அஷ்டாவக்ரகீதா

அஷ்டாவக்ரர் தன் அனுபவத்தைப் பகிர்ந்தார்: ஆசிரமங்கள், ஆசிரமமற்ற வாழ்க்கை, தியானம், மனதின் எண்ணங்களை ஏற்கும் செயல்கள் — இவை அனைத்தும் வெறும் கருத்துகளே என்று நான் தெளிவாகக் கண்டேன்; அதனால், இப்படி அமைதியாக நிலைத்து இருக்கிறேன். அறியாமையால் செயல் நிற்கும் போல், இந்த உண்மையை நன்கு புரிந்தபின், நான் இவ்வாறு அமைந்தேன். நினைக்க முடியாததை நினைக்க முயன்றாலும் அது எண்ணமாகவே மாறுகிறது; எனவே, அந்த வகையான தியானத்தையும் விட்டு, இவ்வாறு அமைந்தேன். இவ்வாறு நடக்கும் ஒருவன் பூரணத்தைக் காண்கிறான்; இந்த இயல்பை அடையவும் பூரணத்தையே அடைகிறான். அப்போது ஜனகன் கூறினார்: ஒன்றும் இல்லாத நிலை, தன்னிலே நிலைபெற்றிருப்பது, வெறும் ஒரு கொடுமுட்டை உடையவருக்குக்கூட அரிது. ஏற்கும், நிராகரிக்கும் இரண்டையும் விட்டுவிட்டு, சுலபமாக அமர்கிறேன். உடலுக்கு எங்கோ சோர்வு வருகிறது, நாவுக்கு வேறு எங்கேயோ சோர்வு, மனதுக்கு வேறு எங்கேயோ சோர்வு — இவற்றையெல்லாம் விட்டுவிட்டு, ஆனந்தமாக ஆத்மாவில் நிலைத்து இருக்கிறேன். எதுவும் நான் செய்யவில்லை என்று உண்மையாக சிந்தித்தபோது, ஏதாவது செய்ய வேண்டிய நேரம் வந்தால் அதைச் செய்து, அமைதியாக அமர்கிறேன். உடலில் இருக்கிற யோகிக்கு, செயல் அல்லது செய்யாமை பற்றிய பிடிப்பு இல்லை; ஒன்றிணைவு, பிரிவு என்ற எண்ணங்கள் இல்லாததால், சுலபமாக அமர்கிறேன். நிற்கும், செல்லும், படுக்கும் நிலையில் எனக்கு லாபம், நஷ்டம் எதுவும் இல்லை; எனவே, எந்த நிலையிலும் அமைதியாக இருக்கிறேன். தூங்கும்போது எனக்கு இழப்பு இல்லை; முயற்சி செய்யும் போது சாதனை இல்லை; வீழ்ச்சி, உயர்ச்சி இரண்டையும் விட்டுவிட்டு அமைதியாக இருக்கிறேன். மீண்டும், சந்தோஷம் போன்ற நிலைகள் மனதில் மட்டுமே என்பதைப் பார்வையிட்டு, மங்களம், அமங்களம் இரண்டையும் விட்டுவிட்டு அமைதியாக இருக்கிறேன். ஜனகன் தொடர்ந்தார்: இயற்கையாகவே மனம் வெறுமையாக இருப்பவன், ஆனால் கவனக்குறைவால் பொருட்களை எண்ணுபவன், விழித்திருந்தாலும் தூங்குபவன் போல; ஏனெனில், அவனது நினைவாற்றல் சோர்ந்துவிட்டது. எனக்கென்று சொத்துகள் எங்கே? நண்பர்கள் எங்கே? விஷயங்கள் எங்கே? வேதங்கள், ஞானம் எங்கே? ஏனெனில், எல்லா ஆசைகளும் என்னிடமிருந்து விலகிவிட்டன. சாட்சிச் சுயத்தை, பரமாத்மாவை, ஈசனை உணர்ந்தபின், எனக்கு நம்பிக்கை, பந்தம், மோக்ஷம் எதுவும் இல்லை; விடுதலை பற்றிய கவலையும் இல்லை. உள்ளார்ந்த கருத்துகள் இல்லாதவன் வெளியில் சுதந்திரமாக நடமாடினாலும், அவனுக்கு தோன்றும் நிலைகள் ஒரு மயக்கமுள்ளவனுக்கே உரியவை; அவற்றை அவனே மட்டும் அறிவான். அஷ்டாவக்ரர் கூறினார்: எந்த வழியிலேயே அறிவுரை கூறப்பட்டாலும், நிறைவை அடைந்த ஞானி திருப்தியடைவான்; ஆனால் தேடுபவன், ஆயுள் முழுவதும் குழப்பத்திலேயே இருப்பான். விஷயங்களில் பற்றின்மைதான் மோக்ஷம்; விஷயங்களில் விருப்பம்தான் பந்தம். இதை மட்டும் புரிந்து கொண்டால் போதும் — விரும்பியபடி செய். உண்மையை உணர்ந்தவனுக்கே, மிகுந்த வாக்குத்திறன், ஞானம், செயலாற்றல் இருந்தாலும், அவன் அமைதியாகவும் செயலற்றவனாகவும் மாறுவான்; அதனால், உலக இன்பத்தை விரும்புபவர்கள் அதை விட்டுவிடுகிறார்கள். நீ உடல் அல்ல, உடல் உன்னுடையதல்ல; நீ அனுபவிப்பவனும் இல்லை, செய்பவனும் இல்லை. நீ சுத்த சாட்சி, எப்போதும் சுய சாக்ஷி, பற்றற்றவன் — ஆனந்தமாக நடமாடு. பற்றும் விரோதமும் மனத்தின் குணங்கள்; மனம் உன்னுடையதல்ல. நீ சுத்த சாட்சி, வேறுபாடில்லாதவன், மாறாதவன் — ஆனந்தமாக நடமாடு. எல்லா உயிர்களிலும் ஆத்மாவை, ஆத்மாவிலேயே எல்லா உயிர்களையும் காண்பாயாக; அகங்காரம், சொந்தம் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு சந்தோஷமாக இரு. இந்த பிரபஞ்சம் கடலில் எழும் அலைகள் போல, அதில் பிரகாசிக்கிறது; அது மட்டுமே உண்மை என்றெண்ணு, ஐயமின்றி. சித்தரூபனே, துக்கத்திலிருந்து விடுபடுவாயாக. நம்பிக்கை கொள், ப்ரியமானவனே, நம்பிக்கை கொள் — இங்கே குழப்பம் அடைய வேண்டாம். உன்னுடைய சுயம், உன்னுடைய இயற்கை, ஞானமே, தெய்வீகமே, ப்ரகிருதியிலிருந்து அப்பாற்பட்டது. குணங்களால் சூழப்பட்ட உடல் நிற்கிறது, வருகிறது, செல்கிறது; ஆனாலும் ஆத்மா வருவதும் போவதும் இல்லை — அதற்கு ஏன் துக்கப்படுகிறாய்? உடல் யுகம் முடியும் வரை இருந்தாலும், இன்று போய்விட்டாலும், உனக்கு — சுத்த சாட்சியாக இருக்கிறவனுக்கு — உயர்வும் தாழ்வும் எது? உனில், அந்த எல்லையற்ற கடலில், பிரபஞ்சத்தின் அலைகள் இயற்கையாக எழுகின்றன; அவை எழுந்தாலும், அடைந்தாலும், உனக்கு லாபம், நஷ்டம் எதுவும் இல்லை. ப்ரியமானவனே, நீ சுத்த சாட்சி மட்டுமே; இந்த உலகம் உன்னிடமிருந்து வேறில்லை. எனவே, யாருக்காக, எவ்வாறு, எங்கு ஏற்கும், நிராகரிக்கும் எண்ணம் இருக்க முடியும்? உன்னில், அந்த ஒரே, அழியாத, அமைதியான, சுத்தமான சித்தாகாசத்தில் — பிறப்பு, செயல், அகங்காரம் எப்படி இருக்க முடியும்? நீ எதைப் பார்க்கிறாயோ, அங்கே நீயே தெரிகிறாய். வளையல்கள், கைமணிகள், காலாணிகள் தங்கத்தைத் தவிர வேறு பிரகாசிக்குமா? ‘இது நான், இது நான் அல்ல’ என்ற பாகுபாடை விட்டு விடு; எல்லாம் ஆத்மாவே என்று உணர்ந்து, எல்லா எண்ணங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சந்தோஷமாக இரு. அறியாமையால் உலகம் தோன்றுகிறது; உண்மையில், நீ ஒருவனே. உன்னைவிட்டு வேறு பந்தப்பட்டவனோ, விடுபட்டவனோ இல்லை. இந்த உலகம் மாயை மட்டுமே என்பதை உறுதியாக அறிக; விருப்பங்கள் இல்லாதவன், விழிப்புணர்வாக மட்டுமே நிறைந்தவன், ஒன்றுமில்லாதவனாக அமைதியில் இருப்பான். இந்த ஒன்று மட்டுமே உள்ளது — கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் அனைத்தும் ஒரு கடல் போல; உனக்கு பந்தமும் இல்லை, விடுதலையும் இல்லை, செய்ய வேண்டியது, செய்யக்கூடாதது எதுவும் இல்லை — ஆனந்தமாக நடமாடு. சித்தரூபனே, எண்ணங்களும் சந்தேகங்களும் மனதை கலங்கவிடாதே; அமைதியாக, ஆனந்தரூபமான உன் சுயத்தில் நிலைத்து இரு. மெதுவாக தியானத்தையும் விட்டுவிடு; மனதில் எதையும் வைத்துக்கொள்ளாதே. நீ சுயமே, ஏற்கனவே விடுபட்டவன் — யோசிப்பதனால் என்ன சாதிக்கப் போகிறாய்? அஷ்டாவக்ரர் சொன்னார்: நீ எத்தனை வேதங்களை எடுத்துரைத்தாலும், கேட்டாலும், உன் சுகத்தை, எல்லாவற்றையும் மறந்தால்தான் காண்பாய். இன்பம், செயல், தியானம் — எதைச் செய்தாலும், ஞானியாய், மனம் எல்லா விருப்பங்களிலிருந்தும் விடுபட்டால், அது மிகுந்த சந்தோஷம் அடையும். எல்லோரும் முயற்சியில் சோர்கிறார்கள்; இந்த உண்மையை யாரும் அறியவில்லை. இந்த உபதேசத்தால், அதிர்ஷ்டசாலிகள் அமைதியை அடைகிறார்கள். ஒரு கணம் செயலில் கூட கலங்குகிறவன், சோம்பேறிகளுள் சிறந்தவன்; சந்தோஷம் அவனுக்கே, மற்றவர்களுக்கு இல்லை. ‘இது செய்யப்பட்டது, இது செய்யப்படவில்லை’ என்ற இருமை மனதில் இல்லாதபோது, அது தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றில் விருப்பமற்றதாகி விடுகிறது.