அஷ்டாவக்ரகீதா

இந்த உலகத்தில், அனுபவங்களை விரும்பும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்; விடுதலைக்காக ஏங்கும் ஆன்மாக்களும் இருக்கிறார்கள். ஆனால், இவை இரண்டிற்கும் ஏக்கம் இல்லாத மகா ஆன்மா மிகவும் அரிதானவர். உயர்ந்த மனத்துடன் வாழும் ஒருவர், தர்மம், செல்வம், இன்பம், விடுதலை, உயிர், மரணம்—இவை எதிலும் ஏற்கும், நிராகரிக்கும் எண்ணம் அவருக்கு இல்லை. உலகம் அழிந்து போகும் போது அவருக்கு ஆசை இல்லை; உலகம் இருக்கும்போது அவருக்கு வெறுப்பு இல்லை. அவர் எப்படி வாழ்கிறாரோ, அதேபோல் ஆசிர்வாதமாக, திருப்தியுடன் இருக்கிறார். இந்த அறிவால் நிறைவேற்றப்பட்டு, எல்லா எண்ணங்கள் கரைந்துபோன நிலையில், அந்த সিদ্ধர், பார்க்கும், கேட்கும், தொடும், மணம் உணரும், சாப்பிடும்—all these actions—அவர் இருப்பது போலவே, திருப்தியுடன் இருக்கிறார். அவருடைய பார்வை வெறுமையாக உள்ளது; அவருடைய செயல்கள் பயனற்றவை; அவருடைய இச்சைகள் சிதைந்துவிட்டன. உலக வாழ்க்கை என்ற பெரும் கடல் அவருக்கு வறண்டுவிட்டதால், ஆசை அல்லது பற்றுதல் எதுவும் இல்லை. அவர் neither விழிக்கிறார் nor தூங்குகிறார்; கண்களை neither திறக்கிறார் nor மூடுகிறார். இந்த நிலையில், மனம் விடுவிக்கப்பட்ட ஒருவரின் நிலை எவ்வளவு அதிசயமானது! எங்கும் அவர் தன்னம்பிக்கையுடன், புனித எண்ணத்துடன் தெரிகிறார்; எல்லா ஆசைகளிலிருந்து விடுபட்டவர், எங்கும் பிரகாசமாக இருக்கிறார். பார்ப்பது, கேட்பது, தொடுவது, மணம் உணர்வது, சாப்பிடுவது, எடுப்பது, பேசுவது, நடக்கிறது—செயல், செயல் இல்லாமை இரண்டும் இல்லாமல், அந்த மகா ஆன்மா உண்மையில் விடுதலையடைந்தவர். அவர் குறை கூறுவதும் இல்லை, புகழ்வதும் இல்லை; சந்தோஷப்படுவதும் இல்லை, கோபப்படுவதும் இல்லை; கொடுப்பதும் இல்லை, பெறுவதும் இல்லை—எங்கும் அவர் விடுதலையடைந்த நிலையில், எல்லாவற்றிலும் சமமானவர். பெண்மையை அன்புடன் காணும் போது அல்லது மரணம் அருகில் வந்தாலும், அவருடைய மனம் கலங்காது, தன்னம்பிக்கையில் நிலைத்திருக்கிறது—இது தான் விடுதலையடைந்த மகா ஆன்மா. இன்பம், துன்பம், ஆண், பெண், அதிர்ஷ்டம், அதிர்ஷ்டமின்மை—இவை எதிலும் வேறுபாடு இல்லை; எல்லாவற்றையும் சமமாக பார்க்கும் ஞானி. வன்முறை இல்லை, கருணை இல்லை, அகந்தை இல்லை, மனச்சோர்வு இல்லை; அதிசயம் இல்லை, கலக்கம் இல்லை—இவை எல்லாம் முடிவடைந்த ஒருவர். விடுதலையடைந்தவர் sensory objects-க்கு neither எதிரி nor பற்றுதல்; மனம் எப்போதும் பற்றுதல் இல்லாமல், வந்ததை அனுபவிக்கிறார், இல்லாததைப் பற்றாக்குறையாக நினைக்கவில்லை. concentration, non-concentration, நல்லது, கெட்டது—இவை எல்லாம் மனதில் இல்லை; அவர் எதையும் அறியவில்லை, தனிமையில் நிலைத்திருக்கிறார். பற்றுதல் இல்லை, அகந்தை இல்லை, "எதுவும் எனது அல்ல" என்ற உறுதியுடன், எல்லா ஆசைகள் கரைந்துவிட்டதால்—even acting, அவர் எதையும் செய்யவில்லை. மனத்தின் வெளிச்சம், குழப்பம், கனவின் சோம்பல்—இவை எல்லாம் இல்லாமல், அவர் எந்த நிலையில் இருந்தாலும், மனம் கரைந்திருக்கிறது. அஷ்டாவக்ரர் கூறுகிறார்: விழிப்புணர்வு வரும்வரை, மாயை கனவுபோல இருக்கும்; ஆனந்தம், அமைதி, பிரகாசம் கொண்டவர்—அவருக்கு நான் வணங்குகிறேன். எல்லா செல்வங்களைப் பெற்றவர், அதிக இன்பங்களை அனுபவிக்கலாம்; ஆனால் முழுமையான துறவில்லாமல், உண்மையான சந்தோஷம் கிடைக்காது. கடமையின் துயரால் உள்ளே எரிந்து போனவர், அமைதியின் அமிர்தம் இல்லாமல் எப்படி சந்தோஷம் பெற முடியும்? இந்த வாழ்க்கை வெறும் கற்பனை; உண்மையில் எதுவும் இல்லை. இருப்பது, இல்லாமை—இவை இரண்டிற்கும் வேறுபாடு