ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰਗੀਤਾ

ਨ ਸੁਖੀ ਨ ਚ ਵਾ ਦੁਃਖੀ ਨ ਵਿਰਕ੍ਤੋ ਨ ਸਂਗਵਾਨ੍। ਨ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨ ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਨ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ੍ਨ ਚ ਕਿਂਚਨ

ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਹੈ, ਨਾ ਦੁਖੀ; ਨਾ ਵੈਰਾਗੀ ਹੈ, ਨਾ ਲਗਨ ਵਾਲਾ; ਨਾ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ।

ਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪੇऽਪਿ ਨ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਸਮਾਧੌ ਨ ਸਮਾਧਿਮਾਨ੍। ਜਾਡ੍ਯੇऽਪਿ ਨ ਜਡੋ ਧਨ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਿਤ੍ਯੇऽਪਿ ਨ ਪਣ੍ਡਿਤਃ

ਉਲਝਣਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਉਹ ਕਦੇ ਉਲਝਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਵੀ ਉਹ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੰਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਮੰਦਾ ਨਹੀਂ, ਗਿਆਨ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਪੰਡਤ ਨਹੀਂ।

ਮੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਿਸ੍ਵਸ੍ਥਃ ਕृਤਕਰ੍ਤਵ੍ਯਨਿਰ੍ਵृਤਃ। ਸਮਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵੈਤृष੍ਣ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸ੍ਮਰਤ੍ਯਕृਤਂ ਕृਤਮ੍

ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਨ ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨੋ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨੋ ਨ ਕੁਪ੍ਯਤਿ। ਨੈਵੋਦ੍ਵਿਜਤਿ ਮਰਣੇ ਜੀਵਨੇ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ

ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਮੌਤ ਆਉਣ ਤੇ ਉਹ ਘਬਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਜੀਵਨ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਨ ਧਾਵਤਿ ਜਨਾਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਰਣ੍ਯਂ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਧੀਃ। ਯਥਾਤਥਾ ਯਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸਮ ਏਵਾਵਤਿष੍ਠਤੇ

ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਭੀੜ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ, ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵੀ ਹਾਲਾਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਜਨਕ ਉਵਾਚ॥ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਸਨ੍ਦਂਸ਼ਮਾਦਾਯ ਹृਦਯੋਦਰਾਤ੍। ਨਾਵਿਧਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਸ਼ਲ੍ਯੋਦ੍ਧਾਰਃ ਕृਤੋ ਮਯਾ

ਜਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚੋਂ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਦੀ ਚਿਮਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਕੰਡੇ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਕ੍ਵ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਵ ਚ ਵਾ ਕਾਮਃ ਕ੍ਵ ਚਾਰ੍ਥਃ ਕ੍ਵ ਵਿਵੇਕਿਤਾ। ਕ੍ਵ ਦ੍ਵੈਤਂ ਕ੍ਵ ਚ ਵਾऽਦ੍ਵੈਤਂ ਸ੍ਵਮਹਿਮ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਮੇ

ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਕਾਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਧਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਬੁੱਧੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਦਵੈਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਅਦਵੈਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?

ਕ੍ਵ ਭੂਤਂ ਕ੍ਵ ਭਵਿष੍ਯਦ੍ ਵਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨਮਪਿ ਕ੍ਵ ਵਾ। ਕ੍ਵ ਦੇਸ਼ਃ ਕ੍ਵ ਚ ਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਮਹਿਮ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਮੇ

ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਿਛਲਾ ਸਮਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਮੌਜੂਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਥਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਸਦਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?

ਕ੍ਵ ਚਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਵ ਚ ਵਾਨਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਵ ਸ਼ੁਭਂ ਕ੍ਵਾਸ਼ੁਭਂ ਯਥਾ। ਕ੍ਵ ਚਿਨ੍ਤਾ ਕ੍ਵ ਚ ਵਾਚਿਨ੍ਤਾ ਸ੍ਵਮਹਿਮ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਮੇ

ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਅਨਾਤਮਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਮਾੜਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਸੋਚ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਬੇਸੋਚ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?

ਕ੍ਵ ਸ੍ਵਪ੍ਨਃ ਕ੍ਵ ਸੁषੁਪ੍ਤਿਰ੍ਵਾ ਕ੍ਵ ਚ ਜਾਗਰਣਂ ਤਥਾ। ਕ੍ਵ ਤੁਰਿਯਂ ਭਯਂ ਵਾਪਿ ਸ੍ਵਮਹਿਮ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਮੇ

ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸੁਪਨਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜਾਗਣਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਚੌਥਾ ਅਵਸਥਾ ਜਾਂ ਡਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?

ਕ੍ਵ ਦੂਰਂ ਕ੍ਵ ਸਮੀਪਂ ਵਾ ਬਾਹ੍ਯਂ ਕ੍ਵਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਕ੍ਵ ਵਾ। ਕ੍ਵ ਸ੍ਥੂਲਂ ਕ੍ਵ ਚ ਵਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਸ੍ਵਮਹਿਮ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਮੇ

ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੂਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਨੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਬਾਹਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੋਟਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਸੁੱਕਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?

