ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰਗੀਤਾ

ਕਰ੍ਮਾਨੁष੍ਠਾਨਮਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਯਥੈਵੋਪਰਮਸ੍ਤਥਾ। ਬੁਧ੍ਵਾ ਸਮ੍ਯਗਿਦਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਏਵਮੇਵਾਹਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਜਿਵੇਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹਾਂ।

ਅਚਿਂਤ੍ਯਂ ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਚਿਨ੍ਤਾਰੂਪਂ ਭਜਤ੍ਯਸੌ। ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਭਾਵਨਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਵਮੇਵਾਹਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਅਸੰਭਵ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਸੋਚ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਧਿਆਨ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹਾਂ।

ਏਵਮੇਵ ਕृਤਂ ਯੇਨ ਸ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਭਵੇਦਸੌ। ਏਵਮੇਵ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਯਃ ਸ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਭਵੇਦਸੌ

ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਇਹੀ ਸੁਭਾਵ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਨਕ ਉਵਾਚ॥ ਅਕਿਂਚਨਭਵਂ ਸ੍ਵਾਸ੍ਥਂ ਕੌਪੀਨਤ੍ਵੇऽਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਂ। ਤ੍ਯਾਗਾਦਾਨੇ ਵਿਹਾਯਾਸ੍ਮਾਦਹਮਾਸੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍

ਜਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕਣਾ, ਲੰਗੋਟੀ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ; ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੋਵੇਂ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।

ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਖੇਦਃ ਕਾਯਸ੍ਯ ਜਿਹ੍ਵਾ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਖੇਦ੍ਯਤੇ। ਮਨਃ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਤਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸੁਖਮ੍

ਕਦੇ ਸਰੀਰ ਥੱਕਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਜੀਭ, ਕਦੇ ਮਨ; ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ।

ਕृਤਂ ਕਿਮਪਿ ਨੈਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਯਦਾ ਯਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਾਯਾਤਿ ਤਤ੍ ਕृਤ੍ਵਾਸੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍

ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ ਕਿ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਦੋਂ ਜੋ ਕਰਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।

ਕਰ੍ਮਨੈष੍ਕਰ੍ਮ੍ਯਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਭਾਵਾ ਦੇਹਸ੍ਥਯੋਗਿਨਃ। ਸਂਯੋਗਾਯੋਗਵਿਰਹਾਦਹਮਾਸੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍

ਜੋ ਯੋਗੀ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕਰਮ ਜਾਂ ਅਕਰਮ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਨਹੀਂ; ਮਿਲਣ ਜਾਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।

ਅਰ੍ਥਾਨਰ੍ਥੌ ਨ ਮੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾ ਗਤ੍ਯਾ ਨ ਸ਼ਯਨੇਨ ਵਾ। ਤਿष੍ਠਨ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਸ੍ਵਪਨ੍ ਤਸ੍ਮਾਦਹਮਾਸੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍

ਲਾਭ ਤੇ ਹਾਨੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਲੈਟਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਖੜ੍ਹਾ, ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।

ਸ੍ਵਪਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਹਾਨਿਃ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਯਤ੍ਨਵਤੋ ਨ ਵਾ। ਨਾਸ਼ੋਲ੍ਲਾਸੌ ਵਿਹਾਯਾਸ੍ਮਦਹਮਾਸੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍

ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜਤਨ ਕਰਨ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ; ਨਾਸ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੋਵੇਂ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।

ਸੁਖਾਦਿਰੂਪਾ ਨਿਯਮਂ ਭਾਵੇष੍ਵਾਲੋਕ੍ਯ ਭੂਰਿਸ਼ਃ। ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭੇ ਵਿਹਾਯਾਸ੍ਮਾਦਹਮਾਸੇ ਯਥਾਸੁਖਮ੍

ਖੁਸ਼ੀ ਆਦਿ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਹਨ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।

ਜਨਕ ਉਵਾਚ॥ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਚਿਤ੍ਤੋ ਯਃ ਪ੍ਰਮਾਦਾਦ੍ ਭਾਵਭਾਵਨਃ। ਨਿਦ੍ਰਿਤੋ ਬੋਧਿਤ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ੀਣਸਂਸ੍ਮਰਣੋ ਹਿ ਸਃ

ਜਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਤੇ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿਚ ਭਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸੁੱਤੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।

ਕ੍ਵ ਧਨਾਨਿ ਕ੍ਵ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਵ ਮੇ ਵਿषਯਦਸ੍ਯਵਃ। ਕ੍ਵ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਵ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਯਦਾ ਮੇ ਗਲਿਤਾ ਸ੍ਪृਹਾ

ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿੱਥੇ ਦੌਲਤ, ਕਿੱਥੇ ਦੋਸਤ, ਕਿੱਥੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ? ਕਿੱਥੇ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਕਿੱਥੇ ਗਿਆਨ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਮੁੱਕ ਗਈ ਹੈ?

ਵਿਜ੍ਞਾਤੇ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਪੁਰੁषੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ ਚੇਸ਼੍ਵਰੇ। ਨੈਰਾਸ਼੍ਯੇ ਬਂਧਮੋਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਨ ਚਿਂਤਾ ਮੁਕ੍ਤਯੇ ਮਮ

ਸাক্ষੀ-ਆਤਮਾ, ਪਰਮ-ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਸ, ਬੰਧਨ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ।

ਅਂਤਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਸ਼ੂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਬਹਿਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਚਾਰਿਣਃ। ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯੇਵ ਦਸ਼ਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾਦृਸ਼ਾ ਏਵ ਜਾਨਤੇ

ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਬਾਹਰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਜਿਹੀਆਂ ਹਨ; ਉਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।

ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰ ਉਵਾਚ॥ ਯਥਾਤਥੋਪਦੇਸ਼ੇਨ ਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਆਜੀਵਮਪਿ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਃ ਪਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਮੁਹ੍ਯਤਿ

ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਸਿਖਿਆ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਭਰ ਉਸ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਵਿषਯਵੈਰਸ੍ਯਂ ਬਨ੍ਧੋ ਵੈषਯਿਕੋ ਰਸਃ। ਏਤਾਵਦੇਵ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ

ਮੁਕਤੀ ਤਾਂ ਇੰਦਰੀ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਹੈ; ਬੰਧਨ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਮਝਣੀ ਗੱਲ ਹੈ—ਹੁਣ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਕਰੋ।

ਵਾਗ੍ਮਿਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਨਮਹੋਦ੍ਯੋਗਂ ਜਨਂ ਮੂਕਜਡਾਲਸਂ। ਕਰੋਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਬੋਧੋऽਯਮਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਭਿਃ

ਸਚ ਦੀ ਪਹਚਾਨ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੱਪ, ਮੰਦੇ ਤੇ ਆਲਸੀ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਲੋਕ ਭੋਗ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਪਹਚਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਨ ਤ੍ਵਂ ਦੇਹੋ ਨ ਤੇ ਦੇਹੋ ਭੋਕ੍ਤਾ ਕਰ੍ਤਾ ਨ ਵਾ ਭਵਾਨ੍। ਚਿਦ੍ਰੂਪੋऽਸਿ ਸਦਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ਃ ਸੁਖਂ ਚਰ

ਤੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਹੈਂ, ਨਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਤੇਰਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਨਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਤੂੰ ਚਿੱਤ-ਸਰੂਪ ਹੈਂ, ਸਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਬੇਪਰਵਾਹ—ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਓ।

ਰਾਗਦ੍ਵੇषੌ ਮਨੋਧਰ੍ਮੌ ਨ ਮਨਸ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ। ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪੋऽਸਿ ਬੋਧਾਤ੍ਮਾ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਃ ਸੁਖਂ ਚਰ

ਮਨ ਵਿਚ ਲਗਾਵ ਤੇ ਵਿਰੋਧ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਮਨ ਕਦੇ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਚਿੱਤ-ਸਰੂਪ, ਵਿਅਕਤ ਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ ਹੈਂ—ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਓ।

ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਚਾਤ੍ਮਨਿ। ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨਿਰਹਂਕਾਰੋ ਨਿਰ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਖੀ ਭਵ

ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਆਪ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ।

ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਯਤ੍ਰੇਦਂ ਤਰਂਗਾ ਇਵ ਸਾਗਰੇ। ਤਤ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੂਰ੍ਤੇ ਵਿਜ੍ਵਰੋ ਭਵ

