அஷ்டாவக்ரகீதா

அஷ்டாவக்ரர் ஜனகனிடம் சொன்னார்: "காமத்தையும், அது எதிரியான செல்வத்தையும், அதில் அடங்கிய துர்வினையையும் நீ விட்டு விடு; இவை இரண்டிலிருந்தும் எழும் தர்மத்தையும் எப்போதும் பற்றினின்றி பார். இந்த மூன்று அல்லது ஐந்து நாட்கள் - நண்பர்கள், நிலம், செல்வம், வீடு, மனைவி, வாரிசுகள், உடைமைகள் - இவை எல்லாம் கனவு போல, மாயை போலவே என்று காண்பாயாக. எங்கு ஏக்கம் இருக்கிறதோ, அங்கேவே சாம்சாரமும் இருக்கிறது என்பதை அறிந்து, பரிபக்குவமான வைராக்கியத்தை நம்பி, ஏக்கமின்றி ஆனந்தமாய் இரு. பந்தம் என்பது ஏக்கம் மட்டுமே; அதன் அழிவே மோக்ஷம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இவ்வுலகில் பற்றினின்றி இருப்பதால் திருப்தி மீண்டும் மீண்டும் கிடைக்கிறது. நீயே சுத்தமான சிந்தனையுள்ளவன்; உலகம் ஜடமும் மாயையும் தான். அறியாமையே கூட உண்மையில் இல்லை; அப்படியிருக்க, உனக்கு இந்த ஆர்வம் ஏன்? அரசுகள், மகன்கள், மனைவிகள், உடல்கள், இன்பங்கள் - இவற்றில் பற்றுள்ளவர்க்கும், ஒவ்வொரு பிறவியிலும் இவை எல்லாம் அழிந்து போகின்றன. செல்வம், ஆசை, தர்மம் - இவை எல்லாம் போதும்; இவற்றில், இந்த உலகியலில், மனம் ஒருபோதும் அமைதியை பெறவில்லை. எத்தனை பிறவிகளில், உடல், மனம், வாக்கு மூலமாக துன்பம் தரும் செயல்களை செய்தோம்! இப்போது அவை எல்லாம் முடிவடையட்டும். எழுதல், எழாதிருத்தல், மாற்றம் ஆகியவை இயற்கையானவை என்பதை அறிந்தவனுக்கு, மாற்றமில்லாதவன் தானாகவே அமைதியை அடைகிறான். இவ்வுலகில் எல்லாவற்றையும் படைக்கும் இறைவன் ஒருவனே, வேறு யாரும் இல்லை என்று அறிந்தவன், அவனுடைய எதிர்பார்ப்புகள் உள்ளுக்குள் கரைந்து அமைதியுடன் எந்த இடத்திலும் பற்றில்லாமல் இருக்கிறான். நஷ்டமும், லாபமும் காலத்தாலும் விதியாலும் வருவன என்று அறிந்தவன், திருப்தியுடன், புலன்களை அடக்கி, விரும்புவதும் வருந்துவதும் இல்லாமல் வாழ்கிறான். இன்பமும் துன்பமும், பிறப்பும் இறப்பும் விதியினால் வருவன என்று அறிந்தவன், செய்ய வேண்டியதை எவ்வித முயற்சியும் இல்லாமல் செய்கிறான்; அவனுக்கு எந்தப் பாவமும் சேராது. துன்பம் எண்ணத்திலிருந்து தான் எழுகிறது என்பதை அறிந்தவன், எண்ணங்கள் இல்லாதவனாக ஆனந்தமாக, அமைதியாக, எங்கும் ஏக்கமின்றி வாழ்கிறான். நான் இந்த உடல் அல்ல, உடல் எனது அல்ல; நான் சித்தசொரூபம் என்று அறிந்தவன், விடுதலையடைந்தவன் போல தனிமையில் திகழ்கிறான்; செய்ததும் செய்யாததும் நினைவில் இல்லை. நான் மட்டுமே இருக்கிறேன்; பிரம்மாவிலிருந்து ஒரு புல்கொடியை வரை எல்லாம் நான் என்று அறிந்தவன், பகுத்தறிவற்றவன், சுத்தன், அமைதியானவன், எதையும் பெறவேண்டும், இழக்கவேண்டும் என்ற கவலையில்லாதவன். இந்த உலகம் அற்புதமானதல்ல, எதுவும் அற்புதமல்ல என்று அறிந்தவன், ஆசையற்றவன், அறிவாலேயே ஆனவன், எதுவும் இல்லாதது போல அமைதியாக இருக்கிறான். அப்போது ஜனகன் சொன்னார்: "முதலில், உடலால் செயல்பட முடியவில்லை; பின்னர், வாக்கால் விரிவாகப் பேச முடியவில்லை; பின்னர், சிந்திக்க முடியவில்லை; இப்படி நான் இவ்வாறு நிலைபெற்றுவிட்டேன். சொற்களில் பிடிப்பு இல்லாமலும், ஆத்மா காணப்படாமலும், மனம் கலங்காமல் ஒருமுகமாக இருப்பதால் இவ்வாறு நிலைபெற்றேன். சமாதி போன்ற முயற்சிகளே சமாதிக்கு தடையாகும் என்பதை உணர்ந்து, இவ்வாறு அமைதியாக