அஷ்டாவக்ரகீதா

ஒரு சமயம், அஷ்டாவக்ரர் உன்னத அத்வைத நிலைபெற்ற ஞானிகளைப் பற்றி பேசினார். “பரம அத்வைதத்தில் நிலைத்து, விடுதலைக்காகவே மனம் கொண்டவராயினும், ஆசை மற்றும் இன்ப விருப்பங்களால் பாதிக்கப்பட்டு, இன்னும் முழுமையடையாதவர்களைப் பார்க்கும் போது, அது வியப்பாக இருக்கிறது,” என்றார். “அறிவு எழுந்து, அறியாமை என்ற பகை மிகவும் பலவீனமானதாக உணரப்பட்டபோதும், காலம் முடிவுக்கு வரும்போது கூட, இன்பத்தை விரும்புவது வியப்பாக உள்ளது. இங்கு மற்றும் அங்கும் பற்றுகொள்கின்றவன், நித்யம்-அநித்யத்தை வேறுபடுத்தும் ஞானம் கொண்டவன், விடுதலைக்கு ஆசைப்பட்டும், விடுதலையையே பயப்படுகிறான் – இது மிகவும் ஆச்சர்யமானது. ஞானி, உணவு வழங்கப்பட்டாலும், துன்பம் வந்தாலும், எப்போதும் தன்னைத் தான் மட்டுமே காண்கிறான்; அவன் சந்தோஷப்படுவதும் இல்லை, கோபப்படுவதும் இல்லை. தன் உடலை மற்றவருடைய உடலைப் போலவே பார்க்கும் அந்த மகானுக்கு, புகழோ பழியோ மனதை அலைக்கழிப்பதில்லை. உலகை மாயை என்று பார்த்து, எல்லா ஆர்வமும் நீங்கிவிட்ட நிலையில், ஞானியின் மனம், மரணம் நெருங்கினாலும், எதற்கும் அஞ்சுவதில்லை. மகா ஞானிக்கு, ஆசை இல்லாத மனம், ஏமாற்றத்திலும் பூரண திருப்தி, தன்னுடைய அறிவில் திருப்தி – அவனை எவருடன் ஒப்பிட முடியும்? இந்த உலகம் ஒன்றும் இல்லையென இயற்கையால் அறிந்தவனுக்கு, ஏதும் ஏற்க வேண்டியது, நிராகரிக்க வேண்டியது என ஞானி எதையும் பார்க்கிறானா? உள்ளார்ந்த விருப்பங்களை விட்டுவிட்ட, இருமை உணர்ச்சி, எதிர்பார்ப்பு இல்லாதவனுக்கு, யாதொரு அனுபவமும் வரும்போது, அது துயரமோ மகிழ்ச்சியோ தருவதில்லை. அஷ்டாவக்ரர் சொன்னார்: “தன்னறிவில் நிலைத்த ஞானி, உலக இன்பங்களை அனுபவிப்பதிலும், அவன், உலகத்தில் சிக்குண்டு அலைவோரும் மயங்குவோரும் எவரும் சமம் இல்லை. இந்த நிலையை, இந்திரன் போன்ற உயர்ந்த தேவர்கள் கூட விரும்புகிறார்கள்; ஆனால், அந்த நிலை அடைந்த யோகி அதில் பெருமிதம் அடைவதில்லை. அந்த 'அது'வினை அறிந்தவனுக்கு, புண்ணியம், பாபம் என்ற ஆழமான தொடர்பே இல்லை; அது புகை மேல் இடம் பெற்றாலும், ஆகாயம் எப்போதும் பாதிக்கப்படாதது போல. இந்த உலகம் அனைத்தும் தானே என்று அறிந்த மகானை யார் கட்டுப்படுத்த முடியும்? பிரம்மாவிலிருந்து புல்வெளி வரை, நான்கு வகை உயிரினங்களிலும், ஆசை, வெறுப்பு இரண்டையும் தாண்டி நிற்கும் ஆற்றல், அறிந்தவருக்கு மட்டுமே உண்டு. தன்னையே இருமையற்றதும், உலகத்தின் அதிபதியுமாக அறிந்தவன், அவன் அறிந்ததைச் செய்கிறான்; அவனுக்கு எங்கும் அச்சமில்லை. அஷ்டாவக்ரர் சொன்னார்: “உனக்கு எதிலும் பற்றில்லை – ஏன், புனிதனே, நீத் துறவு செய்ய விரும்புகிறாய்? இந்த உடல் கூட்டு கரைந்துவிடட்டும்; நீ கரையுள் புகுவாய். உலகம், கடலில் பும்மென்று எழும் குமிழி போல உன்னுள் எழுகிறது; ஆதலால், தன்னை ஒன்றாக அறிந்து, கரையுள் புகு. உலகம் நேரில் தெரிந்தாலும், அது உன்னுள் இல்லை; தூயவனே, நாய் கயிற்றில் பாம்பு தோன்றுவது போல; ஆதலால், கரையுள் புகு. துன்பம், இன்பம் இரண்டிலும் சமமாக, பூரணமாக, நம்பிக்கையிலும் நம்பிக்கையின்மையிலும் சமமாக, உயிரிலும் மரணத்திலும் சமமாக இருந்து, கரையுள் புகு. “நான் ஆகாயம் போல எல்லா எல்லைகளும் கடந்தவன்; உலகம் ஒரு பானை போல இயற்கையாக