ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਅਦਵੈਤਕ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਕਿੱਥੇ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੈ? ਕਿੱਥੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਹਨ? ਇੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸਾਧਕ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਪਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੀ ਅਦਵੈਤਕ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਲਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਹਨ? ਕਿੱਥੇ ਗਿਆਨਯੋਗ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆਨ ਆਪ? ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਨਾ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਲਾਭੂ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਕਿੱਥੇ ਚਿੱਤ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਜਾਂ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਹੈ? ਕਿੱਥੇ ਮੂੜਤਾ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨਤਾ? ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਨਾ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੁੱਖ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਮੈਂ ਜੋ ਸਦਾ ਵਿਚਾਰ-ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਕਿੱਥੇ ਸੰਸਾਰੀ ਚਲਣ-ਚਲਨ ਜਾਂ ਪਰਮਾਰਥ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਕਿੱਥੇ ਸੁਖ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਦੁੱਖ? ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਮਾਇਆ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਲਗਾਵ ਜਾਂ ਵਿਲਗਣਤਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਨਾ ਕੋਈ ਜੀਵਾਤਮਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਸ਼ੁੱਧ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਨ ਹਨ। ਮੈਂ ਜੋ ਸਦਾ ਅਟੱਲ, ਅਭੇਦ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਕਿੱਥੇ ਕਰਮ ਜਾਂ ਕਰਮ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ? ਕਿੱਥੇ ਮੋਖਸ਼ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਬੰਨ੍ਹ? ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਅਟੱਲ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਜੋ ਨਿਰਗੁਣ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ, ਉੱਥੇ ਕਿੱਥੇ ਉਪਦੇਸ਼, ਕਿੱਥੇ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਕਿੱਥੇ ਚੇਲਾ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਗੁਰੂ? ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕੋਈ ਭੀ ਲਕਸ਼ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਨਿਰਗੁਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਸਤਿਤਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਕਿੱਥੇ ਅਸਤਿਤਵ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਅਨਸਤਿਤਵ? ਕਿੱਥੇ ਏਕਤਾ, ਕਿੱਥੇ ਦਵੈਤਤਾ? ਇੱਥੇ ਵਧੇਰੇ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।