அஷ்டாவக்ரகீதா

ஜநக உவாச॥ ப்ரக்ரு'த்யா ஶூந்யசித்தோ யஃ ப்ரமாதாத் பாவபாவநஃ। நித்ரிதோ போதித இவ க்ஷீணஸம்ஸ்மரணோ ஹி ஸஃ

ஜனகன் சொன்னான்: இயல்பாக மனம் காலியாக இருப்பவன், கவனக்குறைவால் பொருள்களை எண்ணுகிறான்; அவன் விழித்திருந்தாலும் தூங்குபவன் போல, ஏனெனில் அவனுக்கு நினைவு குறைந்துவிட்டது.

க்வ தநாநி க்வ மித்ராணி க்வ மே விஷயதஸ்யவஃ। க்வ ஶாஸ்த்ரம் க்வ ச விஜ்ஞாநம் யதா மே கலிதா ஸ்ப்ரு'ஹா

எங்கே பொருட்கள்? எங்கே நண்பர்கள்? எங்கே எனக்கு இன்பவிஷயங்கள்? எங்கே நூல்கள்? எங்கே அறிவு? எனக்கு ஆசை எல்லாம் மறைந்துவிட்டபோது.

விஜ்ஞாதே ஸாக்ஷிபுருஷே பரமாத்மநி சேஶ்வரே। நைராஶ்யே பம்தமோக்ஷே ச ந சிம்தா முக்தயே மம

சாட்சி ஆன்மாவையும், பரமாத்மாவையும், இறைவனையும் உணர்ந்து, ஆசை, பந்தம், விடுதலை ஆகியவை இல்லாதபோது, எனக்கு விடுதலை பற்றிக் கவலை இல்லை.

அம்தர்விகல்பஶூந்யஸ்ய பஹிஃ ஸ்வச்சந்தசாரிணஃ। ப்ராந்தஸ்யேவ தஶாஸ்தாஸ்தாஸ்தாத்ரு'ஶா ஏவ ஜாநதே

உள்ளுக்குள் எண்ணங்கள் இல்லாமல், வெளியே சுதந்திரமாக நடக்கிறவனுக்கு தோன்றும் நிலைகள், மயங்கியவனுக்குப் போல் இருக்கும்; அவற்றை அவனே மட்டுமே அறிகிறான்.

அஷ்டாவக்ர உவாச॥ யதாததோபதேஶேந க்ரு'தார்தஃ ஸத்த்வபுத்திமாந்। ஆஜீவமபி ஜிஜ்ஞாஸுஃ பரஸ்தத்ர விமுஹ்யதி

அஷ்டாவக்ரன் சொன்னான்: எப்படி அறிவுரை கூறப்பட்டாலும், நிறைவை அடைந்த அறிவுள்ளவன் திருப்தியடைவான்; ஆனால், ஆராயும் மனம் கொண்டவன், வாழ்நாள் முழுவதும் அதில் குழப்பமடைவேன்.

மோக்ஷோ விஷயவைரஸ்யம் பந்தோ வைஷயிகோ ரஸஃ। ஏதாவதேவ விஜ்ஞாநம் யதேச்சஸி ததா குரு

பொருள்களிடம் விருப்பம் இல்லாததே விடுதலை; பொருள்களின் சுவையில் ஈடுபடுவதே பந்தம். இதை மட்டும் உணர்ந்து, நீ விரும்பும் படி செய்.

வாக்மிப்ராஜ்ஞாநமஹோத்யோகம் ஜநம் மூகஜடாலஸம்। கரோதி தத்த்வபோதோऽயமதஸ்த்யக்தோ புபுக்ஷபிஃ

உண்மை அறிவு, பேச்சில் வல்லவரையும், புத்திசாலியையும், முயற்சியாளரையும், பேச முடியாதவனாகவும், மந்தமாகவும், சோம்பேறியாகவும் மாற்றுகிறது; அதனால், இன்பம் நாடுபவர்கள் இதை விட்டு விடுகிறார்கள்.

ந த்வம் தேஹோ ந தே தேஹோ போக்தா கர்தா ந வா பவாந்। சித்ரூபோऽஸி ஸதா ஸாக்ஷீ நிரபேக்ஷஃ ஸுகம் சர

நீ உடல் அல்ல, உடலும் உன்னுடையது அல்ல; அனுபவிப்பவன் அல்ல, செய்பவனும் அல்ல. நீ எப்போதும் சாட்சி, பற்றில்லாத அறிவே; மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்.

ராகத்வேஷௌ மநோதர்மௌ ந மநஸ்தே கதாசந। நிர்விகல்போऽஸி போதாத்மா நிர்விகாரஃ ஸுகம் சர

பற்று, வெறுப்பு ஆகியவை மனத்தின் இயல்புகள்; அந்த மனம் உன்னுடையது ஒருபோதும் அல்ல. நீ வேறுபாடில்லாத, மாறாத அறிவே; மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்.