உள்ளது. இந்த அறிவுடையவருக்குத் துறவும் ஏற்றமும் இல்லை – கரைதான் உள்ளது. நான் பெருங்கடலைப் போல்; உலகம் அலை போல. இந்த அறிவுடையவருக்கு துறவும் ஏற்றமும் இல்லை – கரைதான் உள்ளது. நான் முத்துசிப்பி போல; உலகத் தோற்றம் வெள்ளி போல. இந்த அறிவுடையவருக்கு துறவும் ஏற்றமும் இல்லை – கரைதான் உள்ளது. நான் எல்லா உயிரினங்களிலும் இருக்கிறேனா, அல்லது எல்லா உயிரினங்களும் என்னுள் இருக்கிறதா – இப்படி அறிந்தவருக்கு, துறவும் ஏற்றமும் கரையும் இல்லை. ஜனகன் சொன்னார்: “எனது அந்த அளவற்ற கடலில், உலகம் என்ற கப்பல், அதன் மனம் என்ற காற்றால் இங்கும் அங்கும் சுழல்கிறது; எனக்கு அதில் சலிப்பு இல்லை. எனது அந்த அளவற்ற கடலில், உலகம் என்ற அலை, அதன் இயற்கையால் எழுந்து மறைகிறது; அது எழுந்தாலும், விழுந்தாலும் எனக்கு இலாபம், நஷ்டம் எதுவும் இல்லை. எனது அந்த அளவற்ற கடலில், உலகம் ஒரு எண்ணம் மட்டுமே; நான் முழுமையாக அமைதியாகவும், ரூபமற்றும் இருப்பேன். ஆன்மா எந்த நிலையிலும் இல்லை, எந்த நிலையும் அந்த அளவற்ற தூயவனில் இல்லை; ஆதலால், பற்றற்றும், ஆசையற்றும், அமைதியாகவும் – இதிலேயே நான் இருக்கிறேன். ஐயோ! நான் தூய சித்தானவன்; உலகம் ஒரு மாயாஜாலம் போல. எனக்கு ஏற்றம், நிராகரிப்பு என்ற எண்ணம் எங்கே, எப்போது வரக்கூடும்? அஷ்டாவக்ரர் சொன்னார்: “மனம் ஏதாவது விரும்பினால், துக்கப்படினால், ஒன்றை விட்டுவிட்டால், ஒன்றை பிடித்தால், வேறுபாடுகளைப் பார்த்தால், கோபப்படினால் – அதுவே பந்தம். மனம் ஏதும் விரும்பாமல், துக்கப்படாமல், ஒன்றை விட்டுவிடாமல், ஒன்றை பிடிக்காமல், மகிழ்ந்தோ கோபப்பட்டோ இல்லாமல் இருந்தால் – அதுவே விடுதலை. மனம் எந்த அனுபவத்திலும் பற்றுகொண்டால் பந்தம்; எல்லா அனுபவங்களிலும் பற்றில்லையெனில் விடுதலை. ‘நான்’ என்ற உணர்வு இல்லாதபோது விடுதலை; ‘நான்’ என்ற உணர்வு இருக்கும்போது பந்தம். இதை அறிந்து, எதையும் பிடிக்கவும் விடவும் வேண்டாம், கவனமில்லாமல் கூட. அஷ்டாவக்ரர் சொன்னார்: “இருமை, செயல், செயல் இல்லாமை – இவை யாருக்கு, எப்போது அமைதியாக இருக்கும்? இதை அறிந்து, இங்கு உதாசீனராகவும், துறவுக்கு அர்ப்பணமாகவும், எந்த விரதமும் இன்றி இரு. சில அரிய பாக்கியசாலிகளுக்கு, உலகத்தின் நடைமுறைகளை பார்த்தாலே வாழ்க்கை, உணவு, அறிவு ஆகியவற்றின் ஆசை மற்றும் எல்லா கலக்கம் மறைந்து விடுகிறது. இவை அனைத்தும் நிலையற்றவை, மூன்று வித துக்கத்தால் மாசுபட்டவை, ஆதாரமற்றவை, குற்றமுள்ளவை, விட்டுவிட வேண்டியவை – இதை அறிந்தவனுக்கு அமைதி கிடைக்கும். எந்த காலம், யுகம், சூழ்நிலை இருந்தாலும், இருமைகள் இல்லாதது எங்கே? அவற்றை புறக்கணித்து, பொருத்தமானதைச் செய்து, ஒருவர் சிறப்பை அடைகிறார். முனிவர்கள், முனிகள், யோகிகள் போதனைகளால் அல்ல – இதை அறிந்தபின், யார் விருப்பமின்றி அமைதிக்குப் போகவில்லை? சத்திய சித்தானுபவம் அடைந்தவனே உண்மையில் ஆசான்; விருப்பமற்றும் சமநிலையிலும், பிறரையும் பிறவி-இறப்பைத் தாண்டச் செய்கிறான். பஞ்சபூதங்களின் மாற்றங்களை அவை அவ்வாறே காணும் போது, உடனே பந்தம் நீங்கி, தன் இயற்கையில் நிலைத்துவிடுவாய். ஆசைகள் மட்டுமே உலகம் – எனவே, அவற்றை அனைத்தையும் விட்டு விடு. ஆசைகளை விட்டால், இன்று, எந்த நிலையிலிருந்தாலும், நிலைபெறுவாய்.