ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰਗੀਤਾ

ਤਜ੍ਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ। ਨ ਹ੍ਯਾਕਾਸ਼ਸ੍ਯ ਧੂਮੇਨ ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਾਪਿ ਸਙ੍ਗਤਿਃ

ਜੋ 'ਉਸ' ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਕੋਈ ਅਸਲ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ.

ਆਤ੍ਮੈਵੇਦਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਤਂ ਨਿषੇਦ੍ਧੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮੇਤ ਕਃ

ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯਾਦ੍ਰਚਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਕਿਸ ਕੋਲ ਹੈ?

ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਂਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮੇ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧੇ। ਵਿਜ੍ਞਸ੍ਯੈਵ ਹਿ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਨਿਚ੍ਛਾਵਿਵਰ੍ਜਨੇ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਸ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ, ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਨਿਰ-ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨੀ ਕੋਲ ਹੀ ਹੈ.

ਆਤ੍ਮਾਨਮਦ੍ਵਯਂ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਾਨਾਤਿ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਂ। ਯਦ੍ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਸ ਕੁਰੁਤੇ ਨ ਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍

ਜੋ ਆਤਮ ਨੂੰ ਅਦਵੈਤ ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ.

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਨ ਤੇ ਸਂਗੋऽਸ੍ਤਿ ਕੇਨਾਪਿ ਕਿਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਸਂਘਾਤਵਿਲਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੇਵਮੇਵ ਲਯਂ ਵ੍ਰਜ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਸੰਗਠਨ ਨੂੰ ਵਿਘਟਿਤ ਕਰ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ.

ਉਦੇਤਿ ਭਵਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵਾਰਿਧੇਰਿਵ ਬੁਦ੍ਬੁਦਃ। ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਕਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਏਵਮੇਵ ਲਯਂ ਵ੍ਰਜ

ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬੁਲਬਲੇ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਏਕ ਆਤਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ.

ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਪ੍ਯਵਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਮਲੇ ਤ੍ਵਯਿ। ਰਜ੍ਜੁਸਰ੍ਪ ਇਵ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਏਵਮੇਵ ਲਯਂ ਵ੍ਰਜ

ਸੰਸਾਰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵੇਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ.

ਸਮਦੁਃਖਸੁਖਃ ਪੂਰ੍ਣ ਆਸ਼ਾਨੈਰਾਸ਼੍ਯਯੋਃ ਸਮਃ। ਸਮਜੀਵਿਤਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਨ੍ਨੇਵਮੇਵ ਲਯਂ ਵ੍ਰਜ

ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ, ਪੂਰਨ, ਆਸ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸਮ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ.

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਆਕਾਸ਼ਵਦਨਨ੍ਤੋऽਹਂ ਘਟਵਤ੍ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਜਗਤ੍। ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਥੈਤਸ੍ਯ ਨ ਤ੍ਯਾਗੋ ਨ ਗ੍ਰਹੋ ਲਯਃ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਨੰਤ ਹਾਂ; ਜਗਤ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਸਧਾਰਣ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਛੱਡਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਗ੍ਰਹਣ; ਸਿਰਫ਼ ਲੈ ਹੈ.

ਮਹੋਦਧਿਰਿਵਾਹਂ ਸ ਪ੍ਰਪਂਚੋ ਵੀਚਿਸऽਨ੍ਨਿਭਃ। ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਥੈਤਸ੍ਯ ਨ ਤ੍ਯਾਗੋ ਨ ਗ੍ਰਹੋ ਲਯਃ

ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹਾਂ; ਸੰਸਾਰ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਛੱਡਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਗ੍ਰਹਣ; ਸਿਰਫ਼ ਲੈ ਹੈ.

ਅਹਂ ਸ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਸਙ੍ਕਾਸ਼ੋ ਰੂਪ੍ਯਵਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਲ੍ਪਨਾ। ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਥੈਤਸ੍ਯ ਨ ਤ੍ਯਾਗੋ ਨ ਗ੍ਰਹੋ ਲਯਃ

ਮੈਂ ਚਿੱਟੀ ਸਪਤਿਕ ਵਾਂਗ ਹਾਂ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਛੱਡਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਗ੍ਰਹਣ; ਸਿਰਫ਼ ਲੈ ਹੈ.

ਅਹਂ ਵਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਯਥੋ ਮਯਿ। ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਥੈਤਸ੍ਯ ਨ ਤ੍ਯਾਗੋ ਨ ਗ੍ਰਹੋ ਲਯਃ

ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਗਿਆਨ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਲੋੜ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਫੜਨ ਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਮਿਟ ਜਾਣ ਦੀ.

ਜਨਕ ਉਵਾਚ॥ ਮਯ੍ਯਨਂਤਮਹਾਂਭੋਧੌ ਵਿਸ਼੍ਵਪੋਤ ਇਤਸ੍ਤਤਃ। ਭ੍ਰਮਤਿ ਸ੍ਵਾਂਤਵਾਤੇਨ ਨ ਮਮਾਸ੍ਤ੍ਯਸਹਿष੍ਣੁਤਾ

ਜਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਅਨੰਤ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨੌਕਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕਦੇ ਇੱਧਰ, ਕਦੇ ਉੱਧਰ ਤਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬੇਚੈਨੀ ਨਹੀਂ.

ਮਯ੍ਯਨਂਤਮਹਾਂਭੋਧੌ ਜਗਦ੍ਵੀਚਿਃ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ। ਉਦੇਤੁ ਵਾਸ੍ਤਮਾਯਾਤੁ ਨ ਮੇ ਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ

ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਅਨੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਠਦੀ ਤੇ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਉੱਠੇ ਜਾਂ ਥੱਲੇ ਜਾਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਘਾਟਾ.

ਮਯ੍ਯਨਂਤਮਹਾਂਭੋਧੌ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਨਾਮ ਵਿਕਲ੍ਪਨਾ। ਅਤਿਸ਼ਾਂਤੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਏਤਦੇਵਾਹਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਅਨੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਹੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਇਸੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ.

ਨਾਤ੍ਮਾ ਭਾਵੇषੁ ਨੋ ਭਾਵਸ੍ਤਤ੍ਰਾਨਨ੍ਤੇ ਨਿਰਂਜਨੇ। ਇਤ੍ਯਸਕ੍ਤੋऽਸ੍ਪृਹਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਏਤਦੇਵਾਹਮਾਸ੍ਤਿਤਃ

ਆਤਮਾ ਕਿਸੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਤੇ ਕੋਈ ਭਾਵ ਉਸ ਅਨੰਤ, ਨਿਰਲੇਪ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ.

ਅਹੋ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮੇਵਾਹਂ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲੋਪਮਂ ਜਗਤ੍। ਇਤਿ ਮਮ ਕਥਂ ਕੁਤ੍ਰ ਹੇਯੋਪਾਦੇਯਕਲ੍ਪਨਾ

ਹਾਂ! ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹਾਂ; ਸੰਸਾਰ ਤਾਂ ਜਾਦੂ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੋਂ, ਕਿੱਥੇ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਛੱਡਣ ਜਾਂ ਫੜਨ ਦੀ ਸੋਚ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਤਦਾ ਬਨ੍ਧੋ ਯਦਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਕਿਨ੍ਚਿਦ੍ ਵਾਂਛਤਿ ਸ਼ੋਚਤਿ। ਕਿਂਚਿਨ੍ ਮੁਂਚਤਿ ਗृਣ੍ਹਾਤਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਦृष੍ਯਤਿ ਕੁਪ੍ਯਤਿ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਮਨ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦਾ, ਕੁਝ ਛੱਡਦਾ, ਕੁਝ ਫੜਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਖਦਾ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਬੰਧਨ ਹੈ.

ਤਦਾ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯਦਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਨ ਵਾਂਛਤਿ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ। ਨ ਮੁਂਚਤਿ ਨ ਗृਣ੍ਹਾਤਿ ਨ ਹृष੍ਯਤਿ ਨ ਕੁਪ੍ਯਤਿ

ਮੁਕਤੀ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨ ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਛੱਡਦਾ, ਨਾ ਫੜਦਾ, ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ.

