ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰਗੀਤਾ

ਨਾਹਂ ਦੇਹੋ ਨ ਮੇ ਦੇਹੋ ਜੀਵੋ ਨਾਹਮਹਂ ਹਿ ਚਿਤ੍। ਅਯਮੇਵ ਹਿ ਮੇ ਬਨ੍ਧ ਆਸੀਦ੍ਯਾ ਜੀਵਿਤੇ ਸ੍ਪृਹਾ

ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਸਰੀਰ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਜੀਵ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਚੇਤਨਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਬੰਨ੍ਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ।

ਅਹੋ ਭੁਵਨਕਲ੍ਲੋਲੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਰਾਕ੍ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਂ। ਮਯ੍ਯਨਂਤਮਹਾਂਭੋਧੌ ਚਿਤ੍ਤਵਾਤੇ ਸਮੁਦ੍ਯਤੇ

ਹੇਰਾਨੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਉਠਦੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਅਨੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਮਨ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਠੀਆਂ ਹਨ।

ਮਯ੍ਯਨਂਤਮਹਾਂਭੋਧੌ ਚਿਤ੍ਤਵਾਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ। ਅਭਾਗ੍ਯਾਜ੍ਜੀਵਵਣਿਜੋ ਜਗਤ੍ਪੋਤੋ ਵਿਨਸ਼੍ਵਰਃ

ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਅਨੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀ ਹਵਾ ਠੰਡੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨੌਕਾ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮੰਦਭਾਗੀ ਵਪਾਰੀ ਹੈ, ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਮਯ੍ਯਨਨ੍ਤਮਹਾਂਭੋਧਾਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਜੀਵਵੀਚਯਃ। ਉਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਖੇਲਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ

ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਅਨੰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅਜੀਬ ਹਨ; ਉਹ ਉਠਦੀਆਂ, ਡਿੱਗਦੀਆਂ, ਖੇਡਦੀਆਂ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਅਵਿਨਾਸ਼ਿਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਏਕਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਤਵਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਧੀਰਸ੍ਯ ਕਥਮਰ੍ਥਾਰ੍ਜਨੇ ਰਤਿਃ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਕ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮ-ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਮਝਦਾਰ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਲਾਭ ਦੀ ਲਗਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਆਤ੍ਮਾਜ੍ਞਾਨਾਦਹੋ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਵਿषਯਭ੍ਰਮਗੋਚਰੇ। ਸ਼ੁਕ੍ਤੇਰਜ੍ਞਾਨਤੋ ਲੋਭੋ ਯਥਾ ਰਜਤਵਿਭ੍ਰਮੇ

ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਭਟਕਾਵ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀ ਨੂੰ ਚਾਂਦੀ ਸਮਝਣ ਨਾਲ ਲੋਭ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਯਤ੍ਰੇਦਂ ਤਰਙ੍ਗਾ ਇਵ ਸਾਗਰੇ। ਸੋऽਹਮਸ੍ਮੀਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਿਂ ਦੀਨ ਇਵ ਧਾਵਸਿ

ਜਿਸ ਵਿਚ ਇਹ ਲਹਿਰਾਂ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ। 'ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ' ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਉਂ ਭੱਜਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ?

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਚੈਤਨ੍ਯ ਆਤ੍ਮਾਨਮਤਿਸੁਨ੍ਦਰਂ। ਉਪਸ੍ਥੇऽਤ੍ਯਨ੍ਤਸਂਸਕ੍ਤੋ ਮਾਲਿਨ੍ਯਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ

ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦਰੀ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਚਾਤ੍ਮਨਿ। ਮੁਨੇਰ੍ਜਾਨਤ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਮਤ੍ਵਮਨੁਵਰ੍ਤਤੇ

ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮਝਦਾਰ ਲਈ ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ 'ਮੇਰਾ' ਵਾਲਾ ਭਾਵ ਫਿਰ ਵੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਆਸ੍ਥਿਤਃ ਪਰਮਾਦ੍ਵੈਤਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥੇऽਪਿ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਕਾਮਵਸ਼ਗੋ ਵਿਕਲਃ ਕੇਲਿਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯਾ

ਸਰਵੋਚ ਅਦਵੈਤ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸੁਖ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਉਦ੍ਭੂਤਂ ਜ੍ਞਾਨਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਮਵਧਾਰ੍ਯਾਤਿਦੁਰ੍ਬਲਃ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਕਾਮਮਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ ਕਾਲਮਨ੍ਤਮਨੁਸ਼੍ਰਿਤਃ

ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਵੈਰੀ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ, ਸਮਾਂ ਖਤਮ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਵਿਰਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਾਨਿਤ੍ਯਵਿਵੇਕਿਨਃ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਮਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਏਵ ਵਿਭੀषਿਕਾ

ਇੱਥੇ ਤੇ ਉੱਥੇ ਵਿਰਕਤ, ਸਦਾ ਤੇ ਅਸਦਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਵੀ, ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਧੀਰਸ੍ਤੁ ਭੋਜ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਕੇਵਲਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਨ ਕੁਪ੍ਯਤਿ

ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ, ਚਾਹੇ ਖਾਣਾ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਚੇष੍ਟਮਾਨਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਸ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਨ੍ਯਸ਼ਰੀਰਵਤ੍। ਸਂਸ੍ਤਵੇ ਚਾਪਿ ਨਿਨ੍ਦਾਯਾਂ ਕਥਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯੇਤ੍ ਮਹਾਸ਼ਯਃ

ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਨੁੱਖ ਸਤਿਕਾਰ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਹਿਲ ਜਾਂ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਮਾਯਾਮਾਤ੍ਰਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਵਿਗਤਕੌਤੁਕਃ। ਅਪਿ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੇ ਮृਤ੍ਯੌ ਕਥਂ ਤ੍ਰਸ੍ਯਤਿ ਧੀਰਧੀਃ

ਜੋ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਮਾਇਆ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਰੁਚੀ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨ, ਮੌਤ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਡਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਨਿਃਸ੍ਪृਹਂ ਮਾਨਸਂ ਯਸ੍ਯ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯੇऽਪਿ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਤृਪ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁਲਨਾ ਕੇਨ ਜਾਯਤੇ

ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੇ ਜੋ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਸ੍ਵਭਾਵਾਦ੍ ਏਵ ਜਾਨਾਨੋ ਦृਸ਼੍ਯਮੇਤਨ੍ਨ ਕਿਂਚਨ। ਇਦਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਿਦਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਸ ਕਿਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਧੀਰਧੀਃ

ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮਨ ਕੀ ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਦੇਖਦਾ ਹੈ?

ਅਂਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਕषਾਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਸ੍ਯ ਨਿਰਾਸ਼ਿषਃ। ਯਦृਚ੍ਛਯਾਗਤੋ ਭੋਗੋ ਨ ਦੁਃਖਾਯ ਨ ਤੁष੍ਟਯੇ

ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰਲੇ ਵਾਸਨਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਦੁਲਤਾ ਤੇ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਭੋਗ ਯਾਦ੍ਰਚਾ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ.

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਹਨ੍ਤਾਤ੍ਮਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯ ਧੀਰਸ੍ਯ ਖੇਲਤੋ ਭੋਗਲੀਲਯਾ। ਨ ਹਿ ਸਂਸਾਰਵਾਹੀਕੈਰ੍ਮੂਢੈਃ ਸਹ ਸਮਾਨਤਾ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਧੀਰ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਮੂਰਖਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ.

ਯਤ੍ ਪਦਂ ਪ੍ਰੇਪ੍ਸਵੋ ਦੀਨਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ। ਅਹੋ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯੋਗੀ ਨ ਹਰ੍षਮੁਪਗਚ੍ਛਤਿ

ਜਿਸ ਪਦ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਲਲਚਦੇ ਹਨ, ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ ਯੋਗੀ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ.

ਤਜ੍ਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੋ ਹ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ। ਨ ਹ੍ਯਾਕਾਸ਼ਸ੍ਯ ਧੂਮੇਨ ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਾਪਿ ਸਙ੍ਗਤਿਃ

ਜੋ 'ਉਸ' ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਪ ਜਾਂ ਪੁੰਨ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਕੋਈ ਅਸਲ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ.

ਆਤ੍ਮੈਵੇਦਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਤਂ ਨਿषੇਦ੍ਧੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮੇਤ ਕਃ

ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯਾਦ੍ਰਚਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਕਿਸ ਕੋਲ ਹੈ?

ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਂਬਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭੂਤਗ੍ਰਾਮੇ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧੇ। ਵਿਜ੍ਞਸ੍ਯੈਵ ਹਿ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਨਿਚ੍ਛਾਵਿਵਰ੍ਜਨੇ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਸ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ, ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਨਿਰ-ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਸਿਰਫ਼ ਗਿਆਨੀ ਕੋਲ ਹੀ ਹੈ.

ਆਤ੍ਮਾਨਮਦ੍ਵਯਂ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਾਨਾਤਿ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਂ। ਯਦ੍ ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਤ੍ਸ ਕੁਰੁਤੇ ਨ ਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍

ਜੋ ਆਤਮ ਨੂੰ ਅਦਵੈਤ ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਡਰ ਨਹੀਂ.

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਨ ਤੇ ਸਂਗੋऽਸ੍ਤਿ ਕੇਨਾਪਿ ਕਿਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਸਂਘਾਤਵਿਲਯਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੇਵਮੇਵ ਲਯਂ ਵ੍ਰਜ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਸੰਗਠਨ ਨੂੰ ਵਿਘਟਿਤ ਕਰ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ.

ਉਦੇਤਿ ਭਵਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵਾਰਿਧੇਰਿਵ ਬੁਦ੍ਬੁਦਃ। ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਕਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਏਵਮੇਵ ਲਯਂ ਵ੍ਰਜ

ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬੁਲਬਲੇ ਵਾਂਗ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਏਕ ਆਤਮ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ.

ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਪ੍ਯਵਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਮਲੇ ਤ੍ਵਯਿ। ਰਜ੍ਜੁਸਰ੍ਪ ਇਵ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਏਵਮੇਵ ਲਯਂ ਵ੍ਰਜ

ਸੰਸਾਰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਸੀ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵੇਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ.

ਸਮਦੁਃਖਸੁਖਃ ਪੂਰ੍ਣ ਆਸ਼ਾਨੈਰਾਸ਼੍ਯਯੋਃ ਸਮਃ। ਸਮਜੀਵਿਤਮृਤ੍ਯੁਃ ਸਨ੍ਨੇਵਮੇਵ ਲਯਂ ਵ੍ਰਜ

ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ, ਪੂਰਨ, ਆਸ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸਮ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ.

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਆਕਾਸ਼ਵਦਨਨ੍ਤੋऽਹਂ ਘਟਵਤ੍ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਜਗਤ੍। ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਥੈਤਸ੍ਯ ਨ ਤ੍ਯਾਗੋ ਨ ਗ੍ਰਹੋ ਲਯਃ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਨੰਤ ਹਾਂ; ਜਗਤ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਸਧਾਰਣ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਛੱਡਣਾ ਹੈ, ਨਾ ਗ੍ਰਹਣ; ਸਿਰਫ਼ ਲੈ ਹੈ.