அறிந்தவர்களுக்கு, தங்களுடைய இயல்பு எப்போதும் உள்ளது. ஆத்மாவின் நிலை neither தூர nor சுருங்கியது; effort இல்லாமல், வேறுபாடுகள் இல்லாமல், சுத்தமாக, எப்போதும் கிடைக்கிறது. குழப்பம் முடிவடைந்து, உண்மை இயல்பு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டால், தடையில்லாத பார்வையுள்ளவர்கள் துன்பம் இல்லாமல் பிரகாசிக்கிறார்கள். உலகம் முழுவதும் வெறும் கற்பனை; ஆத்மா விடுபட்டதும், நித்தியமும். இதை அறிவதால், ஞானி குழந்தை போல நடைமுறை செய்வதற்கு என்ன காரணம்? ஆத்மா பிரம்மம் என்று தீர்மானித்து, இருப்பதும் இல்லாமையும் கற்பனையாக இருப்பதால், ஆசை இல்லாதவர் என்ன அறிகிறார், பேசுகிறார், செய்கிறார்? "நான் இது, நான் இது அல்ல" என்ற எண்ணம் மறைந்து, எல்லாம் ஆத்மா என்று அறிந்தபோது, யோகி அமைதியாக இருக்கிறார். அமைதியான யோகிக்கு, distraction அல்லது concentration இல்லை; மிகுந்த அறிவும் இல்லை, அறியாமையும் இல்லை; இன்பம், துன்பம்—இவை இல்லை. அரசராக இருந்தாலும், பிச்சைக்காரராக இருந்தாலும், லாபம், இழப்பு, மக்கள் மத்தியில் அல்லது காட்டில்—வேறுபாடுகள் இல்லாத இயல்புள்ள யோகிக்கு எதிலும் வேறுபாடு இல்லை. தர்மம், ஆசை, செல்வம், viveka—இவை எங்கே? dualities-இல் இருந்து விடுபட்ட யோகிக்கு "இது செய்தது, இது செய்யவில்லை" என்ற உணர்வு இல்லை. செய்யவேண்டியது எதுவும் இல்லை; உள்ளத்தில் சந்தோஷம் இல்லை; ஜீவனில் விடுதலையடைந்த யோகிக்கு வாழ்க்கை எப்போதும் இருப்பது போலவே உள்ளது. மாயை, உலகம், தியானம், விடுதலை—இவை எங்கே? எல்லா எண்ணங்களின் எல்லையில் தங்கியுள்ள மகா ஆன்மாவிற்கு இவை எதுவும் இல்லை. இந்த உலகத்தை பார்க்கும் ஒருவர் "இது இல்லை" என்று அறிவிக்கலாம்; ஆசை இல்லாதவர் செய்கிறார், ஆனால் பார்க்கும் போது பார்த்ததாக உணரவில்லை. அதிகம் பிரம்மத்தை கண்டவர் "நான் பிரம்மம்" என்று நினைக்கலாம்; ஆனால் எண்ணம் இல்லாதவர், இரண்டாவது ஒன்றை பார்க்காதவர், அவர் என்ன நினைக்கிறார்? ஆத்மாவின் கலக்கம் காண்பவர் அதை கட்டுப்படுத்த முயல்கிறார்; ஆனால் கலக்கம் இல்லாத, செய்யவேண்டியது எதுவும் இல்லாத உயர்ந்தவர் எதையும் செய்யவில்லை. ஞானிகள், உலகத்திற்கு எதிராகத் தெரிந்தாலும், உலகில் வாழ்ந்தாலும், absorption, distraction, தனிமை—இவை எதையும் காணவில்லை. existence, non-existence இரண்டும் இல்லாமல், ஆசை இல்லாமல், திருப்தியுடன், அவர் எதையும் செய்யவில்லை, உலகில் செய்கிறார் என்று தெரிந்தாலும். செயலில் ஈடுபட்டாலும், விலகினாலும், ஞானி எப்போதும் குழப்பமில்லாமல், செய்யவேண்டியது வந்தால் செய்கிறார், அமைதியாக இருக்கிறார். ஆசை இல்லாமல், ஆதரவில்லாமல், சுதந்திரமாக, பிணைப்பு இல்லாமல், அவர் விரும்பும் போதே நகர்கிறார்; vasana-களால் காற்றால் ஆடும் உதிர் இலை போல செய்கிறார். உலக பற்றுதல் இல்லாதவருக்கு எங்கும் சந்தோஷம், துன்பம் இல்லை; அவர் எப்போதும் சீரான மனத்துடன், உடலற்றவன் போல, ஆள்கிறார். மனம் மிகுந்த அமைதியில், ஆத்மாவில் ஆனந்தம் கொண்ட ஞானி, எதையும் விட்டு விடவேண்டும் என்று ஆசை இல்லை, இழப்பு உணர்வு இல்லை. நிறுவான மனம் கொண்டவர், மனம் இயற்கையாக வெறுமையாக இருக்கிறது; செய்யும் செயல்கள் தானாக நடக்கின்றன; சாதாரண மனிதரைப் போல, அவர் neither பெருமை nor அவமதிப்பு உணர்கிறார். இவ்வாறு, உலக வாழ்க்கையின் எல்லா dualities, ஆசைகள், பற்றுதல்கள், வெறுப்புகள், சந்தோஷம், துன்பம்—இவை எல்லாம் கடந்த, விடுதலை பெற்ற மகா ஆன்மா, எப்போதும் அமைதியில், ஆனந்தத்தில், சுதந்திரமாக, தன்னம்பிக்கையில், பிரகாசமாக, உலகில் வாழ்கிறார்.