அஷ்டாவக்ரகீதா

இந்த உலகத்தில், இந்திரன் போன்ற உயர்ந்த தேவர்களும் எப்போதும் விரும்பும் அந்த நிலையை, ஒரு யோகி அடைந்துவிட்டால், அவர் மனதில் சிறிதும் பெருமிதம் அல்லது மகிழ்ச்சி ஏற்படுவதில்லை என்பது ஆச்சரியமானது. அந்த பரம்பொருளை உணர்ந்தவருக்கு, புண்ணியமோ பாவமோ உள்ளார்ந்த தொடர்பு இல்லை; அது எப்படியெனில், புகையுடன் வானம் தொடும் போல் தோன்றினாலும், வானம் உண்மையில் பாதிக்கப்படுவதில்லை. இந்த உலகத்தை முழுமையாக தானே என்று அறிந்த மகானை யார் கட்டுப்படுத்த முடியும்? அவர் எதுவாக வந்தாலும் அதை ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்கிறார். பிரம்மா முதல் ஒரு புல்லி வரை, நான்கு வித உயிரினங்களிலும், ஆசை மற்றும் விருப்பம் இரண்டிலிருந்தும் விடுபட வல்லமை அறிந்தவருக்கு மட்டுமே உண்டு. யார் ஆத்மாவை இரட்டையற்றது, உலகத்திற்குத் தலைவன் என்று அறிவாரோ, அவர் எதை செய்தாலும், எதை அறிந்தாலும், எங்கும் அவருக்கு பயம் இல்லை. அஷ்டாவக்ரர் கூறுகிறார்: “ஓ தூய உள்ளம்! உனக்கு எதிலும் பற்றுதல் இல்லை; அப்படியிருக்க, நீ எதற்காக துறவறம் விரும்புகிறாய்? இந்த உடல்-மன அழைப்புகளை கரைத்து விடு; அதுவே கரைவு.” இந்த பிரபஞ்சம், கடலில் எழும் குமிழி போல், உன்னுள் எழுகிறது; ஆத்மாவை ஒன்றாக அறிந்தால், நீ கரைவில் நிலைபெறு. உலகம் நேரில் தோன்றினாலும், அது உன்னில் இல்லை; பாவமில்லாதவனே, பாம்பைப் போலக் கயிற்றில் தோன்றுவது போல், உலகம் உன்னில் இல்லை என்பதை அறிந்து கரைவில் நிலைபெறு. இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் சமமாக, நிறைவாக, நம்பிக்கையிலும் நம்பிக்கையின்மையிலும் சமமாக, உயிரிலும் மரணத்திலும் ஒரே நிலையாக, நீ கரைவில் நிலைபெறு. நான் பரபரப்பற்ற, எல்லையற்ற ஆகாயம் போல; உலகம் ஒரு பானை போல் இயற்கையாக உள்ளது. இந்த அறிவுள்ளவருக்கு துறப்பு அல்லது ஏற்றுக்கொள்வது எதுவும் இல்லை—கரைவு மட்டுமே. நான் பெருங்கடல் போல; உலகம் ஒரு அலை போல். இந்த அறிவுள்ளவருக்கு துறப்பு, ஏற்றுக்கொள்வது எதுவும் இல்லை—கரைவு மட்டுமே. நான் முத்துசிப்பி போல; உலகத் தோற்றம் வெறும் வெள்ளி போல். இந்த அறிவுள்ளவருக்கு துறப்பு, ஏற்றுக்கொள்வது எதுவும் இல்லை—கரைவு மட்டுமே. நான் எல்லா உயிரிலும் இருக்கிறேனா, அல்லது எல்லா உயிரும் என்னுள் இருக்கிறதா—இந்த அறிவுள்ளவனுக்கு, துறப்பு, ஏற்றுக்கொள்வது, கரைவு எதுவும் இல்லை. யானகன் சொல்கிறார்: “என்னுள் உள்ள எல்லையற்ற பெருங்கடலில், உலகம் என்னும் கப்பல், அதன் மனத்தின் காற்றால் இங்கு அங்கு அலைகிறது; அதனால் எனக்கு எவ்வித வெறுப்பு இல்லை. இந்த எல்லையற்ற பெருங்கடலில், உலகம் என்னும் அலை, இயற்கையாக எழுந்து மறைகிறது; அது எழுந்தாலும், மறைந்தாலும் எனக்கு எதுவும் கெடுதல் அல்லது கிடைத்தல் இல்லை. எனது எல்லையற்ற பெருங்கடலில், உலகம் வெறும் ஒரு எண்ணம்; அது முற்றிலும் அமைதி, ரூபமற்றது—இதிலேயே நான் நிலைபெற்றுள்ளேன். ஆத்மா எந்த நிலையிலும் இல்லை, எந்த நிலைகளும் அந்த எல்லையற்ற, புனிதமான ஒன்றிலும் இல்லை; எனவே பற்றில்லாமல், ஆசையில்லாமல், அமைதியாக—இதிலேயே நான் நிலைபெற்றுள்ளேன். ஆஹா! நான் தூய அறிவே; உலகம் ஒரு மாயை நாடகம் போல. எனவே, எனக்கு ஏற்கவும், புறக்கணிக்கவும் எந்த எண்ணமும் எங்கேயும் இல்லை. அஷ்டாவக்ரர் கூறுகிறார்: மனம் ஏதாவது விரும்பும்போது, துக்கப்படும்போது, ஏதாவது