அஷ்டாவக்ரகீதா

சந்தான தர்மத்தின் அந்தரங்க ஞானம் பூரணமாக விளங்கும் இந்தக் கதையில், சாதனையில் முழுமையாக ஈடுபடும் பலர், தூய்மை, விழிப்பு, அன்பு, பூரணத்துவம், பன்மை இல்லாமை, துயரமற்ற தன்மை ஆகியவற்றால் ஆன தன்னை உணராமல் தவறுகின்றனர். அவர்கள் முயற்சிகள் பல செய்தாலும், செயல் மூலம் விடுதலை அடைய முடியாது; ஆனால், பாக்கியசாலி ஒருவர், வெறும் ஞானத்தால் விடுதலை பெற்று, அசையாத நிலை அடைகிறார். மயக்கத்தால் மூடப்பட்டவர்கள், தாம் பரமபிரம்மமாக வேண்டும் என விரும்பினாலும், அதனை அடைய முடியாது; ஆனால் ஞானிகள், விரும்பாமலேயே பரம்பொருளின் இயல்பை அனுபவிக்கிறார்கள். ஆதலால், அடிப்படை இல்லாமல் உலகில் பலவற்றை பற்றிக்கொள்பவர்கள், துன்பம் வளர்க்கிறார்கள்; ஞானிகள் அந்த துன்பத்தின் மூலத்தை வெட்டி விட்டுள்ளனர். அவர்கள் மனம் அமைதி பெற வேண்டும் என விரும்புவதால் அமைதி கிடைக்காது; ஞானிகள் உண்மை என்ன என்பதை தெளிவாக அறிந்திருப்பதால், எப்போதும் மன அமைதியுடன் இருக்கிறார்கள். பார்வையால் பிணைப்பை விட முடியாதவர்களுக்கு ஆத்மாவை காண வழியில்லை; ஞானிகள், அழியாத ஆத்மாவையே காண்கிறார்கள். மயக்கத்திலுள்ளவர்களுக்கு கட்டுப்பாடு இல்லை; ஞானிகள் தம்முள் மகிழ்வதால் எப்போதும் சுயசார்ந்த சுதந்திரத்துடன் இருக்கிறார்கள். ஒருவருக்கு அனுபவம் உண்டு, ஆனால் காரணம் இல்லை; மற்றொருவர் அனுபவிக்கவும் இல்லை, காரணமுமில்லை—அவர் எப்போதும் அசையாமல் இருக்கிறார். மயக்கத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், தூய, இரண்டற்ற ஆத்மாவை தியானித்தும், அதை உணர முடியாமல், வாழ்நாள் முழுவதும் திருப்தியின்றி இருக்கிறார்கள். விடுதலை நாடும் ஒருவரின் மனம் எப்போதும் ஏதாவது ஆதரவுடன் தான் இருக்கும்; ஆனால், விடுதலை பெற்றவன், ஆசை அற்றதால், மனம் எப்போதும் ஆதரவின்றி இருக்கும். இந்த உலகில் புலன்களின் தீவுகளை பார்த்து பயந்து, பாதுகாப்பை நாடுபவர்கள், விரைவில் ஒருமுக கட்டுப்பாட்டை அடைய முயல்கிறார்கள். ஆனால், விருப்பம் அற்ற இறைவனை உணர்ந்தவுடன், புலன்களின் யானைகள் அமைதியடைகின்றன; அவை எவ்வளவு கவர்ச்சி காட்டினாலும், சேவை செய்ய முடியாமல் ஓடிச் செல்கின்றன. அச்சமற்ற, சமநிலையுள்ளவர் விடுதலை நாடுவதில்லை; அவர் பார்க்க, கேட்க, தொட, மணம் பிடிக்க, உண்ண—எதிலும் சுயஇச்சையுடன் இருப்பவர். தூய மனம் கொண்டவர், உண்மையை கேட்பதால், நல்லது, கெட்டது, பகைமை என்பவற்றைக் காண்பதில்லை. எப்போது செயல்பட வேண்டுமோ, நேர்மையாக செய்கிறார்; அது நல்லதா, கெட்டதா என்ற கவலை இன்றி, குழந்தை போல் நடக்கிறார். சுதந்திரத்தால் மகிழ்ச்சி, உயர்வு, பூரணத்துவம், பரமநிலையும் பெறுகிறார். தன்னை செய்பவர் என்றும் அனுபவிப்பவர் என்றும் கருதாதபோது, மனக்கிளர்ச்சி அனைத்தும் தீர்ந்து விடுகிறது. கட்டுப்பாடின்றி இயற்கையாக இருந்தாலும், ஞானியின் நிலை ஒளியுடன் திகழ்கிறது; ஆனால், மயக்கமுள்ளவனின் அமைதி செயற்கை. பெரும் அனுபவங்களில் மகிழ்ந்தும், மலையிலுள்ள குகைகளில் புகுந்தும், ஞானிகள், கற்பனை அற்ற, பிணைப்பு அற்ற, விடுதலை பெற்ற அறிவுடன் வாழ்கிறார்கள். பண்டிதர், தெய்வம், புண்ணிய ஸ்தலம், பெண்கள், அரசர், பிரியமானவர் ஆகியோரைக் காணும்போதும், ஞானிக்கு இதயத்தில் எந்த தடயமும் இருப்பதில்லை. அழிக்கப்பட்டும், இகழப்பட்டும், உறவினர்கள், சேவகர், மனைவி, மகன், பேத்தன் ஆகியோரால் பயப்படுத்தப்பட்டும், யோகி சிரிப்பதோடு, மனம் அசையாது திகழ்கிறார். திருப்தி இருந்தும் இல்லாத போதும், துயரமுற்றும் வருந்துவதில்லை; அவரைப் போல் இருப்பவர்கள் மட்டுமே, அவரது அதிசய நிலையை அறிகிறார்கள். கடமைதான் உலக வாழ்க்கை; ஞானிகள் அதை காண்பதில்லை, ஏனெனில் அவர்கள் உருவமற்ற, மாற்றமற்ற, துன்பமற்ற நிலை கொண்டவர்கள். செயல் செய்யாமலிருந்தும், குழப்ப மனம் எங்கும் அசைபடுகிறது; ஆனால், திறமையுடன் செய்பவர் அசையாமல் இருக்கிறார். அவர் மகிழ்ச்சியுடன் உட்கார்கிறார், உறங்குகிறார், வருகிறார், செல்கிறார்; பேசுகிறார், உண்ணுகிறார்—அமைதியான மனம் கொண்டவர், செயலில் இருந்தும் மகிழ்கிறார். இயற்கையாகவே துன்பம் அணுகாதவர், உலகில் ஈடுபடும் பொதுமக்கள் போல் அல்லாமல், பெரிய ஏரி போல் அசையாமல் ஒளிர்கிறார். மயக்கமுள்ளவர்களுக்கு, விலகிப்போவது கூட ஒரு செயல்; ஞானிக்கு, செயலில் இருந்தும் விலகிப்போகும் பலன் கிடைக்கிறது. பொருள்களைப் பற்றிய பற்றின்மை, பொதுவாக அறியாமை கொண்டவர்களிடம் காணப்படுகிறது; ஆனால், உடலைப் பற்றிய நம்பிக்கை அறுந்தவருக்கு, பற்றும், பற்றின்மையும் எங்கே? மயக்கமுள்ளவர்களின் மனம் எப்போதும் கற்பனை அல்லது கற்பனை இல்லாமை பற்றிக் கட்டுப்பட்டிருக்கும்; ஆனால், தன்னில் நிலை கொண்டவருக்கு, எண்ணம் வந்தாலும், இல்லையென்றாலும், அந்த மனம் எந்தக் காட்சியிலும் பிணைபடுவதில்லை. அனைத்து செயல்களிலும் விருப்பம் இன்றி நடக்கும் முனிவர், குழந்தை போல் செயல்பட்டாலும், தூயவர் என்பதால் செயலில் சிக்கப்படுவதில்லை. அவர் தான் பாக்கியசாலி, ஆத்மாவை அறிந்தவர்; எதிலும் சமமானவர், மனம் ஆசையின்றி, பார்க்க, கேட்க, தொட, மணம் பிடிக்க, உண்ணுகிறவர். உலகம் எங்கே, மாயை எங்கே, சாதனை எங்கே—எல்லாவற்றிலும் வித்தியாசம் இல்லாதவர், ஆகாயம் போல் நிலை கொண்டவருக்கு? பொருள்களைத் துறந்தவர், இயற்கையாக பூரணமானவர், இயற்கையாகவே நிலை கொண்டவர், அவரே வெற்றி பெற்றவர். இன்னும் என்ன கூறுவது? உண்மையை அறிந்த பெரியவர், அனுபவத்தையும், விடுதலையையும் நாடாமல், எங்கும் சமநிலையில் இருக்கிறார். இரட்டைப் பரபரப்பாக எழும் உலகத்தை துறந்த பிறகு, தூய அறிவுள்ளவருக்கு என்ன கடமை உள்ளது? இதனை எல்லாம், மனத்தின் அலைச்சல் வரை, மாயை மட்டுமே என்றும், எதுவும் உண்மையில்லை என்றும் அறிந்தவருக்கு, தூய ஒளி இயற்கையாக நிலை பெறுகிறது. தூய ஒளியாய் திகழ்பவர், பொருள்களை உண்மையெனக் காணாதவருக்கு, கட்டுப்பாடும், துறவும், விட்டுவிடுதலும், அமைதியும் எங்கே? எல்லா வடிவிலும் ஒளிர்பவர், இயற்கையை உண்மையெனக் காணாதவருக்கு, பந்தமும், விடுதலையும், மகிழ்ச்சியும், துயரமும் எங்கே? புத்தியால் வரையப்பட்ட மன உலகில், மாயை மட்டுமே தோன்றுகிறது; பற்று, அகம்பாவு, ஆசை ஆகியவற்றை விட்ட ஞானி ஒளிர்கிறார். ஆத்மாவை அழிவில்லாத, துன்பமற்றதாக காணும் முனிவருக்கு, அறிவும், உலகமும், உடலும், ‘நான்’ என்ற உணர்வும், ‘என்’ என்ற பற்று எங்கே?—இவ்வாறு ஞானத்தின் ஆனந்தத்தில் பூரணமாக நிலை கொண்டார்.