அஷ்டாவக்ரகீதா

இந்த உலகத்தை யார் காண்கிறாரோ, அவர்கள் அதை இல்லை என்று அறிவிக்கட்டும்; ஆசைகள் இல்லாதவர் செயலில் ஈடுபடுவார், ஆனால் பார்வையிலே பார்வையில்லாதவரைப் போல் இருப்பார். உச்சமான பிரம்மத்தை கண்டவர் “நான் பிரம்மன்” என்று எண்ணலாம். ஆனால் யாரிடம் எண்ணமே இல்லை, இரண்டாவது ஒன்றையும் காணவில்லை, அவர் என்ன நினைப்பார்? ஆன்மா கலக்கம் அடைந்ததாகக் காண்பவர் அதை அடக்க முயற்சிப்பார்; ஆனால் உயர்ந்தவர் கலக்கமின்றி, எதையும் சாதிக்க வேண்டிய அவசியமின்றி, எதையும் செய்யாமல் அமைதியாக இருப்பார். அறிவுடையவர், உலகிற்கு எதிராக இருப்பது போலத் தோன்றினாலும், உலகில் வாழ்ந்தாலும், அவருக்கு லயமும், சிதறலும், தன்னிலிருந்து விலகலும் எதுவும் தெரியாது. அறிவுடையவர், இருக்கையிலும் இல்லாமையிலும் பிணைப்பு இல்லாமல், ஆசையின்றி, உலகம் பார்க்கும் போது செயலில் ஈடுபட்டாலும், எதையும் செய்யவில்லை எனும் நிலையில் திருப்தியுடன் இருப்பார். செயலில் ஈடுபட்டாலும், விலகினாலும், அறிவுடையவர் ஒருபோதும் குழப்பமடைவதில்லை; அவருக்கு செய்ய வேண்டியது வந்தால் அதைச் செய்து, எளிதாக இருப்பார். ஆசையில்லாமல், ஆதரவு இல்லாமல், கட்டுப்பாடின்றி, எவ்வாறு விரும்பினாலும் சுதந்திரமாகச் சென்றடைவார்; காரணங்களின் காற்றால் அலைக்கழிக்கப்படும் உலர் இலை போல அவர் செயல்படுவார். உலக பிணைப்பிலிருந்து விடுபட்டவருக்கு எங்கும் சந்தோஷமும் துக்கமும் இல்லை; அவர் எப்போதும் உடலற்றவரைப் போல, குளிர்ந்த மனத்துடன் வாழ்கிறார். மிகவும் குளிர்ந்த மனம் கொண்ட அறிவுடையவர், ஆத்மாவில் மகிழ்வுடன் இருப்பவர், எதையும் விட வேண்டும் என்ற ஆசையோ, இழந்துவிட்டேன் என்ற உணர்வோ அவருக்கு கிடையாது. இயற்கையாகவே வெறுமை கொண்ட மனம் உடைய நிலைத்தவர், அவர் செய்யும் செயல்கள் தானாகவே நிகழும்; சாதாரண மனிதரைப் போல, பெருமையோ, அவமானமோ அவருக்கு இல்லை. “இந்த செயல் உடலால் செய்யப்படுகிறது, இயல்பாகத் தூய்மையான நான் அல்ல” என்று நினைப்பவர், செயலில் ஈடுபட்டாலும், உண்மையில் செயல் செய்வதில்லை. மற்றவர்களைப் போல பேசினாலும், செயல்பட்டாலும், விடுதலையடைந்தவர் மகிழ்ச்சியுடன், வளமுடன், உலகில் சஞ்சரிக்கும்போதும் பிரகாசிக்கிறார். ஆழ்ந்த விசாரணையால் ஓய்வடைந்து அமைதியடைந்த அறிவுடையவர், கற்பனை செய்யாமல், பிறப்பின்றி, கேட்காமல், காணாமல் இருப்பார். சிதறலும், ஒருமுகமும், விடுதலைக்கான ஆசையும் எதுவும் அவரிடம் இல்லை; எல்லாம் கற்பனையே என்று தீர்மானித்து, மகானுபாவர் பிரம்மனாகவே திகழ்கிறார். எங்கு அகங்காரம் இருக்கிறதோ, அங்கு செயல் உண்டு; ஆனால் அகங்காரம் இல்லாத அறிவுடையவருக்கு எதுவும் செய்யப்படவில்லை, எதுவும் செய்யப்படாமல் இருக்கவில்லை. கலக்கமோ திருப்தியோ இல்லாத, கர்த்தாவும் இயக்கமும் இல்லாத, நம்பிக்கையோ சந்தேகமோ இல்லாத விடுதலையடைந்தவரின் மனம் பிரகாசிக்கிறது. மனம் தியானத்திலும் செயலிலும் ஈடுபடவில்லை என்றால், அது காரணமற்றதாக இருக்கிறது; ஆனால் அது தன்னிச்சையாக தியானித்து செயல்படும் போதும், காரணமில்லாமல் இருப்பது போலவே இருக்கும். உண்மையை கேட்டவுடன், புத்தி மந்தர் குழப்பமடைகிறார்கள்; குழப்பமடையாதவரும், சுருங்கி விடுகிறார்கள்; ஒருவேளை குழப்பமடையாதவர் கூட, வெளிப்படையில் குழப்பமடைந்தவரைப் போலத் தோன்றலாம். ஒருமுகத்தன்மையோ கட்டுப்பாடோ புத்தி மந்தர்களால் கடுமையாகப் பயிலப்படுகிறது; அறிவுடையவர் எந்த கடமையையும் காணாமல், தங்களது இயல்பில் தூங்குபவரைப் போல இருப்பார்கள். முயற்சியாலும், முயற்சி இல்லாமையாலும் புத்தி மந்தர் அமைதியை அடைய முடியாது; அறிவுடையவர் உண்மையில் உறுதியால் அமைதியடைகிறார். பயிற்சியில் ஈடுபடும் அவர்கள் ஆத்மாவை அறியமாட்டார்கள்; அது தூய்மையானது, விழிப்பானது, இனிமையானது, முழுமையானது, பன்மை இல்லாதது, துன்பம் இல்லாதது. மயக்கமடைந்தவர், பயிற்சியில் மூழ்கி, செயலால் விடுதலை பெற முடியாது; பாக்கியசாலி அறிவால் விடுதலையடைந்து அசையாமல் இருப்பார். மயக்கமடைந்தவர், “நான் பிரம்மன் ஆக வேண்டும்” என்று விரும்புவதால் பிரம்மனை அடைய முடியாது; அறிவுடையவர், விரும்பாமலேயே உன்னத பிரம்மனின் இயல்பை பெறுகிறார். தாங்க முடியாத ஆசையுடன், ஆதாரமின்றி துடிப்பவராக இருப்பவர்கள், உலக வாழ்க்கையை வளர்க்கிறார்கள்; அறிவுடையவர் இந்த துன்பத்தின் மூலத்தை முற்றிலும் அறுத்துவிட்டார். அமைதி வேண்டும் என்று விரும்புவதால், மயக்கமடைந்தவர் அமைதியை அடைய முடியவில்லை; அறிவுடையவர் உண்மையை தீர்மானித்ததால் எப்போதும் அமைதியான மனம் கொண்டவராக இருக்கிறார். காண்பதில் பிணைவு கொண்டவருக்கு ஆத்மா எங்கே தெரியும்? அறிவுடையவர் அதை காணவில்லை; அவர்கள் அழியாத ஆத்மாவையே காண்கிறார்கள். குழப்பமடைந்தவர் கட்டாயமாக செயல்படுவதால் அவருக்கு கட்டுப்பாடு எங்கே? அறிவுடையவர் தம்மில் மகிழ்வதனால் எப்போதும் எளிதாக சுதந்திரமாக இருப்பார். யாரோ அனுபவங்களை அனுபவிப்பவர், ஆனால் அவற்றிற்கு காரணம் அல்ல; யாரோ அனுபவங்களையே அனுபவிக்காதவர் – அவர்கள் அசையாமல் இருப்பார்கள். தவறான புரிதல் கொண்டவர்கள் தூய, இருமையற்ற ஆத்மாவை தியானிக்கிறார்கள், ஆனால் மயக்கத்தால் அதை அறியாமல், வாழ்நாளெல்லாம் திருப்தியின்றி இருப்பார்கள். விடுதலை நாடும் ஒருவரின் மனம் ஆதரவின்றி இருக்க முடியாது; ஆனால் ஆசையற்ற விடுதலையடைந்தவரின் மனம் எப்போதும் ஆதரவின்றி உள்ளது. இந்திரிய விஷயங்களைத் தீவுகளாகக் காண்பவர்கள், பயந்து, பாதுகாப்பை நாடி, விரைவில் ஒருமுகத்தன்மை அடைய முயற்சி செய்கிறார்கள். ஆசையற்ற இறைவனைப் பார்க்கும்போது, இந்திரிய விஷயங்கள் யானைகள் போல அமைதியாகிவிடுகின்றன; அவை செயற்கை ஊக்கத்தால் கூட சேவை செய்ய முடியாமல் ஓடிவிடுகின்றன. பயமற்றவர், சமமான மனம் கொண்டவர், விடுதலை நாடுவதில் ஈடுபடுவதில்லை; பார்க்கவும், கேட்கவும், தொடவும், மணமும், சாப்பிடவும், அவர் விரும்பும் போதெல்லாம் இருப்பார். உண்மையை கேட்டவுடன், தூய்மையான, கலக்கமற்ற மனம் கொண்டவர், நல்லது, கெட்டது, அல்லது அலட்சியம் என்பதையே காணவில்லை. செய்ய வேண்டிய நேரத்தில் அவர் நேராகச் செய்கிறார்; அந்தச் செயல் சுபமோ, அசுபமோ, அவருடைய நடத்தை ஒரு குழந்தையைப் போல் உள்ளது. சுதந்திரத்தால் அவர் மகிழ்ச்சி அடைகிறார், சுதந்திரத்தால் உயர்ந்த நிலையை அடைகிறார்; சுதந்திரத்தால் நிறைவை அடைகிறார், சுதந்திரத்தால் உன்னத நிலையை அடைகிறார். தன்னை “நான் கர்த்தா அல்ல, அனுபவிப்பவரும் அல்ல” என்று எண்ணும் போது, மனத்தின் எல்லா மாற்றங்களும் சோர்ந்து விடுகின்றன. கட்டுப்பாடின்றியும், தானாகவும், அறிவுடையவரின் நிலை பிரகாசிக்கிறது; ஆனால், மனம் பிணைப்பட்ட குழப்பமடைந்தவரின் அமைதி செயற்கையானது. அவர்கள் பெரும் அனுபவங்களில் மகிழ்கிறார்கள், மலையின் குகைகளுக்குள் செல்கிறார்கள்; அறிவுடையவர் கற்பனை இல்லாமல், பிணைப்பு இல்லாமல், விடுதலை பெற்ற புரிதலுடன் இருப்பார். ஒரு பண்டிதரை, தெய்வத்தை, புனித இடத்தை, பெண்ணை, அரசனை, அல்லது பிரியமானவரை பார்த்து மரியாதை செலுத்தினாலும், அறிவுடையவரின் உள்ளத்தில் எந்தத் தடமும் ஏற்படவில்லை.