அஷ்டாவக்ரகீதா

விஶ்வம் ஸ்புரதி யத்ரேதம் தரம்கா இவ ஸாகரே। தத்த்வமேவ ந ஸந்தேஹஶ்சிந்மூர்தே விஜ்வரோ பவ

இந்த உலகம் கடலில் அலைகள் போல் எதில் பிரகாசிக்கிறதோ, அதுவே உண்மை, சந்தேகம் இல்லை. அறிவின் உருவானவனே, கவலையின்றி இரு.

ஶ்ரத்தஸ்வ தாத ஶ்ரத்தஸ்வ நாத்ர மோऽஹம் குருஷ்வ போஃ। ஜ்ஞாநஸ்வரூபோ பகவாநாத்மா த்வம் ப்ரக்ரு'தேஃ பரஃ

கண்ணே, நம்பிக்கை கொள், நம்பிக்கை கொள்; இங்கு மயக்கம் அடையாதே. உன் இயல்பு அறிவே, அது தெய்வீகமும், இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டதும்.

குணைஃ ஸம்வேஷ்டிதோ தேஹஸ்திஷ்டத்யாயாதி யாதி ச। ஆத்மா ந கம்தா நாகம்தா கிமேநமநுஶோசஸி

உடல் குணங்களால் சூழப்பட்டு நிற்கிறது, வருகிறது, போகிறது. ஆன்மா வருவதும் போவதும் இல்லை; அதற்கு ஏன் நீ வருந்துகிறாய்?

தேஹஸ்திஷ்டது கல்பாந்தம் கச்சத்வத்யைவ வா புநஃ। க்வ வ்ரு'த்திஃ க்வ ச வா ஹாநிஸ்தவ சிந்மாத்ரரூபிணஃ

உடல் யுகம் முடியும் வரை நிலைத்திருக்கட்டும், அல்லது இப்போது போகட்டும்—நீ அறிவாக மட்டும் இருக்கையில் உனக்கு ஏதும் கூடுதல் குறைவு எங்கே?

த்வய்யநம்தமஹாம்போதௌ விஶ்வவீசிஃ ஸ்வபாவதஃ। உதேது வாஸ்தமாயாது ந தே வ்ரு'த்திர்ந வா க்ஷதிஃ

அனந்தமான பெரும் கடலான உன்னுள், உலகத்தின் அலைகள் தானாக எழுகின்றன; அவை எழினும் மறைந்தாலும், உனக்கு கூடுதல் குறைவு எதுவும் இல்லை.

தாத சிந்மாத்ரரூபோऽஸி ந தே பிந்நமிதம் ஜகத்। அதஃ கஸ்ய கதம் குத்ர ஹேயோபாதேயகல்பநா

கண்ணே, நீ அறிவாக மட்டும் இருக்கிறாய்; இந்த உலகம் உன்னிடம் இருந்து வேறில்லை. ஆகவே, யாருக்கு, எங்கு, எப்படிப் பெறுதல், விலக்குதல் என்ற எண்ணம் இருக்க முடியும்?

ஏகஸ்மிந்நவ்யயே ஶாந்தே சிதாகாஶேऽமலே த்வயி। குதோ ஜந்ம குதோ கர்ம குதோऽஹம்கார ஏவ ச

ஒன்றே, அழியாத, அமைதியான, தூய அறிவின் வெளியில் நீ இருக்கையில், பிறப்பு, செயல், அகந்தை எங்கிருந்து வரும்?

யத்த்வம் பஶ்யஸி தத்ரைகஸ்த்வமேவ ப்ரதிபாஸஸே। கிம் ப்ரு'தக் பாஸதே ஸ்வர்ணாத் கடகாம்கதநூபுரம்

நீ பார்க்கும் எதிலும், நீயே ஒருவனாகத் தோன்றுகிறாய்; பொன்னிலிருந்து வளையல், கைமணி, காலணி தனித்தாக ஒளியுமா?

அயம் ஸோऽஹமயம் நாஹம் விபாகமிதி ஸம்த்யஜ। ஸர்வமாத்மேதி நிஶ்சித்ய நிஃஸங்கல்பஃ ஸுகீ பவ

‘இது நான், இது நான் அல்ல’ என்ற பிரிவை விட்டுவிடு. எல்லாம் ஆன்மா என்று உறுதியாக அறிந்து, எண்ணமின்றி மகிழ்ச்சியுடன் இரு.

தவைவாஜ்ஞாநதோ விஶ்வம் த்வமேகஃ பரமார்ததஃ। த்வத்தோऽந்யோ நாஸ்தி ஸம்ஸாரீ நாஸம்ஸாரீ ச கஶ்சந

அறிவில்லாமையால் உலகம் தோன்றுகிறது; உண்மையில் நீ ஒருவனே. உன்னைவிட்டு வேறு பந்தத்திலோ, விடுதலையிலோ யாரும் இல்லை.

ப்ராந்திமாத்ரமிதம் விஶ்வம் ந கிம்சிதிதி நிஶ்சயீ। நிர்வாஸநஃ ஸ்பூர்திமாத்ரோ ந கிம்சிதிவ ஶாம்யதி

இந்த உலகம் வெறும் மாயை, வேறு எதுவும் இல்லை என்று உறுதியாக அறிந்து, ஆசைகள் இல்லாமல், விழிப்பாக மட்டும் இருந்து, எதுவும் இல்லாதவனாக அமைதியுடன் இரு.

ஏக ஏவ பவாம்போதாவாஸீதஸ்தி பவிஷ்யதி। ந தே பந்தோऽஸ்தி மோக்ஷோ வா க்ரு'த்யக்ரு'த்யஃ ஸுகம் சர

ஒரே இருப்பின் பெருங்கடலில், கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் ஒன்றே. உனக்கு பந்தமோ, விடுதலையோ, செய்யவேண்டியதோ, செய்யக்கூடாததோ எதுவும் இல்லை; மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்.

மா ஸங்கல்பவிகல்பாப்யாம் சித்தம் க்ஷோபய சிந்மய। உபஶாம்ய ஸுகம் திஷ்ட ஸ்வாத்மந்யாநந்தவிக்ரஹே

சிந்தனைகளாலும், சந்தேகங்களாலும் மனதை கலங்கவிடாதே, அறிவின் உருவானவனே. அமைதியுடன், ஆனந்தமான உன் சுயத்தில் மகிழ்ச்சியாய் நிலைபேறு அடை.

த்யஜைவ த்யாநம் ஸர்வத்ர மா கிம்சித் ஹ்ரு'தி தாரய। ஆத்மா த்வம் முக்த ஏவாஸி கிம் விம்ரு'ஶ்ய கரிஷ்யஸி

தியானத்தை முற்றிலும் விட்டு விடு; எந்த ஒன்றையும் உள்ளத்தில் பிடித்து வைத்துக்கொள்ளாதே. நீயே ஆத்மா, ஏற்கனவே விடுதலை பெற்றவன் — யோசித்து என்ன சாதிப்பாய்?

அஷ்டாவக்ர உவாச॥ ஆசக்ஷ்வ ஶ்ரு'ணு வா தாத நாநாஶாஸ்த்ராண்யநேகஶஃ। ததாபி ந தவ ஸ்வாஸ்த்யம் ஸர்வவிஸ்மரணாத் ரு'தே

அஷ்டாவக்ரர் சொன்னார்: என் மகனே, எத்தனை வேதங்களையும் பலமுறை சொன்னாலும் கேட்டாலும், அனைத்தையும் மறப்பதையே தவிர உனக்கு அமைதி கிடையாது.

போகம் கர்ம ஸமாதிம் வா குரு விஜ்ஞ ததாபி தே। சித்தம் நிரஸ்தஸர்வாஶமத்யர்தம் ரோசயிஷ்யதி

உனக்கு விருப்பமானபடி அனுபவம், செயல், தியானம் எதையும் செய், அறிவாளியே; ஆனாலும் ஆசைகள் எல்லாம் நீங்கிய உன் மனம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் திளைக்கும்.

ஆயாஸாத்ஸகலோ துஃகீ நைநம் ஜாநாதி கஶ்சந। அநேநைவோபதேஶேந தந்யஃ ப்ராப்நோதி நிர்வ்ரு'திம்

முயற்சியால் எல்லோரும் துன்பப்படுகிறார்கள்; இதை யாரும் அறியவில்லை. இந்த உபதேசத்தால் அதிர்ஷ்டசாலிகள் அமைதியை அடைகிறார்கள்.

வ்யாபாரே கித்யதே யஸ்து நிமேஷோந்மேஷயோரபி। தஸ்யாலஸ்ய துரீணஸ்ய ஸுகம் நந்யஸ்ய கஸ்யசித்

கண்மூடி திறக்கும் நேரத்திலும் செயலில் சோர்வடையும் அவன் சோம்பேறிகளில் முதன்மை; அந்தவனுக்கே ஆனந்தம், வேறு யாருக்கும் இல்லை.

இதம் க்ரு'தமிதம் நேதி த்வம்த்வைர்முக்தம் யதா மநஃ। தர்மார்தகாமமோக்ஷேஷு நிரபேக்ஷம் ததா பவேத்

'இது செய்தேன், இது செய்யவில்லை' என்ற இரட்டைப் பாவனையிலிருந்து மனம் விடுபடும் போது, தர்மம், பொருள், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றில் அது விருப்பமின்றி இருக்கும்.

விரக்தோ விஷயத்வேஷ்டா ராகீ விஷயலோலுபஃ। க்ரஹமோக்ஷவிஹீநஸ்து ந விரக்தோ ந ராகவாந்

விடுபட்டவன் பொருள்களை வெறுக்கிறான்; ஆசையுள்ளவன் அவற்றை விரும்புகிறான். பிடிப்பும் விடுதலும் இல்லாதவன், விடுபட்டவனும் அல்ல, ஆசையுள்ளவனும் அல்ல.

ஹேயோபாதேயதா தாவத்ஸம்ஸாரவிடபாம்குரஃ। ஸ்ப்ரு'ஹா ஜீவதி யாவத் வை நிர்விசாரதஶாஸ்பதம்

எடுத்தல், விட்டல் என்ற எண்ணம் ஆசை வாழும் வரையில் — இந்த உலக வாழ்வின் முளையாக — சிந்தனை இல்லாத நிலை வரும் வரை நீடிக்கும்.

ப்ரவ்ரு'த்தௌ ஜாயதே ராகோ நிர்வ்ரு'த்தௌ த்வேஷ ஏவ ஹி। நிர்த்வந்த்வோ பாலவத் தீமாந் ஏவமேவ வ்யவஸ்திதஃ

செயலில் ஆசை பிறக்கிறது, செயலை விட்டால் வெறுப்பு தோன்றுகிறது; ஆனால் இரட்டைப் பாவனையிலிருந்து விடுபட்ட அறிவாளர், குழந்தைபோல் நிலைபெற்று இருக்கிறார்.

ஹாதுமிச்சதி ஸம்ஸாரம் ராகீ துஃகஜிஹாஸயா। வீதராகோ ஹி நிர்துஃகஸ்தஸ்மிந்நபி ந கித்யதி

ஆசையுள்ளவன் துன்பத்திலிருந்து தப்பிக்க உலகத்தை விட்டு விட விரும்புகிறான்; ஆனால் ஆசை இல்லாதவன் துன்பமின்றி இருப்பதால், அதிலிருந்தும் கலங்குவதில்லை.

யஸ்யாபிமாநோ மோக்ஷேऽபி தேஹேऽபி மமதா ததா। ந ச ஜ்ஞாநீ ந வா யோகீ கேவலம் துஃகபாகஸௌ

மோட்சத்திலும் 'நான்' என்ற அகம்பாவும், உடலில் 'என்' என்ற பற்றும் உள்ளவனுக்கு, அவன் neither அறிவாளி nor யோகி; அவன் வெறும் துன்பத்தையே அனுபவிப்பவன்.

ஹரோ யத்யுபதேஷ்டா தே ஹரிஃ கமலஜோऽபி வா। ததாபி ந தவ ஸ்வாத்யம் ஸர்வவிஸ்மரணாத்ரு'தே

சிவன், விஷ்ணு, பிரம்மா ஆகியோர் உனக்கு உபதேசித்தாலும், அனைத்தையும் மறப்பதை தவிர உனக்கு அமைதி கிடையாது.

அஷ்டாவக்ர உவாச॥ தேந ஜ்ஞாநபலம் ப்ராப்தம் யோகாப்யாஸபலம் ததா। த்ரு'ப்தஃ ஸ்வச்சேந்த்ரியோ நித்யம் ஏகாகீ ரமதே து யஃ

அஷ்டாவக்ரர் சொன்னார்: அறிவின் பலனும், யோகாப்யாசத்தின் பலனும் பெற்றவன், எப்போதும் தூய்ந்தும் திருப்தியும் உள்ள உணர்வுகளுடன், தனியாகவே மகிழ்கிறான்.

ந கதாசிஜ்ஜகத்யஸ்மிந் தத்த்வஜ்ஞா ஹந்த கித்யதி। யத ஏகேந தேநேதம் பூர்ணம் ப்ரஹ்மாண்டமண்டலம்

இந்த உலகத்தில் உண்மை அறிந்தவன் ஒருபோதும் வருந்துவதில்லை; ஏனெனில் அவனாலேயே இந்த பிரபஞ்சம் முழுமை அடைகிறது.

ந ஜாது விஷயாஃ கேऽபி ஸ்வாராமம் ஹர்ஷயந்த்யமீ। ஸல்லகீபல்லவப்ரீதமிவேபம் நிம்பபல்லவாஃ

தன்னுள் மகிழ்ச்சி அடையும் ஒருவரை எந்த பொருளும் மகிழ்விக்க முடியாது; சல்லகி இலை விரும்பும் யானைக்கு நிம்ப இலை பிடிக்காதது போல.

யஸ்து போகேஷு புக்தேஷு ந பவத்யதிவாஸிதா। அபுக்தேஷு நிராகாம்க்ஷீ தத்ரு'ஶோ பவதுர்லபஃ

புகழ்ச்சிகளை அனுபவிக்கும்போது அதனால் பாதிக்கப்படாதவனும், அனுபவிக்காதபோது ஏக்கமில்லாதவனும் மிகவும் அரிது.