ਕ੍ਵ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਜੀਵਿਤਂ ਵਾ ਕ੍ਵ ਲੋਕਾਃ ਕ੍ਵਾਸ੍ਯ ਕ੍ਵ ਲੌਕਿਕਂ। ਕ੍ਵ ਲਯਃ ਕ੍ਵ ਸਮਾਧਿਰ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮਹਿਮ੍ਨਿ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਮੇ

ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੌਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਲੋਕ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਲੀਨਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਸਮਾਧੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?

ਅਲਂ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗਕਥਯਾ ਯੋਗਸ੍ਯ ਕਥਯਾਪ੍ਯਲਂ। ਅਲਂ ਵਿਜ੍ਞਾਨਕਥਯਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਮਮਾਤ੍ਮਨਿ

ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਜੋਗ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਹੁਣ ਕਾਫੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਜਨਕ ਉਵਾਚ॥ ਕ੍ਵ ਭੂਤਾਨਿ ਕ੍ਵ ਦੇਹੋ ਵਾ ਕ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਕ੍ਵ ਵਾ ਮਨਃ। ਕ੍ਵ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਕ੍ਵ ਚ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਂ ਮਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੇ ਨਿਰਂਜਨੇ

ਜਨਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੇ ਨਿਰਲੇਪ ਸਵਰੂਪ ਵਿਚ, ਤੱਤ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਸਰੀਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਮਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਖਾਲੀਪਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?

ਕ੍ਵ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਵਾਤ੍ਮਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਕ੍ਵ ਵਾ ਨਿਰ੍ਵਿषਯਂ ਮਨਃ। ਕ੍ਵ ਤृਪ੍ਤਿਃ ਕ੍ਵ ਵਿਤृष੍ਣਾਤ੍ਵਂ ਗਤਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਸ੍ਯ ਮੇ ਸਦਾ

ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਸਦਾ ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਵਾਸਨਾ ਰਹਿਤ ਮਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?

ਕ੍ਵ ਵਿਦ੍ਯਾ ਕ੍ਵ ਚ ਵਾਵਿਦ੍ਯਾ ਕ੍ਵਾਹਂ ਕ੍ਵੇਦਂ ਮਮ ਕ੍ਵ ਵਾ। ਕ੍ਵ ਬਨ੍ਧ ਕ੍ਵ ਚ ਵਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਵਰੂਪਸ੍ਯ ਕ੍ਵ ਰੂਪਿਤਾ

ਜੋ ਸਵਰੂਪ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਵਿਦਿਆ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਅਵਿਦਿਆ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਬੰਧਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?

ਕ੍ਵ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਰਪਿ ਕ੍ਵ ਵਾ। ਕ੍ਵ ਤਦ੍ ਵਿਦੇਹਕੈਵਲ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ

ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੇਦ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਉਹ ਆਖਰੀ ਸਰੀਰ ਰਹਿਤ ਆਜ਼ਾਦੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ?

ਕ੍ਵ ਕਰ੍ਤਾ ਕ੍ਵ ਚ ਵਾ ਭੋਕ੍ਤਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਫੁਰਣਂ ਕ੍ਵ ਵਾ। ਕ੍ਵਾਪਰੋਕ੍ਸ਼ਂ ਫਲਂ ਵਾ ਕ੍ਵ ਨਿਃਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯ ਮੇ ਸਦਾ

ਕਿੱਥੇ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ? ਕਿੱਥੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਚਾਨਣ ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ? ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਵਭਾਵਿਕਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਲਈ ਨਾਂ ਤਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਕੋਈ ਫਲ।

ਕ੍ਵ ਲੋਕਂ ਕ੍ਵ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਾ ਕ੍ਵ ਯੋਗੀ ਜ੍ਞਾਨਵਾਨ੍ ਕ੍ਵ ਵਾ। ਕ੍ਵ ਬਦ੍ਧਃ ਕ੍ਵ ਚ ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪੇऽਹਮਦ੍ਵਯੇ

ਕਿੱਥੇ ਸੰਸਾਰ, ਕਿੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਚਾਹ, ਕਿੱਥੇ ਜੋਗੀ, ਕਿੱਥੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ? ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਅਦਵੈਤ ਸੁਰਤ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਬੰਧਿਆ ਹੈ, ਨਾਂ ਮੁਕਤ।

ਕ੍ਵ ਸृष੍ਟਿਃ ਕ੍ਵ ਚ ਸਂਹਾਰਃ ਕ੍ਵ ਸਾਧ੍ਯਂ ਕ੍ਵ ਚ ਸਾਧਨਂ। ਕ੍ਵ ਸਾਧਕਃ ਕ੍ਵ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪੇऽਹਮਦ੍ਵਯੇ

ਕਿੱਥੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਕਿੱਥੇ ਲੈ, ਕਿੱਥੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਜੋਗ ਕੁਝ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਜ਼ਰੀਆ? ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਅਦਵੈਤ ਸੁਰਤ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਸਾਧਕ ਹੈ, ਨਾਂ ਸਿੱਧੀ।

ਕ੍ਵ ਪ੍ਰਮਾਤਾ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਵਾ ਕ੍ਵ ਪ੍ਰਮੇਯਂ ਕ੍ਵ ਚ ਪ੍ਰਮਾ। ਕ੍ਵ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕ੍ਵ ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਵਾ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਿਮਲਸ੍ਯ ਮੇ

ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਨ ਜੋਗ ਕੁਝ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆਨ ਆਪ? ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਕੁਝ ਹੈ, ਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।

ਕ੍ਵ ਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਃ ਕ੍ਵ ਚੈਕਾਗ੍ਰ੍ਯਂ ਕ੍ਵ ਨਿਰ੍ਬੋਧਃ ਕ੍ਵ ਮੂਢਤਾ। ਕ੍ਵ ਹਰ੍षਃ ਕ੍ਵ ਵਿषਾਦੋ ਵਾ ਸਰ੍ਵਦਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਮੇ

ਕਿੱਥੇ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣਾ, ਕਿੱਥੇ ਇਕਾਗਰਤਾ, ਕਿੱਥੇ ਅਗਿਆਨਤਾ, ਕਿੱਥੇ ਮੂਰਖਤਾ? ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਜੋ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹਾਂ, ਉਸ ਲਈ ਨਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਗ਼ਮ।

ਕ੍ਵ ਚੈष ਵ੍ਯਵਹਾਰੋ ਵਾ ਕ੍ਵ ਚ ਸਾ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਾ। ਕ੍ਵ ਸੁਖਂ ਕ੍ਵ ਚ ਵਾ ਦੁਖਂ ਨਿਰ੍ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਮੇ ਸਦਾ

ਕਿੱਥੇ ਇਹ ਦੁਨੀਆਵੀ ਚਲਣ, ਕਿੱਥੇ ਉਹ ਪਰਮ ਸੱਚ? ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਸਦਾ ਨਿਰਵਿਚਾਰ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਸੁਖ ਹੈ, ਨਾਂ ਦੁੱਖ।

ਕ੍ਵ ਮਾਯਾ ਕ੍ਵ ਚ ਸਂਸਾਰਃ ਕ੍ਵ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਵਿਰਤਿਃ ਕ੍ਵ ਵਾ। ਕ੍ਵ ਜੀਵਃ ਕ੍ਵ ਚ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਿਮਲਸ੍ਯ ਮੇ

ਕਿੱਥੇ ਮਾਇਆ, ਕਿੱਥੇ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦਾ ਗੇੜ, ਕਿੱਥੇ ਮੋਹ ਜਾਂ ਵੈਰਾਗ? ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਜੀਵ ਹੈ, ਨਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ।

ਕ੍ਵ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਰ੍ਵਾ ਕ੍ਵ ਮੁਕ੍ਤਿਃ ਕ੍ਵ ਚ ਬਨ੍ਧਨਂ। ਕੂਟਸ੍ਥਨਿਰ੍ਵਿਭਾਗਸ੍ਯ ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ੍ਯ ਮਮ ਸਰ੍ਵਦਾ

ਕਿੱਥੇ ਕਰਮ, ਕਿੱਥੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਹਟਣਾ, ਕਿੱਥੇ ਮੁਕਤੀ, ਕਿੱਥੇ ਬੰਧਨ? ਜੋ ਸਦਾ ਅਟੱਲ, ਅਟੁੱਟ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ।

ਕ੍ਵੋਪਦੇਸ਼ਃ ਕ੍ਵ ਵਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਵ ਸ਼ਿष੍ਯਃ ਕ੍ਵ ਚ ਵਾ ਗੁਰੁਃ। ਕ੍ਵ ਚਾਸ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥੋ ਵਾ ਨਿਰੁਪਾਧੇਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਮੇ

ਕਿੱਥੇ ਉਪਦੇਸ਼, ਕਿੱਥੇ ਗ੍ਰੰਥ, ਕਿੱਥੇ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਕਿੱਥੇ ਅਧਿਆਪਕ? ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨਿਰਲੇਪ, ਨਿਰੁਪਾਧਿ ਸ਼ਿਵ ਲਈ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖੀ ਲਕੜ ਨਹੀਂ।

ਕ੍ਵ ਚਾਸ੍ਤਿ ਕ੍ਵ ਚ ਵਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕ੍ਵਾਸ੍ਤਿ ਚੈਕਂ ਕ੍ਵ ਚ ਦ੍ਵਯਂ। ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੋਤ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਮਮ

ਕਿੱਥੇ ਹੋਣਾ, ਕਿੱਥੇ ਨਾਹ ਹੋਣਾ? ਕਿੱਥੇ ਇਕਤਾ, ਕਿੱਥੇ ਦੂਜਾ? ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਉੱਠਦਾ ਨਹੀਂ।