ஸர்வபூதேஷு சாத்மாநம் ஸர்வபூதாநி சாத்மநி। விஜ்ஞாய நிரஹம்காரோ நிர்மமஸ்த்வம் ஸுகீ பவ

எல்லா உயிர்களிலும் தன்னை காண்பதும், எல்லா உயிர்களையும் தன்னுள் காண்பதும் அறிந்து, அகந்தை மற்றும் எனது என்பது இல்லாமல், மகிழ்ச்சியுடன் இரு.

விஶ்வம் ஸ்புரதி யத்ரேதம் தரம்கா இவ ஸாகரே। தத்த்வமேவ ந ஸந்தேஹஶ்சிந்மூர்தே விஜ்வரோ பவ

இந்த உலகம் கடலில் அலைகள் போல் எதில் பிரகாசிக்கிறதோ, அதுவே உண்மை, சந்தேகம் இல்லை. அறிவின் உருவானவனே, கவலையின்றி இரு.

ஶ்ரத்தஸ்வ தாத ஶ்ரத்தஸ்வ நாத்ர மோऽஹம் குருஷ்வ போஃ। ஜ்ஞாநஸ்வரூபோ பகவாநாத்மா த்வம் ப்ரக்ரு'தேஃ பரஃ

கண்ணே, நம்பிக்கை கொள், நம்பிக்கை கொள்; இங்கு மயக்கம் அடையாதே. உன் இயல்பு அறிவே, அது தெய்வீகமும், இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டதும்.

குணைஃ ஸம்வேஷ்டிதோ தேஹஸ்திஷ்டத்யாயாதி யாதி ச। ஆத்மா ந கம்தா நாகம்தா கிமேநமநுஶோசஸி

உடல் குணங்களால் சூழப்பட்டு நிற்கிறது, வருகிறது, போகிறது. ஆன்மா வருவதும் போவதும் இல்லை; அதற்கு ஏன் நீ வருந்துகிறாய்?

தேஹஸ்திஷ்டது கல்பாந்தம் கச்சத்வத்யைவ வா புநஃ। க்வ வ்ரு'த்திஃ க்வ ச வா ஹாநிஸ்தவ சிந்மாத்ரரூபிணஃ

உடல் யுகம் முடியும் வரை நிலைத்திருக்கட்டும், அல்லது இப்போது போகட்டும்—நீ அறிவாக மட்டும் இருக்கையில் உனக்கு ஏதும் கூடுதல் குறைவு எங்கே?

த்வய்யநம்தமஹாம்போதௌ விஶ்வவீசிஃ ஸ்வபாவதஃ। உதேது வாஸ்தமாயாது ந தே வ்ரு'த்திர்ந வா க்ஷதிஃ

அனந்தமான பெரும் கடலான உன்னுள், உலகத்தின் அலைகள் தானாக எழுகின்றன; அவை எழினும் மறைந்தாலும், உனக்கு கூடுதல் குறைவு எதுவும் இல்லை.

தாத சிந்மாத்ரரூபோऽஸி ந தே பிந்நமிதம் ஜகத்। அதஃ கஸ்ய கதம் குத்ர ஹேயோபாதேயகல்பநா

கண்ணே, நீ அறிவாக மட்டும் இருக்கிறாய்; இந்த உலகம் உன்னிடம் இருந்து வேறில்லை. ஆகவே, யாருக்கு, எங்கு, எப்படிப் பெறுதல், விலக்குதல் என்ற எண்ணம் இருக்க முடியும்?

ஏகஸ்மிந்நவ்யயே ஶாந்தே சிதாகாஶேऽமலே த்வயி। குதோ ஜந்ம குதோ கர்ம குதோऽஹம்கார ஏவ ச

ஒன்றே, அழியாத, அமைதியான, தூய அறிவின் வெளியில் நீ இருக்கையில், பிறப்பு, செயல், அகந்தை எங்கிருந்து வரும்?

யத்த்வம் பஶ்யஸி தத்ரைகஸ்த்வமேவ ப்ரதிபாஸஸே। கிம் ப்ரு'தக் பாஸதே ஸ்வர்ணாத் கடகாம்கதநூபுரம்

நீ பார்க்கும் எதிலும், நீயே ஒருவனாகத் தோன்றுகிறாய்; பொன்னிலிருந்து வளையல், கைமணி, காலணி தனித்தாக ஒளியுமா?

அயம் ஸோऽஹமயம் நாஹம் விபாகமிதி ஸம்த்யஜ। ஸர்வமாத்மேதி நிஶ்சித்ய நிஃஸங்கல்பஃ ஸுகீ பவ

‘இது நான், இது நான் அல்ல’ என்ற பிரிவை விட்டுவிடு. எல்லாம் ஆன்மா என்று உறுதியாக அறிந்து, எண்ணமின்றி மகிழ்ச்சியுடன் இரு.