ਜਿਸ ਵਿਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਚਿੱਤ-ਸਰੂਪ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਓ।

ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਸ੍ਵ ਤਾਤ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਸ੍ਵ ਨਾਤ੍ਰ ਮੋऽਹਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਭੋਃ। ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਵਰੂਪੋ ਭਗਵਾਨਾਤ੍ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ

ਪਿਆਰੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖੋ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖੋ—ਇੱਥੇ ਭਟਕਾਵਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਤੇਰਾ ਆਪ, ਤੇਰੀ ਸਚੀ ਸੁਰਤ, ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ।

ਗੁਣੈਃ ਸਂਵੇष੍ਟਿਤੋ ਦੇਹਸ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਾਯਾਤਿ ਯਾਤਿ ਚ। ਆਤ੍ਮਾ ਨ ਗਂਤਾ ਨਾਗਂਤਾ ਕਿਮੇਨਮਨੁਸ਼ੋਚਸਿ

ਸਰੀਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਆਤਮਾ ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਨਾ ਜਾਂਦੀ—ਫਿਰ ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੋਂਦਾ ਹੈਂ?

ਦੇਹਸ੍ਤਿष੍ਠਤੁ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਂ ਗਚ੍ਛਤ੍ਵਦ੍ਯੈਵ ਵਾ ਪੁਨਃ। ਕ੍ਵ ਵृਦ੍ਧਿਃ ਕ੍ਵ ਚ ਵਾ ਹਾਨਿਸ੍ਤਵ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਰੂਪਿਣਃ

ਸਰੀਰ ਚਾਹੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਹੇ ਜਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਵੇ—ਤੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਚਿੱਤ-ਮਾਤਰ ਹੈਂ, ਨਾ ਵਾਧਾ ਹੈ ਨਾ ਘਾਟ।

ਤ੍ਵਯ੍ਯਨਂਤਮਹਾਂਭੋਧੌ ਵਿਸ਼੍ਵਵੀਚਿਃ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ। ਉਦੇਤੁ ਵਾਸ੍ਤਮਾਯਾਤੁ ਨ ਤੇ ਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ

ਤੇਰੇ ਵਿਚ, ਅਨੰਤ ਸਮੁੰਦਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ; ਚਾਹੇ ਉਠਣ ਜਾਂ ਡੁੱਬਣ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਾ ਵਾਧਾ ਹੈ ਨਾ ਘਾਟ।

ਤਾਤ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਰੂਪੋऽਸਿ ਨ ਤੇ ਭਿਨ੍ਨਮਿਦਂ ਜਗਤ੍। ਅਤਃ ਕਸ੍ਯ ਕਥਂ ਕੁਤ੍ਰ ਹੇਯੋਪਾਦੇਯਕਲ੍ਪਨਾ

ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਚਿੱਤ-ਮਾਤਰ ਹੈਂ; ਇਹ ਜਗਤ ਤੈਥੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਕਿਸ ਲਈ, ਕਿਵੇਂ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ, ਲੈਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਦੀ ਕੋਈ ਸੋਚ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਵ੍ਯਯੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਚਿਦਾਕਾਸ਼ੇऽਮਲੇ ਤ੍ਵਯਿ। ਕੁਤੋ ਜਨ੍ਮ ਕੁਤੋ ਕਰ੍ਮ ਕੁਤੋऽਹਂਕਾਰ ਏਵ ਚ

ਤੇਰੇ ਵਿਚ, ਇਕੋ, ਅਟੱਲ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੱਤ-ਆਕਾਸ਼—ਉਥੇ ਜਨਮ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?

ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਰੈਕਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਸੇ। ਕਿਂ ਪृਥਕ੍ ਭਾਸਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਤ੍ ਕਟਕਾਂਗਦਨੂਪੁਰਮ੍

ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੜਾ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਪੈਰ-ਬੰਦ ਵੱਖਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ?

ਅਯਂ ਸੋऽਹਮਯਂ ਨਾਹਂ ਵਿਭਾਗਮਿਤਿ ਸਂਤ੍ਯਜ। ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮੇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਨਿਃਸਙ੍ਕਲ੍ਪਃ ਸੁਖੀ ਭਵ

‘ਇਹ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ’ ਦੀ ਵੰਡ ਛੱਡੋ। ਸਭ ਕੁਝ ਆਪ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰ ਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ।