அஷ்டாவக்ரகீதா

ஆத்மா ஸாக்ஷீ விபுஃ பூர்ண ஏகோ முக்தஶ்சிதக்ரியஃ। அஸம்கோ நிஃஸ்ப்ரு'ஹஃ ஶாந்தோ ப்ரமாத்ஸம்ஸாரவாநிவ

ஆன்மா சாட்சி, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தது, முழுமையானது, ஒன்றே, விடுதலையோடு, விழிப்புணர்வும் செயல் இல்லாததும், பற்றற்றதும் ஆசையற்றதும் அமைதியானதும்; பிழை காரணமாக உலக வாழ்க்கையில் இருப்பது போல தோன்றுகிறது.

கூடஸ்தம் போதமத்வைதமாத்மாநம் பரிபாவய। ஆபாஸோऽஹம் ப்ரமம் முக்த்வா பாவம் பாஹ்யமதாந்தரம்

உன்னை மாற்றமில்லாத, இரண்டில்லாத விழிப்புணர்வாக நினைத்துக்கொள்; 'நான் தோற்றம்' என்ற மாயையை விட்டு, வெளிப்புறம், உள்ளம் என்ற இரண்டும் பற்றாமல் விடு.

தேஹாபிமாநபாஶேந சிரம் பத்தோऽஸி புத்ரக। போதோऽஹம் ஜ்ஞாநகட்கேந தஃநிக்ரு'த்ய ஸுகீ பவ

உடல் பற்றின் பாசத்தில் நீ நீண்ட நாட்கள் கட்டுப்பட்டாய், பிள்ளையே; 'நான் விழிப்புணர்வு' என்று அறிவின் வாளால் அதை வெட்டி மகிழ்ச்சியாக இரு.

நிஃஸம்கோ நிஷ்க்ரியோऽஸி த்வம் ஸ்வப்ரகாஶோ நிரம்ஜநஃ। அயமேவ ஹி தே பந்தஃ ஸமாதிமநுதிஷ்டதி

நீ பற்றற்றவன், செயல் இல்லாதவன், உன்னால் உனக்கு ஒளி, தூய்மை நிறைந்தவன்; ஆனால், தியானம் செய்வதே உனக்கு பந்தமாக இருக்கிறது.

த்வயா வ்யாப்தமிதம் விஶ்வம் த்வயி ப்ரோதம் யதார்ததஃ। ஶுத்தபுத்தஸ்வரூபஸ்த்வம் மா கமஃ க்ஷுத்ரசித்ததாம்

இந்த உலகம் உன்னால் நிறைந்தது; உண்மையில், எல்லாம் உன்னில் ஊன்றியுள்ளது. உன் இயல்பு தூய விழிப்புணர்வு; சிறிய மனநிலைக்குள் விழாதே.

நிரபேக்ஷோ நிர்விகாரோ நிர்பரஃ ஶீதலாஶயஃ। அகாதபுத்திரக்ஷுப்தோ பவ சிந்மாத்ரவாஸநஃ

பற்றில்லாமல், மாற்றமில்லாமல், நிறைவாக, குளிர்ந்த மனதுடன், ஆழமான அறிவுடன், கலங்காமல், விழிப்புணர்வில் மட்டும் நிலைத்திரு.

ஸாகாரமந்ரு'தம் வித்தி நிராகாரம் து நிஶ்சலம்। ஏதத்தத்த்வோபதேஶேந ந புநர்பவஸம்பவஃ

உருவம் கொண்டது பொய்யென அறி; உருவமில்லாதது நிலைத்தது. இந்த உண்மை அறிவால், பிறவி எதுவும் இனி உனக்கு வராது.

யதைவாதர்ஶமத்யஸ்தே ரூபேऽந்தஃ பரிதஸ்து ஸஃ। ததைவாऽஸ்மிந் ஶரீரேऽந்தஃ பரிதஃ பரமேஶ்வரஃ

கண்ணாடியில் உள்ள உருவம் உள்ளும் புறமும் எங்கும் இருப்பது போல, இந்த உடலிலும் உள்ளும் புறமும் எங்கும் பரமாத்மா நிறைந்திருக்கிறார்.

ஏகம் ஸர்வகதம் வ்யோம பஹிரந்தர்யதா கடே। நித்யம் நிரந்தரம் ப்ரஹ்ம ஸர்வபூதகணே ததா

ஒரே ஆகாயம் பானையில் உள்ளும் புறமும் எங்கும் இருப்பது போல, அந்த நித்தியமான பிரம்மம் எல்லா உயிர்களிலும் இடையறாது நிறைந்திருக்கிறது.

ஜநக உவாச॥ அஹோ நிரம்ஜநஃ ஶாந்தோ போதோऽஹம் ப்ரக்ரு'தேஃ பரஃ। ஏதாவந்தமஹம் காலம் மோஹேநைவ விடம்பிதஃ

ஜனகன் சொன்னான்: ஆஹா! நான் மாசற்றவன், அமைதியானவன், அறிவே ஆனவன், இயற்கையைத் தாண்டியவன்; இவ்வளவு நாட்கள் அறியாமையால் மயக்கத்தில் இருந்தேன்.

