அஷ்டாவக்ரகீதா

அஷ்டாவக்ரர் தம்மை நோக்கி, “அஹா! நான் அழிவற்றவன் என்பதால் என்னை வணங்குகிறேன். பிரம்மா முதல் ஒரு புல்வெட்டுக்கூட இந்த பிரபஞ்சம் அழிந்தாலும், நான் நிலைத்திருக்கிறேன்,” என்றார். “அஹா! நான் உடலை உடையவன் என்றாலும், நான் ஒருவனே; வருவதோ, போவதோ எனக்கு இல்லை; நான் இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதும் பரவி எங்கும் நிறைந்திருக்கிறேன்,” என்று அவர் கூறினார். “என்னை வணங்குகிறேன், ஏனெனில் என்னைப் போல் திறமையானவர் யாரும் இல்லை; உடலைத் தொடாதபோதிலும், இந்த பிரபஞ்சத்தை நான் இவ்வளவு காலமாகத் தாங்கி வைத்திருக்கிறேன். எனக்குச் சொந்தமானது எதுவும் இல்லை; அல்லது, பேசும் மனமும் அறியும் எல்லாவற்றையும் எனது சொந்தமாகக் கொள்ளலாம். அறிவு, அறியும் பொருள், அறிவான் — இந்த மூன்றும் உண்மையில் இல்லை; அறியாமையால் தோன்றும் எதுவும் நான் தான், பிழையற்ற சுத்தமானவன். இருமைதான் துக்கத்தின் மூல காரணம்; இதற்கு வேறு மருந்தில்லை. காணப்படும் எல்லாம் பொய்யே; நான் மட்டும் சுத்தமான சைதன்யம். நான் தூய அறிவாக இருக்கிறேன்; அறியாமையால் தன்னைத் தானே குறைவு என்று நினைத்தேன். இதை எப்போதும் சிந்தித்தபடி இருப்பதால், எனது நிலை வேறுபாடுகளற்றதாக உள்ளது. எனக்கு பந்தமோ, விடுதலையோ, குழப்பமோ இல்லை; அமைதி ஆதாரமில்லாமல் உள்ளது. இந்த உலகம் என்னுள் இருப்பதுபோல் தோன்றினாலும், உண்மையில் அது என்னுள் இல்லை. இந்த உடலோடு சேர்ந்த இந்த பிரபஞ்சம் சர்வமுமே ஒன்றுமில்லை என்பது உறுதி. ஆத்மா சுத்த அறிவே; அப்படியிருக்க, இனி என்னை அடிப்படையாக வைத்து என்ன கற்பனை எழ முடியும்? உடல், சொர்க்கம், நரகம், பந்தம், மோக்ஷம், பயம் — இவை எல்லாம் கற்பனையே. நான் சைதன்யமாக இருப்பதால், இவை எனக்கு என்ன சம்பந்தம்? ஜனங்களின் கூட்டத்திலும் இருமை எனக்குப் படவில்லை; அது எனக்கு காட்டாற்போல் உள்ளது; அங்கே இன்பம் எங்கே? நான் உடலல்ல, உடல் எனக்கு சொந்தமல்ல; நான் ஜீவனும் அல்ல — நான் சைதன்யம். எனது ஒரே பந்தம் வாழ்க்கை ஆசைதான். உலகத்தின் அலைகள், பலவகையாக விரைவாக எழும் அலைகள், என் எல்லையற்ற கடலில், மனம் எனும் காற்றால் எழுகின்றன. என் பரந்த கடலில், மனக் காற்று அமைந்துவிட்டால், உலகம் எனும் படகு, வாழ்க்கையின் வணிகன், அழிந்து போகிறது. என் எல்லையற்ற கடலில், உயிரினங்களின் அலைகள் அதிசயமாக எழுகின்றன, விழுகின்றன, விளையாடுகின்றன, மீண்டும் கலக்கின்றன — இவை அனைத்தும் அவற்றின் சொந்த இயல்பால் தான். ஆத்மா ஒன்றும், அழிவற்றதும் என்பதை அறிந்தவனுக்கு, உலக சந்தானத்தில் பற்றுடன் இருப்பது எப்படி சாத்தியம்? இந்திரிய விஷயங்களில் இன்பம், ஆத்மாவை அறியாத அறியாமையால் தான் தோன்றுகிறது; அது, முத்துசிப்பில் வெள்ளி என்று தவறாக எண்ணி ஆசை கொள்வதைப் போல. இந்த அலைகள் எழும் அந்த ஆத்மாவிலேயே பிரபஞ்சம் ஒளிவிடுகிறது; ‘நானே அது’ என்று அறிந்தபிறகு, இன்னும் ஏன் கவலையோடு ஓடுகிறாய்? ஆத்மா சுத்த, அழகான சைதன்யம் என்று கேட்டபிறகும், இந்திரிய இன்பத்தில் ஆழ்ந்தவன், மாசு எடுப்பான். எல்லா உயிர்களிலும் ஆத்மாவை அறிந்த முனிவருக்கு, ‘இது எனது’ என்ற உணர்வு இருப்பது ஆச்சரியம். பரம அத்வைதத்தில் நிலைத்திருந்தாலும், விடுதலை பற்றிய ஆசையால், இன்ப ஆராய்ச்சியில் மனம் சிதறி, ஒருங்கிணையாதிருப்பது