ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰਗੀਤਾ

ਉਦ੍ਭੂਤਂ ਜ੍ਞਾਨਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਮਵਧਾਰ੍ਯਾਤਿਦੁਰ੍ਬਲਃ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਕਾਮਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ ਕਾਲਮਨ੍ਤਮਨੁਸ਼੍ਰਿਤਃ

ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ, ਸਮਾਂ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਵਿਰਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯਵਿਵੇਕਿਨਃ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਮਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਏਵ ਵਿਭੀषਿਕਾ

ਇੱਥੇ ਤੇ ਉੱਥੇ ਵਿਰਕਤ, ਸਦਾ ਤੇ ਅਸਦਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਵੀ, ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਧੀਰਸ੍ਤੁ ਭੋਜ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਕੇਵਲਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਨ ਕੁਪ੍ਯਤਿ

ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ, ਚਾਹੇ ਖਾਣਾ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਚੇष੍ਟਮਾਨਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਸ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਯਸ਼ਰੀਰਵਤ੍। ਸਂਸ੍ਤਵੇ ਚਾਪਿ ਨਿਨ੍ਦਾਯਾਂ ਕਥਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯੇਤ੍ ਮਹਾਸ਼ਯਃ

ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਨੁੱਖ ਸਤਿਕਾਰ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਹਿਲ ਜਾਂ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਮਾਯਾਮਾਤ੍ਰਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਵਿਗਤਕੌਤੁਕਃ। ਅਪਿ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੇ ਮृਤ੍ਯੌ ਕਥਂ ਤ੍ਰਸ੍ਯਤਿ ਧੀਰਧੀਃ

ਜੋ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਰੁਚੀ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨ, ਮੌਤ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਡਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਨਿਃਸ੍ਪृਹਂ ਮਾਨਸਂ ਯਸ੍ਯ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯੇऽਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਤृਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁਲਨਾ ਕੇਨ ਜਾਯਤੇ

ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੇ ਜੋ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਸ੍ਵਭਾਵਾਦ੍ ਏਵ ਜਾਨਾਨੋ ਦृਸ਼੍ਯਮੇਤਨ੍ਨ ਕਿਂਚਨ। ਇਦਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਿਦਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਸ ਕਿਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਧੀਰਧੀਃ

ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨ ਕੀ ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਦੇਖਦਾ ਹੈ?

ਅਂਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਕषਾਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਸ੍ਯ ਨਿਰਾਸ਼ਿषਃ। ਯਦृਚ੍ਛਯਾਗਤੋ ਭੋਗੋ ਨ ਦੁਃਖਾਯ ਨ ਤੁष੍ਟਯੇ

ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰਲੇ ਵਾਸਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਦੁਲਤਾ ਤੇ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਭੋਗ ਯਾਦ੍ਰਚਾ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ.

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਹਨ੍ਤਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਧੀਰਸ੍ਯ ਖੇਲਤੋ ਭੋਗਲੀਲਯਾ। ਨ ਹਿ ਸਂਸਾਰਵਾਹੀਕੈਰ੍ਮੂਢੈਃ ਸਹ ਸਮਾਨਤਾ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਧੀਰ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਮੂਰਖਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ.

ਯਤ੍ ਪਦਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸਵੋ ਦੀਨਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ। ਅਹੋ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯੋਗੀ ਨ ਹਰ੍षਮੁਪਗਚ੍ਛਤਿ

ਜਿਸ ਪਦ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਲਲਚਦੇ ਹਨ, ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ ਯੋਗੀ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ.

ਤਜ੍ਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ। ਨ ਹ੍ਯਾਕਾਸ਼ਸ੍ਯ ਧੂਮੇਨ ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਾਪਿ ਸਙ੍ਗਤਿਃ

ਜੋ 'ਉਸ' ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਕੋਈ ਅਸਲ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ.

