ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰਗੀਤਾ

ਅਹਂ ਸ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਸਙ੍ਕਾਸ਼ੋ ਰੂਪ੍ਯਵਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਲ੍ਪਨਾ। ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਥੈਤਸ੍ਯ ਨ ਤ੍ਯਾਗੋ ਨ ਗ੍ਰਹੋ ਲਯਃ

ਮੈਂ ਚਿੱਟੀ ਸਪਤਿਕ ਵਾਂਗ ਹਾਂ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਛੱਡਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਗ੍ਰਹਣ; ਸਿਰਫ਼ ਲੈ ਹੈ.

ਅਹਂ ਵਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਯਥੋ ਮਯਿ। ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਥੈਤਸ੍ਯ ਨ ਤ੍ਯਾਗੋ ਨ ਗ੍ਰਹੋ ਲਯਃ

ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਗਿਆਨ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਲੋੜ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਫੜਨ ਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਮਿਟ ਜਾਣ ਦੀ.

ਜਨਕ ਉਵਾਚ॥ ਮਯ੍ਯਨਂਤਮਹਾਂਭੋਧੌ ਵਿਸ਼੍ਵਪੋਤ ਇਤਸ੍ਤਤਃ। ਭ੍ਰਮਤਿ ਸ੍ਵਾਂਤਵਾਤੇਨ ਨ ਮਮਾਸ੍ਤ੍ਯਸਹਿष੍ਣੁਤਾ

ਜਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਅਨੰਤ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨੌਕਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕਦੇ ਇੱਧਰ, ਕਦੇ ਉੱਧਰ ਤਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬੇਚੈਨੀ ਨਹੀਂ.

ਮਯ੍ਯਨਂਤਮਹਾਂਭੋਧੌ ਜਗਦ੍ਵੀਚਿਃ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ। ਉਦੇਤੁ ਵਾਸ੍ਤਮਾਯਾਤੁ ਨ ਮੇ ਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ

ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਅਨੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਠਦੀ ਤੇ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਉੱਠੇ ਜਾਂ ਥੱਲੇ ਜਾਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਘਾਟਾ.

ਮਯ੍ਯਨਂਤਮਹਾਂਭੋਧੌ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਨਾਮ ਵਿਕਲ੍ਪਨਾ। ਅਤਿਸ਼ਾਂਤੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਏਤਦੇਵਾਹਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਅਨੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਹੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਇਸੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ.

ਨਾਤ੍ਮਾ ਭਾਵੇषੁ ਨੋ ਭਾਵਸ੍ਤਤ੍ਰਾਨਨ੍ਤੇ ਨਿਰਂਜਨੇ। ਇਤ੍ਯਸਕ੍ਤੋऽਸ੍ਪृਹਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਏਤਦੇਵਾਹਮਾਸ੍ਤਿਤਃ

ਆਤਮਾ ਕਿਸੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਤੇ ਕੋਈ ਭਾਵ ਉਸ ਅਨੰਤ, ਨਿਰਲੇਪ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ.

ਅਹੋ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮੇਵਾਹਂ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲੋਪਮਂ ਜਗਤ੍। ਇਤਿ ਮਮ ਕਥਂ ਕੁਤ੍ਰ ਹੇਯੋਪਾਦੇਯਕਲ੍ਪਨਾ

ਹਾਂ! ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹਾਂ; ਸੰਸਾਰ ਤਾਂ ਜਾਦੂ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੋਂ, ਕਿੱਥੇ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਛੱਡਣ ਜਾਂ ਫੜਨ ਦੀ ਸੋਚ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਤਦਾ ਬਨ੍ਧੋ ਯਦਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਕਿਨ੍ਚਿਦ੍ ਵਾਂਛਤਿ ਸ਼ੋਚਤਿ। ਕਿਂਚਿਨ੍ ਮੁਂਚਤਿ ਗृਣ੍ਹਾਤਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਦृष੍ਯਤਿ ਕੁਪ੍ਯਤਿ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਮਨ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦਾ, ਕੁਝ ਛੱਡਦਾ, ਕੁਝ ਫੜਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਖਦਾ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਬੰਧਨ ਹੈ.

ਤਦਾ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯਦਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਨ ਵਾਂਛਤਿ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ। ਨ ਮੁਂਚਤਿ ਨ ਗृਣ੍ਹਾਤਿ ਨ ਹृष੍ਯਤਿ ਨ ਕੁਪ੍ਯਤਿ

ਮੁਕਤੀ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨ ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਛੱਡਦਾ, ਨਾ ਫੜਦਾ, ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ.

ਤਦਾ ਬਨ੍ਧੋ ਯਦਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਕ੍ਤਂ ਕਾਸ਼੍ਵਪਿ ਦृष੍ਟਿषੁ। ਤਦਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਯਦਾ ਚਿਤ੍ਤਮਸਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਦृष੍ਟਿषੁ

ਜਦੋਂ ਮਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਾਰੀਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਹੈ.

ਯਦਾ ਨਾਹਂ ਤਦਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਯਦਾਹਂ ਬਨ੍ਧਨਂ ਤਦਾ। ਮਤ੍ਵੇਤਿ ਹੇਲਯਾ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਾ ਗृਹਾਣ ਵਿਮੁਂਚ ਮਾ

ਜਦੋਂ 'ਮੈਂ' ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ 'ਮੈਂ' ਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਫੜ, ਨਾ ਛੱਡ—even ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ.

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਕृਤਾਕृਤੇ ਚ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਨਿ ਕਦਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਿ ਕਸ੍ਯ ਵਾ। ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੇਹ ਨਿਰ੍ਵੇਦਾਦ੍ ਭਵ ਤ੍ਯਾਗਪਰੋऽਵ੍ਰਤੀ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕਰਮ ਤੇ ਅਕਰਮ ਦੇ ਜੋ ਜੋੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਜਾ, ਛੱਡਣ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਨਾ ਫਸ.

ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਤਾਤ ਧਨ੍ਯਸ੍ਯ ਲੋਕਚੇष੍ਟਾਵਲੋਕਨਾਤ੍। ਜੀਵਿਤੇਚ੍ਛਾ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਬੁਭੁਤ੍ਸੋਪਸ਼ਮਃ ਗਤਾਃ

ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਊਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਭੁੱਖ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ-ਫਿਕਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

ਅਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੇਦਂ ਤਾਪਤ੍ਰਯਦੂषਿਤਂ। ਅਸਰਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਹੇਯਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ

ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾਸ਼ਵੰਤ, ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਤੇ ਛੱਡਣ ਯੋਗ ਹੈ—ਇਹ ਪੱਕਾ ਜਾਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਕੋऽਸੌ ਕਾਲੋ ਵਯਃ ਕਿਂ ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਨਿ ਨੋ ਨृਣਾਂ। ਤਾਨ੍ਯੁਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਰ੍ਤੀ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਕਿਹੜਾ ਸਮਾਂ, ਕਿਹੜੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਹਾਲਾਤ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਦੁਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ? ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਲੇ ਤਿਵੇਂ ਜੀਉਂਦਾ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ.

ਨਾ ਮਤਂ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਸਾਧੂਨਾਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਤਥਾ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਃ ਕੋ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ਮਾਨਵਃ

ਨਾ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾ ਸਾਧੂਆਂ, ਨਾ ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਤਾਂ ਨਾਲ—ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੌਣ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ?

ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਤਿਪਰਿਜ੍ਞਾਨਂ ਚੈਤਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਕਿਂ ਗੁਰੁਃ। ਨਿਰ੍ਵੇਦਸਮਤਾਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਸ੍ਤਾਰਯਤਿ ਸਂਸृਤੇਃ

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਤੇ ਸਮਤਾ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਮੌਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ.

ਪਸ਼੍ਯ ਭੂਤਵਿਕਾਰਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭੂਤਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ। ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਬਨ੍ਧਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰੂਪਸ੍ਥੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ

ਤੂੰ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਤੱਤ ਹੀ ਸਮਝ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਵੇਂਗਾ.

ਵਾਸਨਾ ਏਵ ਸਂਸਾਰ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਮੁਂਚ ਤਾਃ। ਤਤ੍ਤ੍ਯਾਗੋ ਵਾਸਨਾਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਰਦ੍ਯ ਯਥਾ ਤਥਾ

ਇੱਛਾਵਾਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹਨ—ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਅਡੋਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਂਗਾ.

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਵਿਹਾਯ ਵੈਰਿਣਂ ਕਾਮਮਰ੍ਥਂ ਚਾਨਰ੍ਥਸਂਕੁਲਂ। ਧਰ੍ਮਮਪ੍ਯੇਤਯੋਰ੍ਹੇਤੁਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਦਰਂ ਕੁਰੁ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਛਾ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਨ, ਜੋ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਛੱਡ ਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਦੇਖ।

ਸ੍ਵਪ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲਵਤ੍ ਪਸ਼੍ਯ ਦਿਨਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਂਚ ਵਾ। ਮਿਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਧਨਾਗਾਰਦਾਰਦਾਯਾਦਿਸਂਪਦਃ

ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਮਾਇਆ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸਮਝ। ਦੋਸਤ, ਜਮੀਨ, ਧਨ, ਘਰ, ਪਤਨੀ, ਵਾਰਸ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਮਿਲਕਤਾਂ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨ।

ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਭਵੇਤ੍ਤृष੍ਣਾ ਸਂਸਾਰਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਤ੍ਰ ਵੈ। ਪ੍ਰੌਢਵੈਰਾਗ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵੀਤਤृष੍ਣਃ ਸੁਖੀ ਭਵ

ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਲੋਭ ਹੈ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਸੰਸਾਰ ਹੈ। ਪੱਕੀ ਵੈਰਾਗਤਾ ਨੂੰ ਅਪਣਾਕੇ, ਲੋਭ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ।

ਤृष੍ਣਾਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਮਕੋ ਬਨ੍ਧਸ੍ਤਨ੍ਨਾਸ਼ੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ ਉਚ੍ਯਤੇ। ਭਵਾਸਂਸਕ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਤੁष੍ਟਿਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ

ਬੰਧਨ ਸਿਰਫ਼ ਲੋਭ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਦਾ ਨਾਸ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਅਟਕਣ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਤ੍ਵਮੇਕਸ਼੍ਚੇਤਨਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਜਡਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਸਤ੍ਤਥਾ। ਅਵਿਦ੍ਯਾਪਿ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਾ ਕਾ ਬੁਭੁਤ੍ਸਾ ਤਥਾਪਿ ਤੇ

ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਚੇਤਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਮੂਰਖ ਤੇ ਝੂਠਾ ਹੈ। ਅਗਿਆਨ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਇਹ ਜਿਗਿਆਸਾ ਕਿਉਂ?

ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਤਾਃ ਕਲਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਸੁਖਾਨਿ ਚ। ਸਂਸਕ੍ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਨष੍ਟਾਨਿ ਤਵ ਜਨ੍ਮਨਿ ਜਨ੍ਮਨਿ

ਰਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀਆਂ, ਸਰੀਰ, ਤੇ ਸੁਖ—even ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਖੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਲਮਰ੍ਥੇਨ ਕਾਮੇਨ ਸੁਕृਤੇਨਾਪਿ ਕਰ੍ਮਣਾ। ਏਭ੍ਯਃ ਸਂਸਾਰਕਾਨ੍ਤਾਰੇ ਨ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਭੂਨ੍ ਮਨਃ

ਧਨ, ਇੱਛਾ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ—ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।

ਕृਤਂ ਨ ਕਤਿ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਕਾਯੇਨ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ। ਦੁਃਖਮਾਯਾਸਦਂ ਕਰ੍ਮ ਤਦਦ੍ਯਾਪ੍ਯੁਪਰਮ੍ਯਤਾਮ੍

ਕਿੰਨੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ, ਮਨ, ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ? ਇਹ ਹੁਣ ਅੱਜ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਣ।

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਭਾਵਾਭਾਵਵਿਕਾਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਭਾਵਾਦਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯੀ। ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰੋ ਗਤਕ੍ਲੇਸ਼ਃ ਸੁਖੇਨੈਵੋਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਤਪੱਤੀ, ਅਨੁਤਪੱਤੀ, ਤੇ ਬਦਲਾਅ—all ਕੁਦਰਤੀ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਜੋ ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਨਿਰ੍ਮਾਤਾ ਨੇਹਾਨ੍ਯ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯੀ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਗਲਿਤਸਰ੍ਵਾਸ਼ਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਸਜ੍ਜਤੇ

ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਸਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਮੁੱਕ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।