யதா ப்ரகாஶயாம்யேகோ தேஹமேநம் ததா ஜகத்। அதோ மம ஜகத்ஸர்வமதவா ந ச கிம்சந

நான் இந்த உடலை ஒளிரச் செய்கிறேன் போல, இந்த உலகத்தையும் ஒளிரச் செய்கிறேன்; எனவே இந்த உலகம் முழுவதும் எனது சொத்து, இல்லையென்றால் எதுவும் எனக்கு இல்லை.

ஸ ஶரீரமஹோ விஶ்வம் பரித்யஜ்ய மயாதுநா। குதஶ்சித் கௌஶலாத் ஏவ பரமாத்மா விலோக்யதே

இப்போது நான் உடலையும் உலகத்தையும் விட்டு விட்டேன்; எப்படியோ ஒரு திறமையால் பரமாத்மாவை நான் காண்கிறேன்.

யதா ந தோயதோ பிந்நாஸ்தரம்காஃ பேநபுத்புதாஃ। ஆத்மநோ ந ததா பிந்நம் விஶ்வமாத்மவிநிர்கதம்

அலைகள், நுரை, குமிழ்கள் நீரிலிருந்து வேறாக இல்லாதது போல, ஆத்மாவிலிருந்து தோன்றிய இந்த உலகமும் ஆத்மாவிலிருந்து வேறாக இல்லை.

தந்துமாத்ரோ பவேத் ஏவ படோ யத்வத் விசாரிதஃ। ஆத்மதந்மாத்ரமேவேதம் தத்வத் விஶ்வம் விசாரிதம்

ஒரு துணி ஆராய்ந்தால் நூல்களால் ஆனது போல, இந்த உலகம் ஆராய்ந்தால் ஆத்மாவின் சாரமே என்று தெரியவரும்.

யதைவேக்ஷுரஸே க்ல்ரு'ப்தா தேந வ்யாப்தைவ ஶர்கரா। ததா விஶ்வம் மயி க்ல்ரு'ப்தம் மயா வ்யாப்தம் நிரந்தரம்

கரும்பு சாறிலிருந்து சர்க்கரை உருவாகி அதில் முழுவதும் பரவியது போல, இந்த உலகம் என்னிலிருந்து உருவாகி என்னால் இடையறாது நிரம்பியுள்ளது.

ஆத்மஜ்ஞாநாஜ்ஜகத் பாதி ஆத்மஜ்ஞாநாந்ந பாஸதே। ரஜ்ஜ்வஜ்ஞாநாதஹிர்பாதி தஜ்ஜ்ஞாநாத் பாஸதே ந ஹி

ஆத்மா அறிவால் உலகம் பிரகாசிக்கிறது; ஆத்மா அறிவில்லையெனில் அது பிரகாசிக்காது. கயிற்றை அறியாமையால் பாம்பு போலத் தோன்றும்; அறிவால் அது கயிறு என்று தெரியும்.

ப்ரகாஶோ மே நிஜம் ரூபம் நாதிரிக்தோऽஸ்ம்யஹம் ததஃ। யதா ப்ரகாஶதே விஶ்வம் ததாஹம் பாஸ ஏவ ஹி

ஒளி என்பது என் இயல்பு; அதிலிருந்து நான் வேறில்லை. உலகம் எப்போது பிரகாசிக்கிறதோ, அப்போது பிரகாசிப்பது நானே.

அஹோ விகல்பிதம் விஶ்வமஜ்ஞாநாந்மயி பாஸதே। ரூப்யம் ஶுக்தௌ பணீ ரஜ்ஜௌ வாரி ஸூர்யகரே யதா

ஆஹா! அறியாமையால் என் உள்ளே இந்த உலகம் கற்பனை செய்து தோன்றுகிறது; அது பாம்பில் வெள்ளி தோன்றுவது, கயிற்றில் பாம்பு தோன்றுவது, சூரியகிரணத்தில் நீர் தோன்றுவது போல.

மத்தோ விநிர்கதம் விஶ்வம் மய்யேவ லயமேஷ்யதி। ம்ரு'தி கும்போ ஜலே வீசிஃ கநகே கடகம் யதா

இந்த உலகம் என்னிலிருந்து தோன்றி, மீண்டும் என்னுள் கலந்துவிடும்; அது மண் பானையாகி மீண்டும் மண்ணில் கலப்பது, அலை நீரில் கலப்பது, வளையல் தங்கத்தில் கலப்பது போல.

அஹோ அஹம் நமோ மஹ்யம் விநாஶோ யஸ்ய நாஸ்தி மே। ப்ரஹ்மாதிஸ்தம்பபர்யந்தம் ஜகந்நாஶோऽபி திஷ்டதஃ

ஆஹா! என்னை நான் வணங்குகிறேன்; எனக்கு அழிவு இல்லை. பிரம்மாவிலிருந்து ஒரு புல்வெளி வரை உலகம் அழிந்தாலும், நான் நிலைத்திருக்கிறேன்.

அஹோ அஹம் நமோ மஹ்யம் ஏகோऽஹம் தேஹவாநபி। க்வசிந்ந கந்தா நாகந்தா வ்யாப்ய விஶ்வமவஸ்திதஃ

ஆஹா! என்னை நான் வணங்குகிறேன்; உடல் இருந்தாலும் நான் ஒருவனே, எங்கும் போகவும் வரவும் இல்லை, உலகம் முழுவதும் பரவி நிலைத்திருக்கிறேன்.

அஹோ அஹம் நமோ மஹ்யம் தக்ஷோ நாஸ்தீஹ மத்ஸமஃ। அஸம்ஸ்ப்ரு'ஶ்ய ஶரீரேண யேந விஶ்வம் சிரம் த்ரு'தம்

ஆஹா! என்னை நான் வணங்குகிறேன்; என்னைப் போன்ற திறமையாளர் யாரும் இல்லை. உடலைத் தொடாமல், நான் உலகத்தை நீண்ட நாட்கள் தாங்கி வைத்துள்ளேன்.

அஹோ அஹம் நமோ மஹ்யம் யஸ்ய மே நாஸ்தி கிம்சந। அதவா யஸ்ய மே ஸர்வம் யத் வாங்மநஸகோசரம்

ஆஹா! என்னை நான் வணங்குகிறேன்; எனக்கு எதுவும் சொந்தம் இல்லை. அல்லது, வாக்காலும் மனதாலும் அடையக்கூடிய எல்லாம் எனக்கு சொந்தம்.

ஜ்ஞாநம் ஜ்ஞேயம் ததா ஜ்ஞாதா த்ரிதயம் நாஸ்தி வாஸ்தவம்। அஜ்ஞாநாத் பாதி யத்ரேதம் ஸோऽஹமஸ்மி நிரம்ஜநஃ

அறிவு, அறியப்படும் பொருள், அறிபவர் — இந்த மூன்றும் உண்மையில் இல்லை. அறியாமையால் இங்கு தோன்றுவது எதுவோ, அது நானே, மாசற்றவன்.

த்வைதமூலமஹோ துஃகம் நாந்யத்தஸ்யாऽஸ்தி பேஷஜம்। த்ரு'ஶ்யமேதந் ம்ரு'ஷா ஸர்வம் ஏகோऽஹம் சித்ரஸோமலஃ

ஆஹா! இருமைதான் துன்பத்தின் மூல காரணம்; அதற்கு வேறு மருந்து இல்லை. காணப்படும் எல்லாம் பொய்; நான் மட்டும் அறிவின் தூய சாரம்.

போதமாத்ரோऽஹமஜ்ஞாநாத் உபாதிஃ கல்பிதோ மயா। ஏவம் விம்ரு'ஶதோ நித்யம் நிர்விகல்பே ஸ்திதிர்மம

நான் தூய அறிவே; அறியாமையால் நான் எனக்கே ஒரு எல்லை வைத்துக்கொண்டேன். இதை எப்போதும் மனதில் வைத்து ஆராயும் போது, எனது நிலை எப்போதும் வேறுபாடுகளின்றி அமைதியாக இருக்கிறது.

ந மே பந்தோऽஸ்தி மோக்ஷோ வா ப்ராந்திஃ ஶாந்தோ நிராஶ்ரயா। அஹோ மயி ஸ்திதம் விஶ்வம் வஸ்துதோ ந மயி ஸ்திதம்

எனக்கு பந்தமும் இல்லை, விடுதலையும் இல்லை, குழப்பமும் இல்லை; அமைதி ஆதாரமின்றி உள்ளது. ஆஹா, உலகம் என்னுள் இருக்கிறது போல் தோன்றினாலும், உண்மையில் அது என்னுள் இல்லை.

ஸஶரீரமிதம் விஶ்வம் ந கிம்சிதிதி நிஶ்சிதம்। ஶுத்தசிந்மாத்ர ஆத்மா ச தத்கஸ்மிந் கல்பநாதுநா

இந்த உடலோடு கூடிய உலகம் ஒன்றும் இல்லை என்பது உறுதி. ஆன்மா தூய அறிவே; அப்படி இருக்கையில், இப்போது என்னில் என்னை அடிப்படையாகக் கொண்டு என்னை யார் கற்பனை செய்ய முடியும்?

ஶரீரம் ஸ்வர்கநரகௌ பந்தமோக்ஷௌ பயம் ததா। கல்பநாமாத்ரமேவைதத் கிம் மே கார்யம் சிதாத்மநஃ

உடல், சொர்க்கம், நரகம், பந்தம், விடுதலை, பயம்—இவை எல்லாம் கற்பனை மட்டுமே. அறிவாகிய எனக்குப் பணி என்ன?