ஆச்சரியம். அறிவு வந்துவிட்டாலும், அறியாமை என்ற பகை மிக மிக பலவீனமானது என்று தெரிந்தும், இன்பம் மீது ஆசை விடாமல் இருப்பது ஆச்சரியம். இங்கும் அங்கும் பற்றில்லாதவனாக, நித்யம்-அநித்யம் என்ற விவேகம் உள்ளவனாக, விடுதலைக்கு ஆசைப்பட்டும் விடுதலையையே பயப்படுவது ஆச்சரியம். புத்திமான், உணவு கிடைத்தாலும், துன்பம் வந்தாலும், எப்போதும் ஆத்மாவையே காண்கிறான்; அவன் சந்தோஷப்படுவதும் இல்லை, கோபப்படுவதும் இல்லை. தன் உடலை மற்றவருடைய உடலாகப் பார்க்கும் அந்த மகானுக்கு, புகழோ பழியோ மனதை அசைக்க முடியுமா? இந்த உலகத்தை மாயை என்று பார்த்து, எல்லா ஆர்வமும் தீர்ந்தபோது, மரணமே எதிரில் வந்தாலும் அந்த புத்திமான் பயப்படமாட்டான். ஆசை இல்லாத மனம் கொண்ட மகானுக்கு, நம்பிக்கையில்லாமையிலும், சுயஞானத்தில் திருப்தி அடைந்தவனாக — அவனை யாருடன் ஒப்பிட முடியும்? இதையெல்லாம் காணும் புத்திமானுக்கு, ஏதாவது ஏற்க வேண்டுமா, நிராகரிக்க வேண்டுமா என்ற எண்ணமே இல்லை, ஏனெனில் எல்லாம் ஒன்றுமில்லை என்பதை இயல்பாகவே அறிந்துள்ளான். உள்ளார்ந்த ஆசைகளை விட்டுவிட்ட, இருமையும் எதிர்பார்ப்பும் இல்லாதவனுக்கு, யாதொரு அனுபவமும் துன்பமோ இன்பமோ தருவதில்லை. அஷ்டாவக்ரர் சொன்னார்: ஆத்மஞானத்தில் நிலைத்திருக்கும் புத்திமான் உலக இன்பங்களை அனுபவித்தாலும், உலகில் சிக்கி தவிக்கும் அறியாதவருடன் சமம் இல்லை. இந்த நிலையை இந்திரன் போன்ற தேவர்களும் விரும்புகின்றனர்; ஆனால், அந்த யோகி அதில் மகிழ்ச்சி கூட கொள்கிறதில்லை என்பது ஆச்சரியம். அதை அறிந்தவருக்கு, புண்ணியமும் பாபமும் உள்ளார்ந்த தொடர்பில்லை; அது புகையுடன் இடைமுகம் கொண்டாலும், ஆகாயம் எப்போதும் பாதிக்கப்படாதது போல. இந்த உலகம் எல்லாம் தான் என்றே அறிந்த மகானை யார் கட்டுப்படுத்த முடியும்? பிரம்மா முதல் புல்வெட்டுவரை, நான்கு வகை உயிரினங்களிலும், ஆசை-த்வேஷம் இரண்டிலிருந்தும் விடுபடும் வல்லமை அறிந்தவருக்கு மட்டுமே உண்டு. ஆத்மாவை அநாத்மா இருமை இல்லாத, பிரபஞ்சத்தின் அதிபதி என்று அறிந்தவன், அவன் அறிந்ததும் செய்ததும் எதிலும், அவனுக்கு எங்கும் பயம் இல்லை. அஷ்டாவக்ரர் சொன்னார்: உனக்கு எதிலும் பற்றில்லையே, தூயவனே, ஏன் நீ துறவு மேற்கொள்ள விரும்புகிறாய்? இந்த உடல் கூட்டத்தை கரைந்துவிடு; அதுவே கரைவு. இந்த பிரபஞ்சம், கடலில் பொட்டலாக எழுவது போல, உன்னுள் எழுகிறது; ஆத்மா ஒன்றே என்று அறிந்து, கரைவு அடை. உலகம் நேரில் தோன்றினாலும், நீ தூயவனாக இருப்பதால் அது உன்னுள் இல்லை; கட்டில் மீது பாம்பு என்று தோன்றுவது போல; இதை அறிந்து, கரைவு அடை. துன்பம், இன்பம் இரண்டிலும் சமமானவன், முழுமையானவன், நம்பிக்கையிலும் நம்பிக்கையின்மையிலும் சமமானவன், உயிரிலும் மரணத்திலும் சமமானவன் — இவாறு கரைவு அடை. அஷ்டாவக்ரர் சொன்னார்: நான் ஆகாயம் போல எல்லையற்றவன்; உலகம் ஒரு பானை போல இயற்கையாக உள்ளது. இதை அறிந்தவனுக்கு, துறவோ, ஏற்கோ எதுவும் இல்லை — கரைவு மட்டுமே உள்ளது. இவ்வாறு, அஷ்டாவக்ரர் தம்முடைய ஆத்ம சாட்சியத்தை, உலகம் மற்றும் உடல் பற்றிய உண்மையை, இருமை, ஆசை, பயம், விடுதலை ஆகியவற்றின் இயல்பை தெளிவாகக் கூறினார். எல்லாவற்றிலும் ஆத்மாவே ஒளிர்வது, அனைத்தும் ஒன்றுதான், என்ற உயர்ந்த ஞானத்தில் அவர் நிலைத்திருந்தார்.