ਤਦਾ ਬਨ੍ਧੋ ਯਦਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਕ੍ਤਂ ਕਾਸ਼੍ਵਪਿ ਦृष੍ਟਿषੁ। ਤਦਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਯਦਾ ਚਿਤ੍ਤਮਸਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਦृष੍ਟਿषੁ

ਜਦੋਂ ਮਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮਨ ਸਾਰੀਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਹੈ.

ਯਦਾ ਨਾਹਂ ਤਦਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਯਦਾਹਂ ਬਨ੍ਧਨਂ ਤਦਾ। ਮਤ੍ਵੇਤਿ ਹੇਲਯਾ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਾ ਗृਹਾਣ ਵਿਮੁਂਚ ਮਾ

ਜਦੋਂ 'ਮੈਂ' ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ 'ਮੈਂ' ਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਬੰਧਨ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਫੜ, ਨਾ ਛੱਡ—even ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ.

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਕृਤਾਕृਤੇ ਚ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਨਿ ਕਦਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਿ ਕਸ੍ਯ ਵਾ। ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੇਹ ਨਿਰ੍ਵੇਦਾਦ੍ ਭਵ ਤ੍ਯਾਗਪਰੋऽਵ੍ਰਤੀ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕਰਮ ਤੇ ਅਕਰਮ ਦੇ ਜੋ ਜੋੜੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਜਾ, ਛੱਡਣ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਨਾ ਫਸ.

ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਤਾਤ ਧਨ੍ਯਸ੍ਯ ਲੋਕਚੇष੍ਟਾਵਲੋਕਨਾਤ੍। ਜੀਵਿਤੇਚ੍ਛਾ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਬੁਭੁਤ੍ਸੋਪਸ਼ਮਃ ਗਤਾਃ

ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੀਊਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਭੁੱਖ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ-ਫਿਕਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.

ਅਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੇਦਂ ਤਾਪਤ੍ਰਯਦੂषਿਤਂ। ਅਸਰਂ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਹੇਯਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ

ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾਸ਼ਵੰਤ, ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਤੇ ਛੱਡਣ ਯੋਗ ਹੈ—ਇਹ ਪੱਕਾ ਜਾਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਕੋऽਸੌ ਕਾਲੋ ਵਯਃ ਕਿਂ ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਨਿ ਨੋ ਨृਣਾਂ। ਤਾਨ੍ਯੁਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਰ੍ਤੀ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍

ਕਿਹੜਾ ਸਮਾਂ, ਕਿਹੜੀ ਉਮਰ ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਹਾਲਾਤ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਦੁਲਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ? ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਲੇ ਤਿਵੇਂ ਜੀਉਂਦਾ ਮਨੁੱਖ ਸਫਲਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ.

ਨਾ ਮਤਂ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਸਾਧੂਨਾਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਤਥਾ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਵੇਦਮਾਪਨ੍ਨਃ ਕੋ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ਮਾਨਵਃ

ਨਾ ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਨਾ ਸਾਧੂਆਂ, ਨਾ ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਤਾਂ ਨਾਲ—ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੌਣ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ?

ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਤਿਪਰਿਜ੍ਞਾਨਂ ਚੈਤਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਕਿਂ ਗੁਰੁਃ। ਨਿਰ੍ਵੇਦਸਮਤਾਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਸ੍ਤਾਰਯਤਿ ਸਂਸृਤੇਃ

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਤੇ ਸਮਤਾ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਮੌਤ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ.

ਪਸ਼੍ਯ ਭੂਤਵਿਕਾਰਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭੂਤਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ। ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਬਨ੍ਧਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰੂਪਸ੍ਥੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ

ਤੂੰ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਤੱਤ ਹੀ ਸਮਝ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਵੇਂਗਾ.

ਵਾਸਨਾ ਏਵ ਸਂਸਾਰ ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਮੁਂਚ ਤਾਃ। ਤਤ੍ਤ੍ਯਾਗੋ ਵਾਸਨਾਤ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸ੍ਥਿਤਿਰਦ੍ਯ ਯਥਾ ਤਥਾ

ਇੱਛਾਵਾਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਹਨ—ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ। ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਅਡੋਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇਂਗਾ.