அஷ்டாவக்ரகீதா

ஒரு காலத்தில், ஒரு மாணவன் அச்தவக்ரரிடம் வந்து, அறிவை எவ்வாறு அடையலாம், மோக்ஷம் எப்போது வரும், மற்றும் பற்றுதலை எவ்வாறு பெறலாம் என கேட்டான். அச்தவக்ரர் அன்புடன் அவனை நோக்கி, "மகனே, உனக்கு மோக்ஷம் வேண்டும் என்றால், உணர்வுகளை மயிர்க்கு போல் கைவிடு; மன்னிப்பு, எளிமை, கருணை, திருப்தி, மற்றும் உண்மை ஆகியவற்றை அமிர்தமாக வளர்க்க வேண்டும்," என்றார். "நீ நிலம், நீர், தீ, காற்று, அல்லது இடம் அல்ல; நீ இந்த அனைத்திற்கும் சாட்சியாக இருக்கிறாய், உண்மையான சாக்சியாக, மோக்ஷத்திற்காக இதை உணர," என்றார். "உன் உடலிலிருந்து நீ உன்னைப் பிரித்து, சாக்சியில் அமைதியாக இருந்தால், இப்போது கூட நீ சந்தோசமாக, அமைதியாக, மற்றும் அடிமைத்தன்மையிலிருந்து விடுபட்டிருப்பாய்." "நீ எந்த ஜாதியோ அல்லது வாழ்க்கை நிலையோ அல்ல; நீ பற்றற்ற, வடிவமற்ற, உலகத்தின் சாட்சியாய் இருக்கிறாய்—சந்தோசமாக இரு," என்றார் அச்தவக்ரர். "நல்லதுமேலும் கெட்டதுமேலும், சந்தோசமும் துன்பமும், மனத்தின் உருவாக்கங்கள்; நீ செய்பவரும் அல்லது அனுபவிப்பவரும் அல்ல—எப்போதும் நீ விடுதலை பெற்றவன்." "நீ அனைத்திற்கும் பார்வையிடுபவன்; நீ எப்போதும் சுதந்திரமாக இருக்கிறாய்; உன் பார்வையை வேறு எதுவாகக் காண்பது தான் உன் அடிமைத்தன்மை." ego என்ற கருதுதலால், 'நான் செய்பவன்' என நினைத்தால், 'நான் செய்பவன் அல்ல' என்ற நம்பிக்கையின் அமிர்தத்தை குடிக்க வேண்டும். "நான் ஒரே தூய உணர்வு," என்கிற உறுதியில், அ ignorance என்ற அடிமையின் அடிவடையை எரிக்க வேண்டும்; துக்கமின்றி, சந்தோசமாக இரு. இந்த உலகம், ஒரு கயிற்றில் உள்ள பாம்பு போல, கற்பனையாகவே தோன்றுகிறது; அங்கே உன்னுடைய அறிவு இருக்கிறது—சந்தோசமாக இரு. "யாராவது தன்னைத் தற்காப்பாளராக நினைத்தால், அவர் உண்மையில் தற்காப்பாளராக இருக்கிறான்; யாராவது தன்னை அடிமையாக நினைத்தால், அவர் அடிமையாகவே இருக்கிறார். ஒருவரின் எண்ணம் போலவே, அவரின் முடிவு இருக்கிறது." "உள்ளத்தைப் பார்வையிடுபவன், அனைத்திலும் பரவிய, முழுமையான, ஒன்றான, சுதந்திரமான, செயல் இல்லாத, பற்றற்ற, ஆசையற்ற, அமைதியான ஆன்மா—இது உலகில் உள்ள மாயை காரணமாகவே தோன்றுகிறது." "நீ மாற்றமற்ற, அக்ஷரமான உணர்வாக உன்னைப் பாருங்கள்; 'நான் தோற்றம்' என்ற மாயையைத் துறந்து, வெளிப்புற மற்றும் உள்ளார்ந்த அடையாளங்களை விடுங்கள். நீ மிகவும் நீண்ட காலமாக உடலின் அடையாளத்தில் அடிமையாக இருக்கிறாய்; 'நான் உணர்வு'—அறிவின் வாளால் அதை வெட்டுங்கள் மற்றும் சந்தோசமாக இருங்கள்." "நீ பற்றற்ற, செயல் இல்லாத, தனிச்சிறப்பான மற்றும் தூய ஆன்மா; உன் அடிமைத்தன்மை, நீ கவனம் செலுத்துவதில் உள்ளது." "இந்த உலகம் உன்னைப் பரவியுள்ளதாயிருக்கிறது; அது உண்மையாக உன்னில் இருக்கிறது. உன் இயல்பு தூய, விழிப்புணர்வான உணர்வு—சிறு மனதின் குருட்டு நிலைக்கு விழாமல் இரு." "வெறுமனிதம், மாறாதது, நிறைந்தது, அமைதியான மனம், கூர்மையான அறிவு கொண்டவனாக இரு." "உருவம் உள்ளதை அசத்தியது அவன்; உருவமற்றது மாறாதது; உண்மையின் இந்த கற்பனையால், பிறவிக்குப் பின்னடைவு இல்லை." "கண்ணாடியில் உள்ள படத்தைப் போல, இந்த உடலின் உள்ளும் சுற்றிலும், உன்னுடைய பிரமன் இருக்கிறான்." "ஒரு கிண்ணத்தின் உள்ளே மற்றும் வெளியே உள்ள பரவிய இடத்தைப் போல, நிலையான, இடையறாத பிரமன் அனைத்து உயிரினங்களிலும் பரவியிருக்கிறது." "ஜனகன் சொன்னான்: 'ஆஹா! நான் தூய, அமைதியான, உணர்வு தான்; இயற்கையை கடந்த, நான் நீண்ட காலமாக மாயையில் உள்ளேன்.'" "நான் இந்த உடலை மட்டும் ஒளியூட்டுகிறேன்; உலகத்தையும் ஒளியூட்டுகிறேன்; எனவே, இந்த உலகம் எனக்கு தான், இல்லையெனில், எனக்கு எதுவும் இல்லை." "இப்போது உடலையும், உலகையும் விட்டுவிட்டு, ஒரு திறமையால், நான் உன்னுடைய உன்னத ஆன்மாவை உணர்கிறேன்." "அலைகள், புடங்கள், மற்றும் துளிகள் நீரிலிருந்து பிரிந்து இல்லை; எனவே, உன்னுடைய ஆன்மாவிலிருந்து உருவாகும் உலகம் உன்னில் இருந்து பிரிந்து இல்லை." "ஒரு துணியைப் பரிசோதிக்கும் போது, அது நூல்களால் மட்டுமே உருவாகியிருக்கிறது; எனவே, இந்த உலகம் உன்னுடைய ஆன்மாவின் சாரமாக மட்டுமே இருக்கிறது." "சர்க்கரையைச் சக்கரக்கருவிலிருந்து உருவாக்கி, அதில் பரவியிருக்கிறது; எனவே, இந்த உலகம் என்னில் இருந்து உருவாகி, என்னில் இருந்து தொடர்ச்சியாக பரவுகிறது." "உயிரின் அறிவால் உலகம் வெளிப்படுகிறது; அறிவு இல்லாமல், அது வெளிப்படாது. ஒரு கயிறு மாயையால் பாம்பாக தோன்றுகிறது; அறிவுடன், அது தன்னையே தோன்றுகிறது." "என் இயல்பு ஒளியாக இருக்கிறது; நான் அதில் வேறுபடவில்லை. உலகம் ஒளிபடும்போது, அது நான் மட்டுமே ஒளியூட்டுகிறேன்." "ஆஹா! கற்பனையாக தோன்றும் உலகம் என்னில் இருக்கிறது, ஒரு முத்து குருதியில், ஒரு பாம்பு கயிற்றில், அல்லது ஒரு சூரியனின் கதிரில் நீரில்." "உலகம் என்னில் இருந்து உருவாகி, என்னில் மீண்டும் கரைந்துவிடும்; ஒரு கிண்ணம் clay க்கு, ஒரு அலை நீருக்கு, அல்லது ஒரு கற்களை தங்கத்திற்கு." "ஆஹா! நான் என்னை வணங்குகிறேன், நான் அழிவின்றி இருக்கிறேன்; பிரமா முதல் ஒரு புல்லுக்குப் பிறகு, உலகம் அழிந்து போகும் போதிலும், நான் நிலைத்திருக்கிறேன்." "ஆஹா! நான் என்னை வணங்குகிறேன், நான் உடல் கொண்டிருந்தாலும், நான் ஒருவரே, வருகை மற்றும் செல்லாதவன், உலகில் பரவியிருந்தாலும், எங்கும் இருக்கிறேன்." "ஆஹா! நான் என்னை வணங்குகிறேன், நான் உன்னுடைய உடலை தொடாமல், உலகத்தை நீண்ட காலம் பராமரித்தேன்." "ஆஹா! நான் என்னை வணங்குகிறேன், எனக்கு எதுவும் சொந்தமில்லை; இல்லையெனில், பேசும் மற்றும் மனதில் உள்ள அனைத்தும் எனக்கு சொந்தமாகும்." "அறிவு, அறிவு பொருள், மற்றும் அறிவாளி—இந்த மூன்றும் உண்மையில் இல்லை; இங்கு மாயையால் தோன்றும் அனைத்தும், நான் தூயவனே." "ஆஹா! இருமை துக்கத்தின் அடிப்படையாகும்; அதற்கான மற்றொரு மருந்து இல்லை. காணப்படும் அனைத்தும் பொய்யானது; நான் மட்டுமே தூய உணர்வின் சாரமாக இருக்கிறேன்." "நான் தூய உணர்வு; நான் மாயையால் ஒரு வரம்பு கற்பனை செய்தேன். இதைப் பற்றி தொடர்ந்து சிந்திக்கும்போது, என் நிலை எப்போதும் வேறுபாடுகளிலிருந்து விடுபட்டது." "எனக்கு அடிமை அல்லது விடுதலை, குழப்பம் கிடையாது; அமைதி ஆதாரமின்றி இருக்கிறது. ஆஹா, உலகம் என்னில் இருக்கிறது போல தோன்றுகிறது, ஆனால் உண்மையில் அது என்னில் இல்லை." "இந்த உலகம், உடலுடன் சேர்ந்து, எதுவும் இல்லை என்பதை நிச்சயமாக அறிவோம். ஆன்மா மட்டும் தூய உணர்வு; எனவே, இப்போது யாருக்கு கற்பனை உருவாகும்?" "உடல், சுவர்ணம் மற்றும் நரகம், அடிமை மற்றும் விடுதலை, மற்றும் பயம்—இவை அனைத்தும் வெறும் கற்பனை. நான் உணர்வோ, என்னை இது பற்றியது என்ன?" இவ்வாறு, அச்தவக்ரர் தனது மாணவனுக்கு அறிவின் மையத்தை எடுத்துச் சொன்னார், அவருக்கு ஆன்மிகத்தின் வழியில் ஒரு புதிய பார்வையை வழங்கி, மோக்ஷத்திற்கான பாதையை விளக்கி, உண்மையான சந்தோசத்தை அடையுமாறு வழிகாட்டினார்.