அஷ்டாவக்ரகீதா

ஞானி என்றார் ஒருவரை எங்கும் சமமான பார்வையுடன் காண்பவராக இருக்கிறார். அவருக்குப் புண்ணியம், பாவம், ஆணும் பெண்ணும், அதிர்ஷ்டமும் துரதிர்ஷ்டமும் வேறுபாடாகத் தெரியாது. அவர் உளத்திலோ வன்மம் இல்லை, கருணை இல்லை, பெருமை இல்லை, மனச்சோர்வு இல்லை; அதிசயம் இல்லை, கலக்கம் இல்லை—இவ்வாறு அலைப்பும் முடிந்துவிட்டவர். மோக்தர் என்றால், புலன்களின் பொருட்களுக்கு எதிரியாகவோ, அல்லது அதில் பற்றுள்ளவராகவோ இல்லாமல், எப்போதும் பற்றற்ற மனதுடன், வரும் அனுபவத்தையும், வராத அனுபவத்தையும் சமமாக அனுபவிக்கிறார். அவருடைய மனதில் ஒருமை, அசைவு, நன்மை, தீமை என்ற எண்ணங்கள் இல்லை; அவர் வெறுமையாக இருக்கிறார், எதையும் அறியாமல், தனிமையில் நிலைபெற்றிருக்கிறார். அவருக்கு சொந்தம், அகந்தை என்பவை இல்லை; எதுவும் தன் சொத்து எனும் நம்பிக்கை உறுதியாக உள்ளது; எல்லா ஆசைகளும் உள்ளுக்குள் கரைந்துவிட்டன. அவர் செய்கிறார் என்றாலும், உண்மையில் எதையும் செய்யவில்லை. அவர் மனம் ஒளியும், குழப்பமும், கனவின் மந்தமும் கடந்துவிட்டது; எந்த நிலையை அடைந்தாலும், அந்த நிலை அவரைத் தொடவில்லை. அஷ்டாவக்ரர் சொல்கிறார்: "உணர்வு எழும் வரை, மாயை கனவு போல உள்ளது. ஆனந்தம், அமைதி, ஒளி ஆகிய இயல்புள்ள அந்த பரிசுத்த ஆத்மாவுக்கு வணங்குகிறேன்." உலகில் எல்லா செல்வமும் பெற்று, அனந்தமான இன்பங்களை அனுபவிக்கலாம்; ஆனாலும் முழுமையான துறவில்லையெனில், உண்மையான சந்தோஷம் கிடைக்காது. கர்த்தவியத்தின் வெப்பத்தில் உள்ளுக்குள் எரிகிறவருக்கு, அமைதியின் அமிர்தம் இல்லாமல் எங்கே சந்தோஷம் கிடைக்கும்? இந்த வாழ்வு வெறும் கற்பனை மட்டுமே, உண்மையில் எதுவும் இல்லை; இருப்பதும் இல்லாததும் வேறுபாடாக அறிந்தவர்களுக்கு, தங்களது இயல்பு எப்போதும் உள்ளது. ஆத்மாவின் நிலை தொலைவானதோ, குறைவானதோ அல்ல; வேறுபாடின்றி, முயற்சியில்லாமல், நிலைத்தும் தூய்மையுடன் அது அடையப்படுகிறது. குழப்பம் நீங்கும் போது, தன் இயல்பை ஏற்றுக்கொண்டால், தடுக்கப்படாத பார்வையுள்ளவர்கள் துயரமின்றி ஒளிவிடுகிறார்கள். இந்த உலகம் முழுவதும் கற்பனை; ஆத்மா சுதந்திரமானதும், சாச்வதமானதும். இதை அறிந்த ஞானிக்கு, குழந்தை போல் சாதனைகள் ஏன்? ஆத்மா பிரம்மம் என்றும், இருப்பதும் இல்லாததும் கற்பனை என்றும் தீர்மானித்த பிறகு, ஆசையற்றவர் எதை அறிகிறார், பேசுகிறார், செய்கிறார்? "நான் இது, நான் இது அல்ல" என்ற எண்ணம் அறுந்து, எல்லாமும் ஆத்மாவாக அறியப்பட்டபோது, யோகி அமைதியில் நிலைகிறார். அமைதியான யோகிக்கு, மனக்கிளர்ச்சி, ஒருமை, அறிவு, அறியாமை, இன்பம், துன்பம் எதுவும் இல்லை. அரசனாக இருந்தாலும், தவமாக இருந்தாலும், லாபம், நஷ்டம், மக்கள் நடுவிலும், காடிலும், வேறுபாடில்லாத யோகிக்கு எதிலும் வேறுபாடு இல்லை. தர்மம், காமம், அர்த்தம், விவேகம்—இவை யோகிக்கு இல்லை; இரட்டைத் தன்மை கடந்தவருக்கு "இது செய்தது, இது செய்யவில்லை" என்ற உணர்வே இல்லை. செய்ய வேண்டியது எதுவும் இல்லை; உள்ளத்தில் சந்தோஷம் இல்லை; ஜீவன் வாழ்ந்தபடியே சுதந்திரமாக இருக்கிறது. மாயை, உலகம், தியானம், மோக்ஷம்—இவை எல்லாம் எல்லை கடந்த மகானுக்குப் பின்பு இல்லை. இந்த உலகத்தைப் பார்க்கும் ஒருவர் அதை இல்லை என்றும் கூறலாம்; ஆசையில்லாதவர் செய்கிறார், ஆனால் பார்த்தும் பார்க்காதவர் போல இருக்கிறார். பரப்ரம்மத்தைப் பார்த்தவர் "நானே பிரம்மம்" என்று நினைக்கலாம்; ஆனால் எண்ணமற்றவர், இரண்டாவது எதையும் பார்க்காதவர், அவர் எதை நினைப்பார்? ஆத்மாவின் அலைச்சலை காண்பவர் அதை அடக்க முயற்சிக்கிறார்; ஆனால் கலக்கம் இல்லாத, எதையும் சாதிக்க வேண்டிய அவசியமில்லாத மகான் எதையும் செய்யவில்லை. ஞானி உலகுக்கு எதிராக இருப்பது போல் தோன்றினாலும், அவர் முழுமையோ, கிளர்ச்சியோ, தன்னை இழப்பதோ எதையும் காண்பதில்லை. உள்ளம் நிறைந்தும், இல்லாதும் கடந்த, ஆசையற்ற ஞானி, செய்கிறார் போல் இருந்தாலும், உண்மையில் எதையும் செய்யவில்லை. செயலில் இருந்தாலும், விலகியிருந்தாலும், ஞானிக்கு குழப்பம் இல்லை; செய்ய வேண்டியது வந்தால் செய்வார், ஆனால் எளிதாக இருப்பார். ஆசையில்லாமல், ஆதாரமின்றி, சுதந்திரமாக, கட்டுப்பாடின்றி, அவர் விருப்பப்படி நடக்கிறார்; வாழ்க்கையின் காற்றால் அசையும் உலர்ந்த இலை போல் செய்கிறார். உலகப் பற்றுகளில்லாதவருக்கு எங்கும் சந்தோஷமோ, துயரமோ இல்லை; அவர் எப்போதும் உடலற்றவர் போல், குளிர்ந்த உள்ளத்துடன் வாழ்கிறார். அந்த ஞானிக்கு, எதையும் கைவிட வேண்டும் என்ற விருப்பமோ, இழந்துவிட்டேன் என்ற உணர்வோ எங்கேயும் இல்லை; அவர் ஆத்மாவில் ஆனந்தமடைந்து, மிகக் குளிர்ந்த மனதுடன் இருக்கிறார். உள்ளம் இயற்கையாக வெறுமையாக இருப்பவருக்கு, செய்வது எதுவும் தானாக நிகழ்கிறது; சாதாரண மனிதரைப் போல், பெருமை, அவமதிப்பு எதுவும் அவருக்கு இல்லை. "இந்த செயலை உடல் செய்கிறது; இயல்பில் தூய்மையான நான் அல்ல," என்று யார் நினைக்கிறாரோ, அவர் செய்கிறார் போல் இருந்தாலும், உண்மையில் செய்கிறதேயில்லை. பிறர் போல பேசினாலும், செயல்பட்டாலும், விடுதலை பெற்றவர் சந்தோஷமாகவும், வளமாகவும், உலகில் நடக்கும்போதே ஒளிவிடுகிறார். விசாரணையில் ஓய்வடைந்த ஞானி, அமைதியில் நிலைத்தவர், கற்பனை செய்யவில்லை; பிறவியில்லை, கேட்கவில்லை, காணவில்லை. மனக்கிளர்ச்சி, ஒருமை, மோக்ஷ ஆசை—இவை எதுவும் இல்லை; எல்லாம் கற்பனை என்று தீர்மானித்த ஞானி, பிரம்மமாகவே நிலைகிறார். அகங்காரம் உள்ள இடத்தில் செயல் உள்ளது; ஆனால் அகங்காரம் இல்லாத ஞானிக்கு எதையும் செய்யவில்லை, எதுவும் செய்யப்படாமலும் இல்லை. விடுதலை பெற்றவரின் மனம் கலக்கமும், திருப்தியும் இல்லாமல், செயற்பாடும் இயக்கமும் இல்லாமல், நம்பிக்கையோ சந்தேகமோ இல்லாமல், ஒளிவிடுகிறது. மனம் தியானத்திலும் செயலிலும் ஈடுபடவில்லை என்றால், அது காரணமின்றி அமைதியாக இருக்கிறது; இருந்தாலும், அது காரணமின்றி தியானிக்கிறது, செயல்படுகிறது. உண்மையை கேட்டால், அறிவு குறைந்தவர் குழப்பமடைவார்; அல்லது குழப்பமின்றி இருந்தாலும், சுருங்கி விடுவார்; ஆனால் குழப்பமில்லாதவர் கூட, வெளியிலிருந்து குழப்பமானவர் போலத் தோன்றலாம். ஒருமை, கட்டுப்பாடு என்பவை அறிவு குறைந்தவரால் தீவிரமாகப் பழக்கப்படுகின்றன; ஞானிகள் எந்த கடமையும் காணாமல், தாங்கள் தூங்கும் போல் தங்களிலேயே இருக்கிறார்கள். முயற்சியாலும், முயற்சி இல்லாமையாலும், அறிவு குறைந்தவர் அமைதியை அடைய முடியாது; ஞானி உண்மையில் உறுதியாக இருந்து, இயற்கையாக அமைதியடைகிறார். இவ்வாறு, ஞானியின் வாழ்க்கை எவ்வளவு எளிமையானது, வெற்றுமையானது, சுதந்திரமானது என்று இந்த ஞானக் கதையில் விளங்குகிறது.