அஷ்டாவக்ரகீதா

ஆத்மாவின் நிலை என்பது எங்கோ தொலைவில் இல்லை, சுருங்கியும் இல்லை; அது எளிதாக, வேறுபாடுகளின்றி, மாற்றமின்றி, தூய்மையுடன் அடையப்படுகிறது. குழப்பம் முடிந்து, ஒருவன் தனது இயல்பை ஏற்றுக்கொண்டால், அவனது பார்வை தடையின்றி, துக்கமின்றி பிரகாசிக்கிறது. இந்த உலகம் முழுவதும் வெறும் கற்பனை; ஆத்மா மட்டும் விடுதலை பெற்றதும், நித்தியமும் ஆகும் என்பதை அறிந்தவனுக்கு, ஞானிகள் குழந்தை போல் பயிற்சி செய்வதற்கு என்ன காரணம்? ஆன்மா பிரம்மமே என்று உறுதி செய்து, இருப்பதும் இல்லாமையும் கற்பனையென்று தெரிந்தவனுக்கு, ஆசையற்றவன் எதை அறிகிறான், எதை பேசுகிறான், எதை செய்கிறான்? “நான் இது, நான் இது அல்ல” என்ற எண்ணம் மறைந்து, எல்லாமும் ஆத்மாவே என்று அறிந்தவுடன், யோகி அமைதியாகி விடுகிறான். அமைதியான யோகிக்கு, கவலையோ, ஒருமை கவனமோ, அதிகமான அறிவோ, அறியாமையோ, இன்பமோ, துன்பமோ எதுவும் இல்லை. அரசனாக இருந்தாலும், பிச்சைக்காரனாக இருந்தாலும், லாபம், நஷ்டம், கூட்டத்தில், காட்டில் என்ற பேதமின்றி, யோகிக்கு எங்கும் வேறுபாடு இல்லை. தர்மம், காமம், பொருள், விவேகம்—இவை யோகிக்கு இல்லை; “இது செய்தேன், இது செய்யவில்லை” என்ற பாவனையே இல்லை. செய்ய வேண்டியது எதுவும் இல்லை; உள்ளத்தில் சந்தோஷமும் இல்லை; வாழும் போதே விடுதலை பெற்ற யோகிக்கு, வாழ்க்கை இயல்பாகவே இருக்கிறது. மாயை, உலகம், தியானம், மோக்ஷம்—இவை எங்கே? எல்லா எண்ணங்களின் எல்லையில் அமைந்துள்ள மகாத்மாவுக்கு இவை எதுவும் இல்லை. இந்த உலகை காண்பவன் “இது இல்லை” என்று கூறட்டும்; ஆசையற்றவன் செய்கிறான், ஆனால் பார்க்காமல் பார்த்தபடி இருக்கிறான். பரப்ரம்மத்தை கண்டவன் “நானே பிரம்மன்” என்று நினைக்கலாம்; ஆனால் எண்ணமற்றவன், இரண்டாம் ஒன்றை காணாதவன், எதை நினைக்கிறான்? ஆன்மாவின் கலக்கம் காண்பவன் அதை அடக்க முயல்கிறான்; ஆனால் கலக்கமற்ற மகானானவன், எதையும் சாதிக்க வேண்டிய அவசியமின்றி, எதையும் செய்யவில்லை. ஞானி, உலகிற்கு விரோதமாகத் தோன்றினாலும், உலகில் வாழ்ந்தாலும், அவன் தன்னிலடங்கும், கலக்கமும் இல்லை, சமாதியும் இல்லை, தன்னை இழப்பதும் இல்லை. அவன் திருப்தியோடு, இருப்பும் இல்லாமையும் கடந்து, ஆசையின்றி, எதையும் செய்யாமல், உலகிற்கு செய்பவனாகத் தோன்றுகிறான். செயலில் ஈடுபட்டாலும், விலகியிருந்தாலும், ஞானி எப்போதும் குழப்பமின்றி, எதைச் செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்து அமைதியாக இருக்கிறான். ஆசையின்றி, ஆதரவு இல்லாமல், கட்டுப்பாடின்றி, சுதந்திரமாக, அவன் விருப்பப்படி நகர்கிறான்; பாவங்களால் தூக்கப்பட்ட உலர் இலை போல் நடக்கிறான். உலகியலிலிருந்து விடுபட்டவனுக்கு எங்கும் சந்தோஷமோ, துக்கமோ இல்லை; அவன் எப்போதும் உடலற்றவன் போல், குளிர்ந்த மனதோடு ஆட்சி செய்கிறான். அவன் மனம் குளிர் குளிராகவும், ஆத்மாவில் ஆனந்தமடைந்தவனாகவும், எதையும் விட்டுவிட வேண்டும் என்ற ஆசையோ, இழந்துவிட்டேன் என்ற பாவனையோ எங்கேயும் இல்லை. இயற்கையாகவே வெறுமையாகியுள்ள மனதுடைய உறுதியானவனுக்கு, எது நடந்தாலும் தானாகவே நடக்கிறது; சாதாரண மனிதனைப் போல் அவன் பெருமை கொண்டோ, அவமானப்பட்டோ உணர்வதில்லை. “இந்த செயலை உடல் செய்கிறது; இயற்கையில் தூய்மையான நானோ அல்ல” என்று நினைப்பவன், செயலில் இருந்தும், செய்பவன் அல்ல. மற்றவர்களைப் போல பேசினாலும், செயல்பட்டாலும், விடுதலை பெற்றவன், சந்தோஷமாகவும், செழிப்போடும், உலகில் நடமாடும்போதும் பிரகாசிக்கிறான். விசாரணையில் முழுமையாக ஓய்வடைந்த ஞானி, கற்பனை செய்யவில்லை, பிறப்பதில்லை, கேட்பதில்லை, பார்ப்பதில்லை. கவனச் சிதைவு, ஒருமை கவனம், விடுதலை பற்றிய ஆசை—இவை எதுவும் இல்லை; எல்லாம் கற்பனையென்று உறுதி செய்த மகாத்மா, பிரம்மனாகவே தங்கி இருக்கிறான். அகத்தில் அகங்காரம் உள்ள இடத்தில் தான் செயல் உண்டாகிறது; ஆனால் அகங்காரம் இல்லாத ஞானிக்கு, எதையும் செய்யவில்லை, எதுவும் செய்யப்படாமலும் இல்லை. விடுதலை பெற்றவனது மனம், கலக்கமும் திருப்தியும் இல்லாமல், கர்த்தாவும் இயக்கமும் இல்லாமல், எதிர்பார்ப்பும் சந்தேகமும் இல்லாமல் பிரகாசிக்கிறது. மனம் தியானத்திலும் செயலிலும் ஈடுபடாவிட்டாலும், அது காரணமின்றி இருக்கிறது; ஆனால் அது காரணமின்றி தியானிக்கவும் செய்கிறது. உண்மையை கேட்கும் முட்டாளுக்கு குழப்பம் வரும்; இல்லையெனில், சுருங்கி விடுகிறான்; சிலர் குழப்பமின்றி இருந்தாலும், வெளியில் குழப்பமுள்ளவரைப் போலவே தோன்றுகிறார்கள். ஒருமை கவனம் அல்லது கட்டுப்பாடு, முட்டாளால் அதிகமாக பயிற்சி செய்யப்படுகிறது; ஞானிகள் எந்த கடமையையும் காணவில்லை, தங்கள் நிலைமைக்குள் தூங்கும் போல் இருக்கிறார்கள். முயற்சியாலும், முயற்சி இல்லாமையாலும், முட்டாளுக்கு அமைதி கிடையாது; ஞானி உண்மை உறுதியால் மட்டும் அமைதியாகிறான். பயிற்சியில் ஈடுபடுவோர், தூய்மையான, விழித்த, இனிய, நிறைந்த, பன்மையற்ற, துயரமற்ற ஆத்மாவை அறியவில்லை. மயங்கி, பயிற்சியில் மூழ்கியவன், செய்கையால் விடுதலை அடையவில்லை; பாக்கியசாலி ஞானத்தால் மட்டும் விடுதலை பெற்று அசையாமல் இருக்கிறான். மயங்கி இருப்பவன், “நான் பிரம்மன் ஆக வேண்டும்” என்று விரும்புவதால் பிரம்மனை அடைய முடியவில்லை; ஞானி, விருப்பமின்றியே பரப்ரம்மன் இயல்பை அடைந்துவிடுகிறான். உலகில் ஆதாரம் இல்லாமல் துடிப்பும் பிடிப்பும் கொண்ட மயங்கி இருப்பவர்கள், உலகியலின் வேரை வளர்க்கிறார்கள்; ஞானிகள் அந்த துன்பத்தின் வேரை அறுந்துவிட்டார்கள். அமைதியாக வேண்டும் என்று விரும்புவதால், மயங்கி இருப்பவருக்கு அமைதி கிடையாது; ஞானி உண்மையை உறுதி செய்ததால் எப்போதும் அமைதியான மனதுடன் இருக்கிறான். காண்பதில் பற்றிக்கொண்டவருக்கு ஆத்மாவின் தரிசனம் எங்கே? ஞானிகள் அதை காணவில்லை; அவர்கள் அழியாத ஆத்மாவையே காண்கிறார்கள். குழப்பமுள்ளவன் கட்டுப்பாட்டை எங்கே அடைவான்? அவன் கட்டாயமாகச் செயல்படுகிறான்; ஞானிக்கு, தன்னிலே ஆனந்தமடைவதால், எப்போதும் எளிதான சுதந்திரம் உள்ளது. ஒருவன் அனுபவ நிலைகளில் இருப்பவன், ஆனால் அவற்றுக்கு காரணம் அல்ல; மற்றொருவன் அனுபவிக்கவுமில்லை—அவனுக்கு எந்த கலக்கமும் இல்லை. பொய்யான புரிதல் கொண்டவர்கள், தூய, அநாத்மா ஆத்மாவை தியானிக்கிறார்கள்; ஆனால் மயக்கத்தால் அதை அறியவில்லை, வாழ்நாள் முழுவதும் திருப்தியடையவில்லை. விடுதலை நாடும் ஒருவனின் மனம் ஆதரவு இல்லாமல் இருக்க முடியாது; ஆனால் விடுதலை பெற்றவன், ஆசையின்றி, எப்போதும் ஆதரவின்றி இருக்கிறான்.