ਆਤ੍ਮੈਵੇਦਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਤਂ ਨਿषੇਦ੍ਧੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮੇਤ ਕਃ

ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯਾਦ੍ਰਚਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਕਿਸ ਕੋਲ ਹੈ?

ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਂਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮੇ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧੇ। ਵਿਜ੍ਞਸ੍ਯੈਵ ਹਿ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਨਿਚ੍ਛਾਵਿਵਰ੍ਜਨੇ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਸ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ, ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਨਿਰ-ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨੀ ਕੋਲ ਹੀ ਹੈ.

ਆਤ੍ਮਾਨਮਦ੍ਵਯਂ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਾਨਾਤਿ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਂ। ਯਦ੍ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਸ ਕੁਰੁਤੇ ਨ ਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍

ਜੋ ਆਤਮ ਨੂੰ ਅਦਵੈਤ ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ.

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਨ ਤੇ ਸਂਗੋऽਸ੍ਤਿ ਕੇਨਾਪਿ ਕਿਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਸਂਘਾਤਵਿਲਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੇਵਮੇਵ ਲਯਂ ਵ੍ਰਜ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਸੰਗਠਨ ਨੂੰ ਵਿਘਟਿਤ ਕਰ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ.

ਉਦੇਤਿ ਭਵਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵਾਰਿਧੇਰਿਵ ਬੁਦ੍ਬੁਦਃ। ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਕਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਏਵਮੇਵ ਲਯਂ ਵ੍ਰਜ

ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬੁਲਬਲੇ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਏਕ ਆਤਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ.

ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਪ੍ਯਵਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਮਲੇ ਤ੍ਵਯਿ। ਰਜ੍ਜੁਸਰ੍ਪ ਇਵ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਏਵਮੇਵ ਲਯਂ ਵ੍ਰਜ

ਸੰਸਾਰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵੇਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ.

ਸਮਦੁਃਖਸੁਖਃ ਪੂਰ੍ਣ ਆਸ਼ਾਨੈਰਾਸ਼੍ਯਯੋਃ ਸਮਃ। ਸਮਜੀਵਿਤਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਨ੍ਨੇਵਮੇਵ ਲਯਂ ਵ੍ਰਜ

ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ, ਪੂਰਨ, ਆਸ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸਮ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ.

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਆਕਾਸ਼ਵਦਨਨ੍ਤੋऽਹਂ ਘਟਵਤ੍ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਜਗਤ੍। ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਥੈਤਸ੍ਯ ਨ ਤ੍ਯਾਗੋ ਨ ਗ੍ਰਹੋ ਲਯਃ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਨੰਤ ਹਾਂ; ਜਗਤ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਸਧਾਰਣ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਛੱਡਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਗ੍ਰਹਣ; ਸਿਰਫ਼ ਲੈ ਹੈ.

ਮਹੋਦਧਿਰਿਵਾਹਂ ਸ ਪ੍ਰਪਂਚੋ ਵੀਚਿਸऽਨ੍ਨਿਭਃ। ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਥੈਤਸ੍ਯ ਨ ਤ੍ਯਾਗੋ ਨ ਗ੍ਰਹੋ ਲਯਃ

ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹਾਂ; ਸੰਸਾਰ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਛੱਡਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਗ੍ਰਹਣ; ਸਿਰਫ਼ ਲੈ ਹੈ.

ਅਹਂ ਸ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਸਙ੍ਕਾਸ਼ੋ ਰੂਪ੍ਯਵਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਕਲ੍ਪਨਾ। ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਥੈਤਸ੍ਯ ਨ ਤ੍ਯਾਗੋ ਨ ਗ੍ਰਹੋ ਲਯਃ

ਮੈਂ ਚਿੱਟੀ ਸਪਤਿਕ ਵਾਂਗ ਹਾਂ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਛੱਡਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਗ੍ਰਹਣ; ਸਿਰਫ਼ ਲੈ ਹੈ.