விடும்போது, பிடிக்கும்போது, வேறுபாடுகளைப் பார்க்கும்போது, கோபப்படும்போது—அதுவே பந்தம். மனம் விரும்பாதபோது, துக்கப்படாதபோது, விடாதபோது, பிடிக்காதபோது, மகிழ்ச்சி அல்லது கோபம் இல்லாதபோது—அதுவே முக்தி. மனம் எந்த உணர்விலும் பற்றினால் பந்தம்; எல்லா உணர்வுகளிலும் பற்றில்லையெனில் முக்தி. “நான்” என்ற உணர்வு இருந்தால் பந்தம்; அது இல்லையெனில் முக்தி. இதை அறிந்து, எதையும் பிடிக்காமல், எதையும் விடாமல், சோதனையின்றி இரு. அஷ்டாவக்ரர் மேலும் கூறுகிறார்: இரட்டையெதிர்கள், செயல், செயல் இல்லாமை—இவை யாருக்கு எப்போது அமைதியாக இருக்கின்றன? இதை அறிந்து, இங்கே மனமில்லாமல், துறவறத்தில், எந்த விரதமும் இல்லாமல் இரு. சில அதிபாக்கியசாலிகளுக்கு, உலகத்தின் நடைமுறைகளை பார்த்தவுடன், வாழ்க்கை, உணவு, அறிவு ஆகியவை பற்றிய ஆசை, அதனுடன் கூடிய குழப்பம் அனைத்தும் மறைந்து விடுகிறது. இந்த அனைத்தும் நிலையற்றது, முக்கவித துக்கத்தால் பிழைந்தது, பொருளற்றது, குறைபாடுள்ளது, அதைத் துறக்க வேண்டியது—இதை அறிந்தவன் அமைதியாகிறான். எந்த காலம், யுகம், சூழ்நிலையிலும் மனிதர்களுக்கு இரட்டையெதிர்கள் இல்லாத நேரம் எது? அவற்றை புறக்கணித்து, ஏற்றமாய் நடந்தால், ஒருவர் சித்தி அடைவார். முனிவர், சித்தர், யோகிகள் போதனைகளால் இல்லை—இதைக் கண்டு, யார் விருப்பமில்லாமல் அமைதிக்குப் போகவில்லை? அறிவின் உண்மையான இயல்பை உணர்ந்தவனே ஆசானாகிறார்; விருப்பமற்ற தன்மை, சமநிலை ஆகியவற்றால் பிறரை பிறவி மரணச் சுழற்சியில் இருந்து மீட்க முடியும். பஞ்சபூதங்களின் மாற்றங்களை, அவை அவற்றாகவே காண்பாயின், அந்த நிமிடத்தில் பந்தத்திலிருந்து விடுபட்டு, உன் இயல்பில் நிலைபெறுவாய். ஆசைகளே உலகம்—அதை முழுவதும் துறக்கவும்; ஆசைகளை விட்டுவிட்டால், நீ இன்று எப்படியிருந்தாலும் நிலைபெறுவாய். அஷ்டாவக்ரர் கூறுகிறார்: “ஆசை என்ற பகையை, துன்பம் நிறைந்த செல்வத்தைத் துறக்கவும்; அவற்றில் இருந்து எழும் தர்மத்தையும் எங்கும் பற்றில்லாமல் காண்க.” மூன்று அல்லது ஐந்து நாட்கள்—நண்பர்கள், நிலங்கள், செல்வம், வீடுகள், மனைவிகள், வாரிசுகள், பொருட்கள்—இவை எல்லாம் கனவு அல்லது மாயை போலவே. எங்கு ஆசை இருக்கிறதோ, அங்கே உலகம் இருக்கிறது; முதிர்ந்த விருப்பமின்மையைக் கொண்டு, ஆசையின்றி மகிழ்ச்சியுடன் இரு. பந்தம் என்பது ஆசை மட்டுமே; அதன் அழிவே முக்தி. இருப்பது மீது பற்றில்லாமல் இருந்தால், திருப்தி அடையலாம். நீயே அறிவுள்ளவன், தூயவன்; உலகம் ஜடம், பொய்யானது; அறியாமையும் ஒன்றும் இல்லை—அப்படியிருக்க, உனக்கு ஏன் இவ்வளவு ஆர்வம்? அரசுகள், மகன்கள், மனைவிகள், உடல்கள், இன்பங்கள்—even ஒருவன் பற்றினாலும், இவை ஒவ்வொரு பிறப்பிலும் இழக்கப்படுகின்றன. செல்வம், ஆசை, தர்மமும் போதும்; இவற்றில் எதிலும், உலகம் என்னும் பாலைவனத்தில், மனம் ஒருபோதும் அமைதி கண்டதில்லை. எத்தனை பிறப்புகளில், உடல், மனம், வாக்கு மூலமாக, துன்பம், சிரமம் தரும் செயல்களைச் செய்திருக்கிறாய்? இன்று அதை நிறுத்திவிடு. அஷ்டாவக்ரர் மேலும் கூறுகிறார்: எழுதல், எழாதிருத்தல், மாற்றம் ஆகியவை இயற்கையானவை என்பதை அறிந்தால், மாற்றமில்லாதவன், துன்பமற்றவன் எளிதாக அமைதியை அடைவான். எல்லாவற்றையும் படைத்தவன் ஒருவனே, வேறு யாருமில்லை என்பதை அறிந்தால், நம்பிக்கைகள் உள்ளே கரைந்துவிடும்; பின்னர், எங்கும் பற்றில்லாமல் அமைதியாக இருப்பான்.