷோ ந விஷாதிதா। ஸ ஶீதலஹமநா நித்யம் விதேஹ இவ ராஜயே

உலக பந்தம் இல்லாதவனுக்கு எங்கும் சந்தோஷமும் இல்லை, துக்கமும் இல்லை; அவன் எப்போதும் குளிர்ந்த மனதுடன், உடலற்றவன் போல வாழ்கிறான்.

குத்ராபி ந ஜிஹாஸாஸ்தி நாஶோ வாபி ந குத்ரசித்। ஆத்மாராமஸ்ய தீரஸ்ய ஶீதலாச்சதராத்மநஃ

தன்னுள் ஆனந்தமாக அமைதியோடு வாழும் ஞானிக்கு எங்கும் எதையும் விட்டு விட வேண்டும் என்ற ஆசை இல்லை; எதையும் இழந்துவிட்டேன் என்ற உணர்வும் இல்லை.

ப்ரக்ரு'த்யா ஶூந்யசித்தஸ்ய குர்வதோऽஸ்ய யத்ரு'ச்சயா। ப்ராக்ரு'தஸ்யேவ தீரஸ்ய ந மாநோ நாவமாநதா

இயற்கையாக மனம் வெறுமையாக இருக்கும் அந்த நிலையான ஞானிக்கு, எது நடந்தாலும் அது தானாகவே நடக்கிறது; சாதாரண மனிதரைப் போல அவனுக்கு பெருமை இல்லை, இழிவும் இல்லை.

க்ரு'தம் தேஹேந கர்மேதம் ந மயா ஶுத்தரூபிணா। இதி சிந்தாநுரோதீ யஃ குர்வந்நபி கரோதி ந

‘இந்த செயலை உடல் செய்தது, நான் செய்யவில்லை; நான் தூயவன்’ என்று மனதில் உறுதியாக எண்ணும் ஒருவர், செயலில் இருந்தாலும், உண்மையில் செய்கிறதேயில்லை.

அதத்வாதீவ குருதே ந பவேதபி பாலிஶஃ। ஜீவந்முக்தஃ ஸுகீ ஶ்ரீமாந் ஸம்ஸரந்நபி ஶோபதே

மற்றவர்களைப் போல பேசினாலும் அல்லது நடந்தாலும், வாழ்ந்தே முக்தி பெற்றவன் ஆனந்தமாகவும் வளமாகவும் இந்த உலகில் இருந்தாலும் ஒளிவிடுகிறான்.

நாவிசாரஸுஶ்ராந்தோ தீரோ விஶ்ராந்திமாகதஃ। ந கல்பதே ந ஜாதி ந ஶ்ரு'ணோதி ந பஶ்யதி

ஆழமான விசாரணையால் முழுமையாக ஓய்வடைந்த ஞானிக்கு, கற்பனையும் இல்லை, பிறப்பும் இல்லை, கேள்வியும் இல்லை, பார்வையும் இல்லை.

அஸமாதேரவிக்ஷேபாந் ந முமுக்ஷுர்ந சேதரஃ। நிஶ்சித்ய கல்பிதம் பஶ்யந் ப்ரஹ்மைவாஸ்தே மஹாஶயஃ

அமைதி, கவலை, விடுதலை பற்றிய ஆசை — எதுவும் இல்லை; எல்லாம் மனக்கற்பனை என்று தெளிவாக அறிந்த பெரிய உள்ளம் பரம்பொருளாகவே நிலைத்திருக்கிறான்.

யஸ்யாந்தஃ ஸ்யாதஹம்காரோ ந கரோதி கரோதி ஸஃ। நிரஹம்காரதீரேண ந கிம்சிதக்ரு'தம் க்ரு'தம்

உள்ளுக்குள் ‘நான்’ என்ற அகங்காரம் இருந்தால் தான் செயல் நடக்கும்; அகங்காரம் இல்லாத ஞானிக்கு எதுவும் செய்யப்படவில்லை, எதுவும் செய்யாமல் இருக்கவில்லை.

நோத்விக்நம் ந ச ஸந்துஷ்டமகர்த்ரு' ஸ்பந்தவர்ஜிதம்। நிராஶம் கதஸந்தேஹம் சித்தம் முக்தஸ்ய ராஜதே

முக்தி பெற்றவனின் மனம் கலக்கம் இல்லாமல், திருப்தியும் இல்லாமல், செயல் உணர்வும் அசைவும் இல்லாமல், ஆசையும் சந்தேகமும் இல்லாமல் ஒளிவிடுகிறது.

நிர்த்யாதும் சேஷ்டிதும் வாபி யச்சித்தம் ந ப்ரவர்ததே। நிர்நிமித்தமிதம் கிம்து நிர்த்யாயேதி விசேஷ்டதே

மனம் தியானத்திலும் செயலில் ஈடுபடவில்லை என்றால், அது காரணமில்லாமல் அமைதியாக இருக்கிறது; ஆனாலும், அது காரணமில்லாமல் தியானிக்கவும் செயலும் செய்கிறது.

தத்த்வம் யதார்தமாகர்ண்ய மந்தஃ ப்ராப்நோதி மூடதாம்। அதவா யாதி ஸம்கோசமமூடஃ கோऽபி மூடவத்

உண்மை எப்படியோ அதைப் கேட்கும் முட்டாள் குழப்பமடைகிறான்; இல்லையெனில், சுருங்கிப் போகிறான்; குழப்பமில்லாதவன் கூட, வெளியிலே குழப்பமுள்ளவனைப் போலத் தோன்றலாம்.

ஏகாக்ரதா நிரோதோ வா மூடைரப்யஸ்யதே ப்ரு'ஶம்। தீராஃ க்ரு'த்யம் ந பஶ்யந்தி ஸுப்தவத்ஸ்வபதே ஸ்திதாஃ

ஒரே நோக்கோடு மனதை கட்டுப்படுத்த முயற்சிப்பது முட்டாள்களின் வழக்கம்; ஞானிகள், தூங்கும் போல் தங்கள் இயல்பிலேயே இருந்து, செய்யவேண்டியது எதுவும் இல்லை என்று காண்கிறார்கள்.

அப்ரயத்நாத் ப்ரயத்நாத் வா மூடோ நாப்நோதி நிர்வ்ரு'திம்। தத்த்வநிஶ்சயமாத்ரேண ப்ராஜ்ஞோ பவதி நிர்வ்ரு'தஃ

முயற்சியாலும் முயற்சி இல்லாமையாலும் முட்டாளுக்கு அமைதி கிடைக்காது; ஞானி உண்மையை தெளிவாக அறிந்தவுடன் அமைதியடைகிறான்.