தவைவாஜ்ஞாநதோ விஶ்வம் த்வமேகஃ பரமார்ததஃ। த்வத்தோऽந்யோ நாஸ்தி ஸம்ஸாரீ நாஸம்ஸாரீ ச கஶ்சந

அறிவில்லாமையால் உலகம் தோன்றுகிறது; உண்மையில் நீ ஒருவனே. உன்னைவிட்டு வேறு பந்தத்திலோ, விடுதலையிலோ யாரும் இல்லை.

ப்ராந்திமாத்ரமிதம் விஶ்வம் ந கிம்சிதிதி நிஶ்சயீ। நிர்வாஸநஃ ஸ்பூர்திமாத்ரோ ந கிம்சிதிவ ஶாம்யதி

இந்த உலகம் வெறும் மாயை, வேறு எதுவும் இல்லை என்று உறுதியாக அறிந்து, ஆசைகள் இல்லாமல், விழிப்பாக மட்டும் இருந்து, எதுவும் இல்லாதவனாக அமைதியுடன் இரு.

ஏக ஏவ பவாம்போதாவாஸீதஸ்தி பவிஷ்யதி। ந தே பந்தோऽஸ்தி மோக்ஷோ வா க்ரு'த்யக்ரு'த்யஃ ஸுகம் சர

ஒரே இருப்பின் பெருங்கடலில், கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் ஒன்றே. உனக்கு பந்தமோ, விடுதலையோ, செய்யவேண்டியதோ, செய்யக்கூடாததோ எதுவும் இல்லை; மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்.

மா ஸங்கல்பவிகல்பாப்யாம் சித்தம் க்ஷோபய சிந்மய। உபஶாம்ய ஸுகம் திஷ்ட ஸ்வாத்மந்யாநந்தவிக்ரஹே

சிந்தனைகளாலும், சந்தேகங்களாலும் மனதை கலங்கவிடாதே, அறிவின் உருவானவனே. அமைதியுடன், ஆனந்தமான உன் சுயத்தில் மகிழ்ச்சியாய் நிலைபேறு அடை.

த்யஜைவ த்யாநம் ஸர்வத்ர மா கிம்சித் ஹ்ரு'தி தாரய। ஆத்மா த்வம் முக்த ஏவாஸி கிம் விம்ரு'ஶ்ய கரிஷ்யஸி

தியானத்தை முற்றிலும் விட்டு விடு; எந்த ஒன்றையும் உள்ளத்தில் பிடித்து வைத்துக்கொள்ளாதே. நீயே ஆத்மா, ஏற்கனவே விடுதலை பெற்றவன் — யோசித்து என்ன சாதிப்பாய்?

அஷ்டாவக்ர உவாச॥ ஆசக்ஷ்வ ஶ்ரு'ணு வா தாத நாநாஶாஸ்த்ராண்யநேகஶஃ। ததாபி ந தவ ஸ்வாஸ்த்யம் ஸர்வவிஸ்மரணாத் ரு'தே

அஷ்டாவக்ரர் சொன்னார்: என் மகனே, எத்தனை வேதங்களையும் பலமுறை சொன்னாலும் கேட்டாலும், அனைத்தையும் மறப்பதையே தவிர உனக்கு அமைதி கிடையாது.

போகம் கர்ம ஸமாதிம் வா குரு விஜ்ஞ ததாபி தே। சித்தம் நிரஸ்தஸர்வாஶமத்யர்தம் ரோசயிஷ்யதி

உனக்கு விருப்பமானபடி அனுபவம், செயல், தியானம் எதையும் செய், அறிவாளியே; ஆனாலும் ஆசைகள் எல்லாம் நீங்கிய உன் மனம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் திளைக்கும்.

ஆயாஸாத்ஸகலோ துஃகீ நைநம் ஜாநாதி கஶ்சந। அநேநைவோபதேஶேந தந்யஃ ப்ராப்நோதி நிர்வ்ரு'திம்

முயற்சியால் எல்லோரும் துன்பப்படுகிறார்கள்; இதை யாரும் அறியவில்லை. இந்த உபதேசத்தால் அதிர்ஷ்டசாலிகள் அமைதியை அடைகிறார்கள்.

வ்யாபாரே கித்யதே யஸ்து நிமேஷோந்மேஷயோரபி। தஸ்யாலஸ்ய துரீணஸ்ய ஸுகம் நந்யஸ்ய கஸ்யசித்

கண்மூடி திறக்கும் நேரத்திலும் செயலில் சோர்வடையும் அவன் சோம்பேறிகளில் முதன்மை; அந்தவனுக்கே ஆனந்தம், வேறு யாருக்கும் இல்லை.

இதம் க்ரு'தமிதம் நேதி த்வம்த்வைர்முக்தம் யதா மநஃ। தர்மார்தகாமமோக்ஷேஷு நிரபேக்ஷம் ததா பவேத்

'இது செய்தேன், இது செய்யவில்லை' என்ற இரட்டைப் பாவனையிலிருந்து மனம் விடுபடும் போது, தர்மம், பொருள், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றில் அது விருப்பமின்றி இருக்கும்.