அஷ்டாவக்ரகீதா

अष्टावक्र उवाच॥ मुक्तिं इच्छसि चेत्तात विषयान् विषवत्त्यज। क्षमार्जवदयातोषसत्यं पीयूषवद् भज

அஷ்டாவக்ரர் கூறினார்: விடுதலை வேண்டுகிறாயானால், புலனின்பங்களை விஷம் போல விட்டு விடு. பொறுமை, நேர்மை, இரக்கம், திருப்தி, சத்தியம் ஆகியவற்றை அமிர்தம் போல வளர்த்து கொள்.

न पृथ्वी न जलं नाग्निर्न वायुर्द्यौर्न वा भवान्। एषां साक्षिणमात्मानं चिद्रूपं विद्धि मुक्तये

நீ பூமி அல்ல, நீர் அல்ல, அக்னி அல்ல, காற்று அல்ல, ஆகாயம் அல்ல; இவை அனைத்திற்கும் சாட்சி ஆன விழிப்புணர்வே நீ என்று அறிந்து விடுதலை அடை.

यदि देहं पृथक् कृत्य चिति विश्राम्य तिष्ठसि। अधुनैव सुखी शान्तो बन्धमुक्तो भविष्यसि

உன் உடலைப் பிரித்து, விழிப்புணர்வில் நிலைத்திருப்பாய் என்றால், இப்போதே நீ சந்தோஷமாகவும் அமைதியாகவும் பந்தமின்றி வாழ முடியும்.

न त्वं विप्रादिको वर्णो नाश्रमी नाक्षगोचरः। असङ्गोऽसि निराकारो विश्वसाक्षी सुखी भव

நீ எந்த ஜாதியோ, வாழ்க்கை நிலையோ அல்ல; புலன்களுக்கு அடங்கிய பொருளும் அல்ல. நீ பற்றற்றவன், உருவமற்றவன், உலகத்திற்குச் சாட்சி; மகிழ்ச்சியாக இரு.

धर्माधर्मौ सुखं दुःखं मानसानि न ते विभो। न कर्तासि न भोक्तासि मुक्त एवासि सर्वदा

நல்லது, கெட்டது, இன்பம், துன்பம்—all இவை மனதில் தோன்றும்; உனக்கு இல்லை, வல்லமைவானே. நீ செய்பவன் அல்ல, அனுபவிப்பவன் அல்ல; எப்போதும் விடுதலையுடன் இருக்கிறாய்.

एको द्रष्टासि सर्वस्य मुक्तप्रायोऽसि सर्वदा। अयमेव हि ते बन्धो द्रष्टारं पश्यसीतरम्

நீ எல்லாவற்றையும் காண்பவன் ஒருவன்; எப்போதும் விடுதலையோடு இருப்பவன். ஆனால், காண்பவனை வேறென்று பார்க்கிறாய் என்பதே உன் பந்தம்.

अहं कर्तेत्यहंमानमहाकृष्णाहिदंशितः। नाहं कर्तेति विश्वासामृतं पीत्वा सुखी भव

'நான் செய்பவன்' என்ற அகங்காரப் பாம்பு கடித்துவிட்டது. 'நான் செய்பவன் அல்ல' என்ற நம்பிக்கையின் அமிர்தத்தை அருந்தி மகிழ்ச்சியாக இரு.

एको विशुद्धबोधोऽहं इति निश्चयवह्निना। प्रज्वाल्याज्ञानगहनं वीतशोकः सुखी भव

'நான் ஒரே தூய விழிப்புணர்வு' என்ற உறுதியின் நெருப்பால் அறியாமை என்ற அடர்ந்த காடை எரித்து, துயரம் இல்லாமல் மகிழ்ச்சியாக இரு.

यत्र विश्वमिदं भाति कल्पितं रज्जुसर्पवत्। आनन्दपरमानन्दः स बोधस्त्वं सुखं भव

இந்த உலகம் கயிற்றில் பாம்பு தோன்றுவது போல கற்பனையாகத் தோன்றும் இடத்தில், பேரானந்தம் பிறக்கும்; அந்த விழிப்புணர்வே நீ—மகிழ்ச்சியாக இரு.