ਅਹਂ ਵਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਯਥੋ ਮਯਿ। ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਥੈਤਸ੍ਯ ਨ ਤ੍ਯਾਗੋ ਨ ਗ੍ਰਹੋ ਲਯਃ

ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਗਿਆਨ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਲੋੜ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਫੜਨ ਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਮਿਟ ਜਾਣ ਦੀ.

ਜਨਕ ਉਵਾਚ॥ ਮਯ੍ਯਨਂਤਮਹਾਂਭੋਧੌ ਵਿਸ਼੍ਵਪੋਤ ਇਤਸ੍ਤਤਃ। ਭ੍ਰਮਤਿ ਸ੍ਵਾਂਤਵਾਤੇਨ ਨ ਮਮਾਸ੍ਤ੍ਯਸਹਿष੍ਣੁਤਾ

ਜਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਅਨੰਤ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨੌਕਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕਦੇ ਇੱਧਰ, ਕਦੇ ਉੱਧਰ ਤਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬੇਚੈਨੀ ਨਹੀਂ.

ਮਯ੍ਯਨਂਤਮਹਾਂਭੋਧੌ ਜਗਦ੍ਵੀਚਿਃ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ। ਉਦੇਤੁ ਵਾਸ੍ਤਮਾਯਾਤੁ ਨ ਮੇ ਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ

ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਅਨੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਠਦੀ ਤੇ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਉੱਠੇ ਜਾਂ ਥੱਲੇ ਜਾਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਕੋਈ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਘਾਟਾ.

ਮਯ੍ਯਨਂਤਮਹਾਂਭੋਧੌ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਨਾਮ ਵਿਕਲ੍ਪਨਾ। ਅਤਿਸ਼ਾਂਤੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਏਤਦੇਵਾਹਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਅਨੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਹੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਇਸੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ.

ਨਾਤ੍ਮਾ ਭਾਵੇषੁ ਨੋ ਭਾਵਸ੍ਤਤ੍ਰਾਨਨ੍ਤੇ ਨਿਰਂਜਨੇ। ਇਤ੍ਯਸਕ੍ਤੋऽਸ੍ਪृਹਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤ ਏਤਦੇਵਾਹਮਾਸ੍ਤਿਤਃ

ਆਤਮਾ ਕਿਸੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਤੇ ਕੋਈ ਭਾਵ ਉਸ ਅਨੰਤ, ਨਿਰਲੇਪ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ.

ਅਹੋ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮੇਵਾਹਂ ਇਨ੍ਦ੍ਰਜਾਲੋਪਮਂ ਜਗਤ੍। ਇਤਿ ਮਮ ਕਥਂ ਕੁਤ੍ਰ ਹੇਯੋਪਾਦੇਯਕਲ੍ਪਨਾ

ਹਾਂ! ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹਾਂ; ਸੰਸਾਰ ਤਾਂ ਜਾਦੂ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੋਂ, ਕਿੱਥੇ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਛੱਡਣ ਜਾਂ ਫੜਨ ਦੀ ਸੋਚ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਤਦਾ ਬਨ੍ਧੋ ਯਦਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਕਿਨ੍ਚਿਦ੍ ਵਾਂਛਤਿ ਸ਼ੋਚਤਿ। ਕਿਂਚਿਨ੍ ਮੁਂਚਤਿ ਗृਣ੍ਹਾਤਿ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਦृष੍ਯਤਿ ਕੁਪ੍ਯਤਿ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਮਨ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦਾ, ਕੁਝ ਛੱਡਦਾ, ਕੁਝ ਫੜਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੇਖਦਾ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਬੰਧਨ ਹੈ.

ਤਦਾ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯਦਾ ਚਿਤ੍ਤਂ ਨ ਵਾਂਛਤਿ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ। ਨ ਮੁਂਚਤਿ ਨ ਗृਣ੍ਹਾਤਿ ਨ ਹृष੍ਯਤਿ ਨ ਕੁਪ੍ਯਤਿ

ਮੁਕਤੀ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨ ਨਾ ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਦੁੱਖੀ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਛੱਡਦਾ, ਨਾ ਫੜਦਾ, ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ.