அஷ்டாவக்ரகீதா

அகில உலகிலும் திருப்தியுடன், சூழ்நிலைகளுக்கேற்ப அசையாமல், எந்த நாட்டிலும் சுதந்திரமாகச் சுற்றி, இரவு எங்கு வந்தாலும் அங்கேயே தூங்கும் அந்த நிலையான ஞானி, எப்போதும் அமைதியுடன் இருக்கிறார். உடல் விழுந்தாலும், நிலைத்திருந்தாலும், அந்த மகானுக்கு அதில் எந்தப் பிணைப்பும் இல்லை; அவர் தன் இயல்பில் நிம்மதியாக இருப்பதால், பிறப்பும், மரணமும் அவருக்கு மறந்துபோய்விட்டன. அவருக்கு எதுவும் சொந்தமில்லை; விருப்பப்படி அசைய்கிறார்; இருமை உணர்விலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டுள்ளார்; சந்தேகங்கள் அனைத்தும் அறுந்துபோயின; எதிலும் பிணைப்பு இல்லாதவர், தன் உள்ளிலேயே மகிழ்கிறார். அபிமானம் இல்லாமல், மணல், கல், பொன் ஆகியவற்றை சமமாகக் கருதி, உள்ளத்தின் கட்டுகள் முற்றிலும் அறுந்து, ஆசை, அறியாமை ஆகிய இருள்கள் நீங்கிய நிலையில் அந்த நிலையானவன் ஒளிவீசுகிறார். எங்கும் கவனமில்லாமல் இருப்பவர், எந்த சுவடுகளும் உள்ளத்தில் உறையாது; விடுதலை பெற்ற, திருப்தியான அந்த ஆத்மாவுக்கு யார் ஒப்பானவர்? அறிந்தும் அறியாதது போல், பார்த்தும் பார்க்காதது போல், பேசியும் பேசாதது போல் இருப்பவர்—இப்படி எல்லாச் சுவடுகளும் அறுந்தவரைத் தவிர வேறு யார் இருக்க முடியும்? பிச்சை எடுப்பவராக இருந்தாலும், மன்னராக இருந்தாலும், ஆசையற்றவர் ஒளிவீசுகிறார்; நல்லது, கெட்டது என்ற மதிப்பீடுகளை மனதில் விட்டுவிட்டவர். பூரணமான, தூய, நேர்மையான, வஞ்சனை இல்லாத யோகிக்கு, விடுதலையா, கட்டுப்பாடா, உண்மை உறுதியாக அறிதலா—எது இருக்க முடியும்? தன்னுள் திருப்தியடைந்தவர், ஏக்கம் இல்லாதவர், துக்கமில்லாதவர்—அவருக்குள் அனுபவிக்கப்படும் எதையும் எப்படி விவரிக்க முடியும்? யாருக்கு விவரிக்க முடியும்? தூங்கினாலும், அவர் ஆழ்ந்த நித்திரையில் இல்லை; கனவு காணும்போது, கனவில் இல்லை; விழித்திருக்கும்போது, விழிப்பில் இல்லை—அந்த நிலையானவன் ஒவ்வொரு நிலையிலும் பூரணமாக இருக்கிறார். ஞானி, யோசனைக்குள்ளாக இருப்பது போல தோன்றினாலும், யோசனை இல்லாதவர்; அறிவுப் புலன்கள் இருந்தாலும், அவை இல்லாதவர் போல; புத்தி இருந்தாலும், புத்தி இல்லாதவர் போல; அகங்காரம் இருந்தாலும், அகங்காரம் இல்லாதவர். அவருக்கு சந்தோஷமோ, துக்கமோ இல்லை; பற்றோ, பற்றின்மையோ இல்லை; விடுதலை நாடுவோ, விடுதலை பெற்றோ அல்ல; அவர் எதுவும் இல்லை, எதுவும் இல்லாததும் இல்லை. அவருக்கு கவலைக்குள்ளான இடத்திலும் கவலை இல்லை; லயத்தில் இருந்தாலும், லயத்தில் இல்லை; மந்த நிலையில் இருந்தாலும், மந்தம் இல்லை; கற்றவராக இருந்தாலும், கற்றவர் அல்ல. விடுதலை பெற்றவர், தன் இயல்பில் நிலை கொண்டவர், செய்ததும் செய்யாததும் சமமாக ஏற்று, ஆசை இல்லாததால் எங்கும் சமமாக இருக்கிறார்; செய்ததை, செய்யாததை நினைவுபடுத்தவும் இல்லை. புகழப்படும்போது மகிழ்வில்லை; பழிக்கப்படும்போது கோபமில்லை; மரணத்தால் கலங்குவதும் இல்லை; வாழ்வால் மகிழ்வதும் இல்லை. மனம் அமைதியாக, கூட்டத்திற்கோ, காட்டிற்கோ ஓடுவதில்லை; எப்படி இருந்தாலும், எங்கு இருந்தாலும், அவர் ஒரே மாதிரியாக இருக்கிறார். அப்போது ஜனகன் சொல்வதைப் பாருங்கள்: “என் இதயக் குகையிலிருந்து உண்மையான ஞானத்தின் பிள்ளைகளை எடுத்துக்கொண்டு, தவறான கருத்துகளின் முள்ளை அகற்றிவிட்டேன். எனக்கு பணி எங்கே, ஆசை எங்கே, செல்வம் எங்கே, vivekam எங்கே? இருமை எங்கே, அஇருமை எங்கே, என் மகிமையில் நிலை கொண்ட எனக்கே? கடந்த காலம் எங்கே, எதிர்காலம் எங்கே, நிகழ்காலம் எங்கே? இடம் எங்கே, நிரந்தரம் எங்கே, என் மகிமையில் நிலை கொண்ட எனக்கே? ஆத்மா எங்கே, அநாத்மா எங்கே, மங்களம் எங்கே, அமங்களம் எங்கே? சிந்தனை எங்கே, சிந்தனை இல்லாமை எங்கே? கனவு எங்கே, ஆழ்நிலை நித்திரை எங்கே, விழிப்பு எங்கே, நான்காவது நிலை எங்கே, பயம் எங்கே? தொலைவு எங்கே, அருகில் எங்கே, வெளியே எங்கே, உள்ளே எங்கே? நிலம் எங்கே, சூட்சுமம் எங்கே? மரணம் எங்கே, வாழ்வு எங்கே, உலகங்கள் எங்கே, சம்சாரம் எங்கே? இலயமும், லயமும் எங்கே? மூன்று புருஷார்த்தங்கள் பற்றிய பேச்சு போதும்; யோகா பற்றிய பேச்சும் போதும்; ஞானம் பற்றிய பேச்சும் போதும்; நான் என் ஆத்மாவில் அமைந்துள்ளேன். பஞ்சபூதங்கள் எங்கே, உடல் எங்கே, புலன்கள் எங்கே, மனம் எங்கே? வெற்றிடம் எங்கே, மனச்சோர்வு எங்கே, என் கலங்காத இயல்பில்? சாஸ்திரம் எங்கே, ஆத்ம ஞானம் எங்கே, ஆசையற்ற மனம் எங்கே? திருப்தி எங்கே, ஆசை இல்லாமை எங்கே, இருமையிலிருந்து எப்போதும் அப்பாற்பட்ட எனக்கே? ஞானம் எங்கே, அறியாமை எங்கே, நானாக இருப்பது எங்கே, ‘எனது’ என்பதும் எங்கே? பந்தம் எங்கே, முக்தி எங்கே, எல்லா ரூபங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட என் உண்மை இயல்பில்? ஆரம்பிக்கப்பட்ட செயல்கள் எங்கே, ஜீவன் முக்தி கூட எங்கே? சரீரம் இல்லாத பரம முக்தி எங்கே, எப்போதும் வேறுபாடில்லாத எனக்கே? செய்பவர் எங்கே, அனுபவிப்பவர் எங்கே? செயல் இல்லா ஒளி எங்கே, வேறு எதுவும் எங்கே? அனுபவம் அல்லது அதன் பலன் எங்கே, எப்போதும் ச்வரூபம் இல்லாத எனக்கே? உலகம் எங்கே, விடுதலை நாடுபவர் எங்கே, யோகி எங்கே, ஞானி எங்கே? பந்தப்பட்டவர் எங்கே, விடுபட்டவர் எங்கே, என் இருமையற்ற இயல்பில்? உருவாக்கம் எங்கே, இலயமும் எங்கே, அடைய வேண்டியது எங்கே, அடையும் வழி எங்கே? சாதகர் எங்கே, சாதனை எங்கே, என் இருமையற்ற இயல்பில்? அறிபவர் எங்கே, அறியும் வழி எங்கே, அறியப்படுவது எங்கே, ஞானமே எங்கே? எதாவது எங்கே, எதுவுமில்லாமை எங்கே, எப்போதும் தூயவனாகிய எனக்கே? விலகல் எங்கே, லயமும் எங்கே, அறியாமை எங்கே, மந்தம் எங்கே? சந்தோஷம் எங்கே, துக்கம் எங்கே, எப்போதும் அசங்கிய எனக்கே? உலக நடத்தை எங்கே, பரமார்த்தம் எங்கே? ஆனந்தம் எங்கே, துயரம் எங்கே, யோசனை இல்லாத எனக்கே? மாயை எங்கே, சம்சாரம் எங்கே, பற்றோ, பற்றின்மையோ எங்கே? ஜீவாத்மா எங்கே, பரமாத்மா எங்கே, எப்போதும் தூயவனாகிய எனக்கே? செயலும், நிறுத்தமும் எங்கே, விடுதலையும் பந்தமும் எங்கே, எப்போதும் மாறாத, ஒருமித்த, சுயத்தில் நிலை கொண்ட எனக்கே? உபதேசம் எங்கே, சாஸ்திரம் எங்கே, சிஷ்யன் எங்கே, குரு எங்கே? எந்த மனித இலக்கியமும் எங்கே, குணரஹித சிவனாகிய எனக்கே? இருப்பது எங்கே, இல்லாமை எங்கே? ஒன்று எங்கே, இருமை எங்கே? இங்கு அதிகம் சொல்ல என்ன? எனக்கு எதுவும் தோன்றுவதில்லை.” இவ்வாறு, ஜனகன் தன் சொந்த ஆத்மாவின் மகிமையில் நிலை கொண்ட நிலையில், எல்லா இருமைகளும், பிணைப்புகளும், இலக்குகளும், அறிவும், அறியாமையும், துக்கமும், சந்தோஷமும், உலகமும், விடுதலையும், எல்லாவற்றையும் கடந்த, பரம சாந்தி, பரிபூரண நிலையை அடைந்தார்.