माझ्या अद्वितीय, अखंड स्वरूपात—जिथे सर्वकाही एकरूप आहे—तेथे निर्माण कुठे आहे, आणि प्रलय कुठे आहे? साध्य काय, आणि साधन काय? साधक कोण आणि साध्यत्व म्हणजे काय? या सर्व गोष्टी माझ्या आत्मा-स्वरूपात कुठेही नाहीत. माझ्या शुद्ध स्वरूपात, जिथे मी नेहमीच निर्मळ असतो, तिथे जाणणारा कोण, ज्ञानाचे साधन कोणते, जाणण्याजोगे काय आणि ज्ञानच काय? माझ्यासाठी काही आहे असं कुठे आहे, किंवा काही नाही असं कुठे आहे? मी नेहमीच निष्क्रिय असतो, म्हणूनच माझ्यासाठी चंचलता, एकाग्रता, अज्ञान किंवा जडत्व नाही. आनंद किंवा दुःखही माझ्यासाठी कुठेच नाही. माझ्या विचाररहित स्वरूपात, या जगातील वर्तन किंवा अंतिम सत्य काय, हे देखील नाही. सुख कुठे आहे, दुःख कुठे आहे? हे सर्व माझ्यापासून दूरच आहे. माझ्या शुद्ध स्वरूपात, माया कुठे आहे, जन्ममरणाचा फेर कुठे आहे, आसक्ती किंवा अनासक्ती कुठे आहे? जीव कोण आणि ब्रह्म कोण? हे सर्व भेद माझ्यापाशी नाहीत. मी नेहमीच अपरिवर्तनीय, अखंड आणि स्वतःमध्ये स्थित आहे. माझ्यासाठी कृती किंवा निष्क्रियता, मुक्ती किंवा बंधन, यांचा काहीच अर्थ नाही. मी निर्गुण शिव आहे; माझ्यासाठी उपदेश कुठे आहे, शास्त्र कुठे आहे, शिष्य किंवा गुरु कोण? माणसाचे कोणतेही प्रयोजन माझ्यासाठी नाही. अस्तित्व कुठे आहे, अनस्तित्व कुठे आहे? एकत्व कुठे आहे, द्वैत कुठे आहे? या सगळ्यावर फार बोलण्याची गरजच नाही—कारण माझ्यासाठी काहीच उदयाला येत नाही.