मुक्ताभिमानी मुक्तो हि बद्धो बद्धाभिमान्यपि। किंवदन्तीह सत्येयं या मतिः सा गतिर्भवेत्

தன்னை விடுதலையென்று நினைப்பவன் உண்மையில் விடுதலையோன்; பந்தத்திலிருப்பவன் தன்னை பந்தத்திலிருக்கிறேன் என்று நினைப்பவன். மனதில் உள்ள எண்ணமே முடிவாகும்; இது உண்மை.

आत्मा साक्षी विभुः पूर्ण एको मुक्तश्चिदक्रियः। असंगो निःस्पृहः शान्तो भ्रमात्संसारवानिव

ஆன்மா சாட்சி, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தது, முழுமையானது, ஒன்றே, விடுதலையோடு, விழிப்புணர்வும் செயல் இல்லாததும், பற்றற்றதும் ஆசையற்றதும் அமைதியானதும்; பிழை காரணமாக உலக வாழ்க்கையில் இருப்பது போல தோன்றுகிறது.

कूटस्थं बोधमद्वैतमात्मानं परिभावय। आभासोऽहं भ्रमं मुक्त्वा भावं बाह्यमथान्तरम्

உன்னை மாற்றமில்லாத, இரண்டில்லாத விழிப்புணர்வாக நினைத்துக்கொள்; 'நான் தோற்றம்' என்ற மாயையை விட்டு, வெளிப்புறம், உள்ளம் என்ற இரண்டும் பற்றாமல் விடு.

देहाभिमानपाशेन चिरं बद्धोऽसि पुत्रक। बोधोऽहं ज्ञानखड्गेन तःनिकृत्य सुखी भव

உடல் பற்றின் பாசத்தில் நீ நீண்ட நாட்கள் கட்டுப்பட்டாய், பிள்ளையே; 'நான் விழிப்புணர்வு' என்று அறிவின் வாளால் அதை வெட்டி மகிழ்ச்சியாக இரு.

निःसंगो निष्क्रियोऽसि त्वं स्वप्रकाशो निरंजनः। अयमेव हि ते बन्धः समाधिमनुतिष्ठति

நீ பற்றற்றவன், செயல் இல்லாதவன், உன்னால் உனக்கு ஒளி, தூய்மை நிறைந்தவன்; ஆனால், தியானம் செய்வதே உனக்கு பந்தமாக இருக்கிறது.

त्वया व्याप्तमिदं विश्वं त्वयि प्रोतं यथार्थतः। शुद्धबुद्धस्वरूपस्त्वं मा गमः क्षुद्रचित्तताम्

இந்த உலகம் உன்னால் நிறைந்தது; உண்மையில், எல்லாம் உன்னில் ஊன்றியுள்ளது. உன் இயல்பு தூய விழிப்புணர்வு; சிறிய மனநிலைக்குள் விழாதே.

निरपेक्षो निर्विकारो निर्भरः शीतलाशयः। अगाधबुद्धिरक्षुब्धो भव चिन्मात्रवासनः

பற்றில்லாமல், மாற்றமில்லாமல், நிறைவாக, குளிர்ந்த மனதுடன், ஆழமான அறிவுடன், கலங்காமல், விழிப்புணர்வில் மட்டும் நிலைத்திரு.

साकारमनृतं विद्धि निराकारं तु निश्चलं। एतत्तत्त्वोपदेशेन न पुनर्भवसंभवः

உருவம் கொண்டது பொய்யென அறி; உருவமில்லாதது நிலைத்தது. இந்த உண்மை அறிவால், பிறவி எதுவும் இனி உனக்கு வராது.

यथैवादर्शमध्यस्थे रूपेऽन्तः परितस्तु सः। तथैवाऽस्मिन् शरीरेऽन्तः परितः परमेश्वरः

கண்ணாடியில் உள்ள உருவம் உள்ளும் புறமும் எங்கும் இருப்பது போல, இந்த உடலிலும் உள்ளும் புறமும் எங்கும் பரமாத்மா நிறைந்திருக்கிறார்.

एकं सर्वगतं व्योम बहिरन्तर्यथा घटे। नित्यं निरन्तरं ब्रह्म सर्वभूतगणे तथा

ஒரே ஆகாயம் பானையில் உள்ளும் புறமும் எங்கும் இருப்பது போல, அந்த நித்தியமான பிரம்மம் எல்லா உயிர்களிலும் இடையறாது நிறைந்திருக்கிறது.