இருக்கிறேன். ஆனந்தமும் துன்பமும் ஏதும் ஏற்றும், நிராகரிக்கும் பொருள்களின் இல்லாமையால் எழுவதில்லை என்பதை அறிந்து, இவ்வாறு அமைதியாக இருக்கிறேன். அஷ்ரமம், அஷ்ரமமற்ற நிலை, தியானம், மனத்தால் எண்ணங்களை ஏற்றுக்கொள்வது - இவை அனைத்தும் கருத்துக்கள் மட்டுமே என்பதை அறிந்து, இவ்வாறு அமைதியாக இருக்கிறேன். அறியாமையால் செயல்கள் நிற்கும் போல, இச்சத்தியத்தை உணர்ந்த பிறகு, இவ்வாறு அமைதியாக இருக்கிறேன். அறியப்படாததை நினைக்க முயன்றாலும், அது எண்ணம் ஆகிவிடுகிறது; எனவே, அத்தகைய தியானத்தையும் கைவிட்டு, இவ்வாறு அமைதியாக இருக்கிறேன். இவ்வாறு நடப்பவன் பூரணன்; இவ்வாறு இயல்புள்ளவன் பூரணன். பொருள்களிலேயே பற்றும் இல்லாமை, ஆத்மநிலையே, மிக அரிது; ஏற்றும், நிராகரிக்கும் இரண்டும் விட்டுவிட்டு, நான் இங்கே சுலபமாக அமர்கிறேன். உடலுக்கு எங்கோ சோர்வு, நாவுக்கு எங்கோ சோர்வு, மனதுக்கு வேறு எங்கோ சோர்வு; இவை அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு, ஆனந்தமாக ஆத்மாவில் திகழ்கிறேன். எதுவும் நடக்கவில்லை என்று உண்மையிலேயே எண்ணி, எதாவது செய்ய வேண்டுமானாலும் செய்கிறேன், பிறகு அமைதியாக அமர்கிறேன். உடலில் திகழும் யோகிக்கு, செய்ய வேண்டும், செய்யக்கூடாது என்ற பிடிப்பு இல்லை; ஒன்றும் இணைதல், பிரிதல் இல்லை என்பதால், சுலபமாக அமர்கிறேன். நிற்கும், நடக்கும், உறங்கும் பொழுதுகளில், லாபம், நஷ்டம் எனக்கு இல்லை; எனவே, எப்போதும் சுலபமாக அமர்கிறேன். உறங்கும்போது எனக்கு நஷ்டமில்லை, முயற்சி செய்யும்போது சாதனையும் இல்லை; குறைவும், பெருமையும் விட்டுவிட்டு, சுலபமாக அமர்கிறேன். இன்பம் முதலான நிலைகள் மனதில் மட்டும் என்பதை மீண்டும் மீண்டும் உணர்ந்து, நல்லதும் கெட்டதும் இரண்டையும் விட்டுவிட்டு, சுலபமாக அமர்கிறேன். பிறகு ஜனகன் கூறினார்: இயல்பாகவே மனம் காலியாக இருப்பவன், ஆனால் தற்செயலாக பொருள்களை சிந்திக்கிறான்; அவன் விழித்திருந்தாலும் தூங்குகிறவனைப் போல், ஏனெனில் அவனுக்கு நினைவுகள் இல்லை. எனக்கு உடைமைகள் எங்கே? நண்பர்கள் எங்கே? புலன்களின் பொருள்கள் எங்கே? சாஸ்திரம் எங்கே? ஞானம் எங்கே? எல்லா ஆசைகளும் எனக்குள் மறைந்துவிட்டபோது இவை எதுவும் இல்லை. சாட்சி ஆத்மாவை, பரமாத்மாவை, ஈஸ்வரனை உணர்ந்து, ஆசை, பந்தம், விடுதலை ஆகியவை இல்லாதபோது, விடுதலை பற்றிய கவலை எனக்கு இல்லை. உள் கருத்துகள் இல்லாதவனும், வெளியில் சுதந்திரமாக நடமாடுகிறவனும், அவனுக்குள் எழும் நிலைகள் பைத்தியக்காரனுக்கு ஏற்படும் நிலைகள் போன்று; அவற்றை அவனே மட்டும் அறிகிறான். அஷ்டாவக்ரர் சொன்னார்: எந்த வழியில் அறிவுரை பெற்றாலும், பூரணத்தை அடைந்த ஞானி திருப்தியடைகிறான்; ஆனால் தேடுபவன், ஆயுள் முழுவதும் குழப்பத்திலேயே இருப்பான். புலன்களின் பொருள்களில் பற்றினின்றி இருப்பதே மோக்ஷம்; அதில் ரசிப்பதே பந்தம்; இதை மட்டும் அறிந்து, விருப்பமானபடி நட. உண்மை உணர்வு, மிகுந்த ஞானம், திறமை கொண்டவரையும் பேசமுடியாதவனாக, செயலற்றவனாக ஆக்குகிறது; எனவே, உலக இன்பத்தை விரும்புவோர் அதை விட்டுவிடுகிறார்கள். நீ உடல் அல்ல, உடல் உன்னுடையதுமல்ல; அனுபவிப்பவன் அல்ல, செய்பவனும் அல்ல; நீ சித்தசொரூபம், எப்போதும் சாட்சி, பற்றின்றி ஆனந்தமாக நட. பற்றும், விரோதமும் மனத்தின் குணங்கள்; அந்த மனம் உன்னுடையதல்ல; நீ சுத்த சித்தசொரூபம், வேற்றுமையற்றவன், மாற்றமில்லாதவன்; ஆனந்தமாக நட.