அஷ்டாவக்ரகீதா

மனதில் மட்டும் தான் சந்தோஷம் முதலான நிலைகள் உள்ளன என்பதை மீண்டும் மீண்டும் உணர்ந்து, நல்லதும் கெட்டதும் எனும் இரண்டும் விட்டு, நான் இங்கே சுலபமாக அமர்ந்திருக்கிறேன். ஜனகன் கூறுகிறார்: யாருடைய மனம் இயற்கையாகவே வெறுமையாக இருக்கிறதோ, ஆனால் கவனக்குறைவால் பொருள்களை சிந்திக்கிறாரோ, அவர் விழித்திருக்கும்போதும் தூங்குகிறவரைப் போல இருக்கிறார், ஏனெனில் அவருடைய நினைவு சோர்வடைந்துவிட்டது. எனக்குப் பொருள்கள் எங்கே? நண்பர்கள் எங்கே? விஷயங்கள் எங்கே? வேதங்கள் எங்கே? ஞானம் எங்கே? ஏனெனில் எல்லா ஆசைகளும் என்னிடம் விலகிவிட்டன. சாட்சி-ஆத்மாவை, பரமாத்மாவை, இறைவனை உணர்ந்தபின், எதிர்பார்ப்பு, பந்தம், அல்லது விடுதலை எதுவும் இல்லாமல், விடுதலையைப் பற்றியும் எனக்கு கவலை இல்லை. உள்-கருத்துகளில் வெறுமையாகவும், வெளியில் சுதந்திரமாகச் சஞ்சரிப்பவனுக்கும், தோன்றும் நிலைகள் ஒரு மதியிழந்தவனுக்குச் சொந்தமானவை போலவே; அவற்றை உணர்வது அவனுக்கே மட்டுமே. அஷ்டாவக்ரர் சொல்கிறார்: எந்த வழியில் அறிவுரை வழங்கப்பட்டாலும், நிறைவை அடைந்த ஞானி திருப்தியடைகிறார்; ஆனால் தேடுபவன், வாழ்க்கை முழுவதும் குழப்பத்திலேயே இருக்கிறார். விஷயங்களில் விருப்பமின்மைதான் விடுதலை; விருப்பம்தான் பந்தம். இதை மட்டும் தெரிந்து, விரும்பியபடி நட. உண்மையை உணர்ந்தவுடன், பேச்சில் நிபுணரும், புத்திசாலியும், உற்சாகமும் கொண்டவரும் கூட அமைதியாகவும், செயலற்றவராகவும் ஆகிவிடுகிறார்; அதனால் உலக அனுபவத்தை விரும்புபவர்கள் அதிலிருந்து விலகுகிறார்கள். நீ உடல் அல்ல, உடல் உனது அல்ல; நீ அனுபவிப்பவரும் அல்ல, செய்பவரும் அல்ல. நீ அறிவே, எப்போதும் சாட்சி, பற்றற்றவன்— சந்தோஷமாகச் சஞ்சரி. பற்றும், வெறுப்பும் மனத்தின் தன்மை; மனம் உனது அல்ல. நீ அறிவே, வேறுபாடற்றவன், மாற்றமற்றவன்— சந்தோஷமாகச் சஞ்சரி. அனைத்து ஜீவராசிகளிலும் ஆத்மாவைக் காணும் போது, மற்றும் அனைத்து ஜீவராசிகளும் ஆத்மாவில் இருப்பதை உணரும்போது, அகந்தை, சொந்தம் ஆகியவற்றை விட்டுவிட்டு சந்தோஷமாக இரு. இந்த பிரபஞ்சம் எதில் ஒளிர்கிறது, அது அலைகள் போன்றது—அந்த ஒன்று மட்டும் தான் உண்மை, சந்தேகமில்லை. அறிவின் உருவானவரே, கவலையின்றி இரு. நம்பிக்கை வை, அன்பே, நம்பிக்கை வை— இங்கு மயக்கமடையாதே. ஆத்மா, உனது இயல்பு, அறிவே, தெய்வீகமானது, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டது. குணங்கள் சூழ்ந்துள்ள உடல் நிற்கிறது, வருகிறது, செல்கிறது. ஆன்மா வருவதும் போவதுமில்லை— அதற்காக ஏன் துயரப்படுகிறாய்? உடல் யுகாந்தம் வரை இருந்தாலும், இன்று போனாலும், உனக்கு எவ்வித உயர்வும் தாழ்வும் இல்லை, ஏனெனில் நீ தூய அறிவே. உனக்குள், அந்த எல்லையற்ற கடலில், பிரபஞ்சத்தின் அலைகள் தானாகவே எழுகின்றன; அவை எழுந்தாலும், அடைந்தாலும், உனக்கு கிடைப்பும் இழப்பும் எதுவும் இல்லை. அன்பே, நீ தூய அறிவே; இந்த உலகம் உன்னிடமிருந்து வேறில்லை. ஆகவே, யாருக்காக, எப்படி, எங்கே ஏற்றும், நிராகரிப்பும் இருக்க முடியும்? நீ ஒரே, அழியாத, அமைதியான, தூய அறிவின் ஆகாயம்— அதில் பிறப்பு, செயல், அல்லது அகந்தை எப்படி இருக்க முடியும்? நீ காணும் எதிலும், நீயே வெளிப்படுகிறாய். வளையல்கள், கைவளையல்கள், கால்வளையல்கள் தங்கத்திலிருந்து வேறாக ஒளிருமா? “இது நான், இது நான் அல்ல” என்ற பாகுபாட்டை விட்டுவிடு; எல்லாமும் ஆத்மாவே என்று உணர்ந்து, எல்லா கருத்துகளிலிருந்தும் விடுபட்டு சந்தோஷமாக இரு. அறியாமையால் உலகம் தோன்றுகிறது; உண்மையில் நீ ஒருவனே. உன்னைவிட்டு வேறு பந்தப்பட்டவனோ, விடுதலை பெற்றவனோ இல்லை. இந்த உலகம் மாயை மட்டுமே என்று உறுதியாக அறிந்துகொள்; ஆசை இல்லாமல், அறிவாக மட்டும் இருந்து, ஒன்றுமில்லாதபோல் அமைதியாக இரு. உலகம் என்ற கடலில் ஒரே ஒன்று மட்டுமே உள்ளது—கடந்த காலம், நடப்பு, எதிர்காலம் எல்லாம் ஒன்றே. உனக்கு பந்தமோ விடுதலையோ, செய்யவேண்டியதோ செய்யக்கூடாததோ எதுவும் இல்லை— சந்தோஷமாகச் சஞ்சரி. உன் மனதை எண்ணங்களாலும் சந்தேகங்களாலும் கலக்காதே, அறிவின் உருவானவரே. அமைதியாக, ஆனந்தத்தின் உருவான உன் ஆத்மாவில் சந்தோஷமாக இரு. தியானத்தையும் முழுவதும் விட்டுவிடு; உன் மனதில் எதையும் வைத்துக்கொள்ளாதே. நீ ஆத்மா, ஏற்கனவே சுதந்திரமானவன்— யோசிப்பதன் மூலம் என்ன சாதிக்கப் போகிறாய்? அஷ்டாவக்ரர் கூறுகிறார்: நீ எவ்வளவு வேதங்களை எடுத்துரைத்தாலும், கேட்டாலும், என் அன்பே, எல்லாவற்றையும் மறந்து விட்டால்தான் உனது சுகத்தை அடைவாய். அனுபவம், செயல், தியானம்— நீ விரும்பியதைச் செய், ஞானியாய்; ஆனால் உன் மனம் ஆசைகளிலிருந்து விடுபட்டபோது, அது மிகுந்த ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கும். எல்லோரும் முயற்சியால் துன்பப்படுகிறார்கள்; இந்த உண்மையை யாரும் அறியவில்லை. இந்த உபதேசத்தினால், பாக்கியசாலிகள் அமைதியை அடைகிறார்கள். கண் இமைக்கும் நேரத்தில் கூட செயலில் கலங்குகிறவன் சோம்பேறிகளில் சிறந்தவன்; சந்தோஷம் அவனுக்கே, மற்றவர்களுக்கு அல்ல. “இது செய்யப்பட்டது, இது செய்யப்படவில்லை” என்ற இருமை மனதில் இல்லாதபோது, அது தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றில் விருப்பமற்றதாக ஆகிறது. பற்றற்றவன் விஷயங்களை விலக்கும்; ஆசையுள்ளவன் அவற்றை விரும்புவான். ஆனால் பிடிப்பும் விட்டுவிடுதலும் இல்லாதவன் பற்றற்றவனும் ஆசையுள்ளவனும் அல்ல. ஏற்றும், நிராகரிக்கும் எண்ணம் ஆசை இருக்கும் வரை உள்ளது—அது உலக வாழ்க்கையின் முளை— தூய விசாரணை நிலை அடையும் வரை. செயலில் பற்றுதல், செயல் இல்லாததில் வெறுப்பு; ஆனால் ஞானிகள் இருமையிலிருந்து விடுபட்டு, குழந்தை போல நிலைபெறுகிறார்கள். ஆசையுள்ளவன் துன்பத்திலிருந்து தப்பிக்க உலகத்தை விலக்கும்; ஆனால் விருப்பமற்றவன் துன்பமின்றி இருப்பதால், அதில் இருந்தாலும் கலங்குவதில்லை. விடுதலையில் கூட அகந்தை, உடலுக்கு “எனது” என்ற பற்றும் உள்ளவன் ஞானியோ யோகியோ அல்ல, துன்பத்தில் பங்குபெறுபவன் மட்டுமே. சிவன், விஷ்ணு, பிரம்மா போன்று யாரேனும் உனக்கு உபதேசித்தாலும், எல்லாவற்றையும் மறந்தால்தான் உன் சுகத்தை அடைவாய். அஷ்டாவக்ரர் கூறுகிறார்: ஞானத்தின் பலனும் யோகபயிற்சியின் பலனும் பெற்றவன், எப்போதும் தூய்மையான மற்றும் திருப்தியான இంద్రியங்கள் கொண்டவன், தனக்குள் ஆனந்தப்படுகிறான். உண்மையை அறிந்தவன் இந்த உலகில் ஒருபோதும் துயரப்படமாட்டான்; ஏனெனில் அவனால்தான் இந்த முழு உலகமே நிறைவு பெறுகிறது. தன்னை அனுபவிப்பவனுக்கு எந்த விஷயமும் இன்பம் தராது; அது வேம்பு இலை யானைக்கு பிடித்த சல்லாகி இலை போல. அனுபவிக்கும்போது பாதிக்கப்படாதவன், அனுபவிக்காதபோது ஏக்கம் இல்லாதவன் மிகவும் அரிது.