जनक उवाच॥ अहो निरंजनः शान्तो बोधोऽहं प्रकृतेः परः। एतावन्तमहं कालं मोहेनैव विडंबितः

ஜனகன் சொன்னான்: ஆஹா! நான் மாசற்றவன், அமைதியானவன், அறிவே ஆனவன், இயற்கையைத் தாண்டியவன்; இவ்வளவு நாட்கள் அறியாமையால் மயக்கத்தில் இருந்தேன்.

यथा प्रकाशयाम्येको देहमेनं तथा जगत्। अतो मम जगत्सर्वमथवा न च किंचन

நான் இந்த உடலை ஒளிரச் செய்கிறேன் போல, இந்த உலகத்தையும் ஒளிரச் செய்கிறேன்; எனவே இந்த உலகம் முழுவதும் எனது சொத்து, இல்லையென்றால் எதுவும் எனக்கு இல்லை.

स शरीरमहो विश्वं परित्यज्य मयाधुना। कुतश्चित् कौशलाद् एव परमात्मा विलोक्यते

இப்போது நான் உடலையும் உலகத்தையும் விட்டு விட்டேன்; எப்படியோ ஒரு திறமையால் பரமாத்மாவை நான் காண்கிறேன்.

यथा न तोयतो भिन्नास्तरंगाः फेनबुद्बुदाः। आत्मनो न तथा भिन्नं विश्वमात्मविनिर्गतम्

அலைகள், நுரை, குமிழ்கள் நீரிலிருந்து வேறாக இல்லாதது போல, ஆத்மாவிலிருந்து தோன்றிய இந்த உலகமும் ஆத்மாவிலிருந்து வேறாக இல்லை.

तन्तुमात्रो भवेद् एव पटो यद्वद् विचारितः। आत्मतन्मात्रमेवेदं तद्वद् विश्वं विचारितम्

ஒரு துணி ஆராய்ந்தால் நூல்களால் ஆனது போல, இந்த உலகம் ஆராய்ந்தால் ஆத்மாவின் சாரமே என்று தெரியவரும்.

यथैवेक्षुरसे क्लृप्ता तेन व्याप्तैव शर्करा। तथा विश्वं मयि क्लृप्तं मया व्याप्तं निरन्तरम्

கரும்பு சாறிலிருந்து சர்க்கரை உருவாகி அதில் முழுவதும் பரவியது போல, இந்த உலகம் என்னிலிருந்து உருவாகி என்னால் இடையறாது நிரம்பியுள்ளது.

आत्मज्ञानाज्जगद् भाति आत्मज्ञानान्न भासते। रज्ज्वज्ञानादहिर्भाति तज्ज्ञानाद् भासते न हि

ஆத்மா அறிவால் உலகம் பிரகாசிக்கிறது; ஆத்மா அறிவில்லையெனில் அது பிரகாசிக்காது. கயிற்றை அறியாமையால் பாம்பு போலத் தோன்றும்; அறிவால் அது கயிறு என்று தெரியும்.

प्रकाशो मे निजं रूपं नातिरिक्तोऽस्म्यहं ततः। यदा प्रकाशते विश्वं तदाहं भास एव हि

ஒளி என்பது என் இயல்பு; அதிலிருந்து நான் வேறில்லை. உலகம் எப்போது பிரகாசிக்கிறதோ, அப்போது பிரகாசிப்பது நானே.

अहो विकल्पितं विश्वमज्ञानान्मयि भासते। रूप्यं शुक्तौ फणी रज्जौ वारि सूर्यकरे यथा

ஆஹா! அறியாமையால் என் உள்ளே இந்த உலகம் கற்பனை செய்து தோன்றுகிறது; அது பாம்பில் வெள்ளி தோன்றுவது, கயிற்றில் பாம்பு தோன்றுவது, சூரியகிரணத்தில் நீர் தோன்றுவது போல.

मत्तो विनिर्गतं विश्वं मय्येव लयमेष्यति। मृदि कुंभो जले वीचिः कनके कटकं यथा

இந்த உலகம் என்னிலிருந்து தோன்றி, மீண்டும் என்னுள் கலந்துவிடும்; அது மண் பானையாகி மீண்டும் மண்ணில் கலப்பது, அலை நீரில் கலப்பது, வளையல் தங்கத்தில் கலப்பது போல.