அஷ்டாவக்ரகீதா

அஷ்டாவக்ர கீதையின் இந்த பிரமாதமான அத்தியாயத்தில், ஜனகர் தன் ஆன்மீக அனுபவத்தை ஆழமாக வெளிப்படுத்துகிறார். அவர் சொல்கிறார்: “ஆஹா! நான் பாழற்றவன், அமைதியானவன், விழிப்புணர்வு தான், இயற்கையைத் தாண்டியவன்; இத்தனை காலமாக நான் அறியாமையின் மூலம் மயக்கமடைந்திருந்தேன்.” அவர் தொடர்கிறார்: “சரீரத்தை நான் ஒருவன் ஒளிக்கச் செய்கிறேன்; அதுபோல உலகையும் நான் ஒளிக்கச் செய்கிறேன். ஆகவே, இந்த உலகம் முழுவதும் எனதுもの, அல்லது எதுவும் எனதுもの அல்ல.” இப்போது, ஜனகர் கூறுகிறார்: “சரீரமும் பிரபஞ்சமும் விட்டுவிட்டு, ஒரு திறமையால் நான் பரமாத்மாவை அனுபவிக்கிறேன். அலைகள், நுரை, குமிழிகள் நீரிலிருந்து தோன்றும் போன்று, பிரபஞ்சமும் ஆத்மாவிலிருந்து தோன்றுகிறது; ஆத்மாவிலிருந்து பிரபஞ்சம் தனியாக இல்லை.” “ஒரு துணியை ஆராயும்போது அது நூல்களாகவே இருக்கிறது; அதுபோல, பிரபஞ்சத்தை ஆராயும்போது அது ஆத்மாவின் சாரமாகவே இருக்கிறது. சர்க்கரை கரும்பு சாறிலிருந்து உருவாகி, அதில் முழுமையாக நிறைந்திருப்பது போல, இந்த பிரபஞ்சமும் என்னிலிருந்து உருவாகி, என்னால் முழுமையாக நிறைந்திருக்கிறது.” “உலகம் ஆத்மா அறிவில் ஒளிக்கிறது; ஆத்மா அறிவில்லாமல், உலகம் ஒளிக்காது. அறியாமையில் கயிறு பாம்பாக தோன்றும்; அறிவில் அது கயிறாகவே தெரிகிறது. என் இயல்பு ஒளிக்கிறதே; அதில் நான் வேறுபட்டவன் இல்லை. எப்போது பிரபஞ்சம் ஒளிக்கிறதோ, அது நானே ஒளிக்கிறேன்.” “ஆஹா! அறியாமையால் கற்பனை செய்யப்பட்ட பிரபஞ்சம் என்னில் தோன்றுகிறது; அது பாம்பை கயிறில், வெள்ளியை நாச்சில், நீரை சூரிய கதிரில் கற்பனை செய்வதைப் போல். பிரபஞ்சம் என்னிலிருந்து தோன்றி, மீண்டும் என்னிடம் கரைகிறது; அது பாத்திரம் மண் ஆக, அலை நீர் ஆக, வளையம் தங்கம் ஆக மாறுவது போல்.” “ஆஹா! நான் என்னையே வணங்குகிறேன்; ஏனெனில் நான் அழிவற்றவன். பிரபஞ்சம், பிரம்மாவிலிருந்து புல் வரை அழிந்து போகும் போதும், நான் நிலைத்திருக்கிறேன். ஆஹா! நான் என்னையே வணங்குகிறேன்; சரீரம் இருந்தாலும், நான் ஒருவன்; நான் வருவதும் போவது இல்லாமல், பிரபஞ்சத்தை முழுமையாக நிறைத்து, எங்கும் இருக்கிறேன்.” “ஆஹா! நான் என்னையே வணங்குகிறேன்; என்னைப் போல திறமையானவன் யாரும் இல்லை. சரீரத்தை தொடாமல், நான் பிரபஞ்சத்தை இத்தனை காலமாக நிலைத்திருக்கச் செய்தேன். ஆஹா! நான் என்னையே வணங்குகிறேன்; எதுவும் எனக்கு சொந்தம் இல்லை, அல்லது சொல், மனம் எட்டும் எல்லாவற்றும் எனதுもの.” “அறிவு, அறியப்படுவது, அறிவான்—இந்த மூன்றும் உண்மையில் இல்லை; அறியாமையால் தோன்றும் எதுவும், அதுவும் நான், பாழற்றவன். ஆஹா! இருமைதான் துயரத்தின் வேராகும்; அதற்கு வேறு தீர்வு இல்லை. காணப்படும் எல்லாம் பொய்யானது; நான் விழிப்புணர்வின் தூய சாரம்.” “நான் தூய விழிப்புணர்வு; அறியாமையால் எல்லை கற்பனை செய்தேன். இதை எப்போதும் சிந்திக்க, என் நிலை எப்போதும் வேறுபாடுகளிலிருந்து விடுபட்டது. எனக்கு பந்தமும் விடுதலையும் குழப்பமும் இல்லை; அமைதி ஆதரவில்லாமல் உள்ளது. ஆஹா! பிரபஞ்சம் என்னில் இருப்பதாக தோன்றுகிறது; ஆனால் உண்மையில் அது என்னில் இல்லை.” “இந்த உடலுடன் பிரபஞ்சமும் ஒன்றும் இல்லை; ஆத்மா தூய விழிப்புணர்வே; இப்போது கற்பனை எதில் தோன்றும்? உடல், சொர்க்கம், நரகம், பந்தம், விடுதலை, பய—all mere imagination. நான் விழிப்புணர்வே; எனக்கு எந்த கவலை?” “ஆஹா! மக்கள் கூட்டத்தில் கூட, நான் இருமை காணவில்லை. அது எனக்கு காட்டாகவே மாறிவிட்டது; அங்கு நான் எங்கே மகிழ்ச்சி காண முடியும்? நான் உடல் அல்ல, உடல் எனக்கு சொந்தம் இல்லை; நான் ஜீவன் அல்ல—நான் விழிப்புணர்வு. எனது பந்தம் வாழ்வை விரும்பும் ஆசை மட்டுமே.” “ஆஹா! உலகத்தின் அலைகள், பலவிதமாக, சீக்கிரம் எழும், என் அகில கடலில், மனத்தின் காற்றால் தூண்டப்பட்டு, தோன்றுகின்றன. என் அகில கடலில், மனம் அமைந்துவிட்டால், உலகப் படகு, வாழ்வின் வர்த்தகர், அழிந்து போகிறது.” “என் அகில கடலில், உயிர்களின் அலைகள் அற்புதமானவை; அவை எழுகின்றன, விழுகின்றன, விளையாடுகின்றன, இணைந்து விடுகின்றன—all by their own nature.” இப்போது அஷ்டாவக்ரர் கூறுகிறார்: “ஆத்மாவை ஒன்றாக, அழிவற்றதாக அறிந்தவன், ஆத்மா அறிவில் நிலைத்தவன், உலக லாபத்தை நாடுவதில் பற்றுதல் எப்படி ஏற்படும்? உலக விஷயங்களில் மகிழ்ச்சி ஆத்மா அறியாமையால் தோன்றுகிறது; நாச்சில் வெள்ளி என்று தவறாக நினைத்து, பேராசை தோன்றுவது போல.” “அலைகள் கடலில் எழுவது போல, பிரபஞ்சம் அந்த ஒன்றில் ஒளிக்கிறது. ‘நான் அதுவே’ என்று அறிந்தபோது, ஏன் நீ கவலையுடன் ஓடுகிறாய்? ஆத்மா தூய, அழகான விழிப்புணர்வு என்று கேட்டபோதும், விஷய ஆசையில் ஆழ்ந்தவன், அசுத்தத்தை பெறுகிறான்.” “யார் ஆத்மாவை அனைவரிலும், அனைவரையும் ஆத்மாவில் அறிகிறாரோ, அவருக்கு ‘இது எனதுもの’ என்ற உணர்வு தொடருவது ஆச்சரியம். பரம அத்வைதத்தில் நிலைத்திருப்பவன், விடுதலைக்கு விரும்பினாலும், ஆசையால் பாதிக்கப்பட்டு, incomplete ஆக இருப்பது ஆச்சரியம்.” “அறிவு எழுந்து, அறியாமை என்ற எதிரி மிகச் சோர்வாக இருப்பதை அறிந்தபோதும், மகிழ்ச்சி நாடுவது, காலம் முடிவை நோக்கிச் செல்லும் போது கூட, ஆச்சரியம். எங்கு, எப்போதும், நிச்சயமாக, நிதானம், நித்யம், அனித்தியம் ஆகியவற்றை வேறுபடுத்தி, பற்றற்றவன், விடுதலை விரும்பி, விடுதலைக்கே பயப்படுவது ஆச்சரியம்.” “அறிவாளன், whether fed or afflicted, எப்போதும் ஆத்மாவையே காண்கிறான்; அவர் neither rejoices nor becomes angry. தன் உடலை வேறொருவருடைய உடலாக பார்க்கிறவனுக்கு, புகழ், பழி இவை disturb செய்ய முடியுமா?” “இந்த உலகத்தை மாயை என்று பார்த்து, எல்லா ஆர்வமும் நீங்கியபோது, அறிவுள்ள மனம், மரணம் வந்தாலும், பயப்பட முடியுமா? யாருக்கு மனதில் ஆசை இல்லாமல், hopelessness-இல் கூட, ஆத்மா அறிவில் திருப்தி உள்ளது—அவருக்கு யார் சமம்?” “காணப்படுவது எதுவும் இல்லை என்று இயல்பாக அறிந்த அறிவாளன், ஏதை ஏற்க, ஏதை நிராகரிக்க வேண்டும் என்று என்ன பார்க்கிறார்? உள்ள ஆசைகளை விட்டுவிட்டு, இருமை, எதிர்பார்ப்பு இல்லாதவன், சந்திப்பு அனுபவம் எதுவும், துயரமும் மகிழ்ச்சியும் தராது.” அஷ்டாவக்ரர் முடிவில் கூறுகிறார்: “ஆத்மா அறிவில் நிலைத்த அறிவாளன், உலக மகிழ்ச்சியில் விளையாடினாலும், உலக வாழ்க்கையில் carried away ஆகும் மயங்கியவர்களுக்கு அவர் ஒப்பானவர் அல்ல.” இந்த வகையில், ஜனகரின் ஆன்மீக அனுபவம், ஆத்மாவின் தூய, பாழற்ற, எல்லையில்லாத உண்மை, இருமை, ஆசை, அறியாமை, உலகம்—all dissolve into the awareness of the Self. A profound reverence and peace pervades his realization, as he salutes himself, the imperishable, all-pervading consciousness.