जनक आपल्या आत्मस्वरूपात स्थित होऊन म्हणतात: “माझ्या या दिव्य तेजस्वी स्वरूपात मी स्थित असताना, स्वप्न कुठे आहे? सुषुप्ती कुठे आहे? जागृती कुठे आहे? आणि चतुर्थ अवस्थाही कुठे आहे? भीतीसुद्धा कुठे आहे? अंतर, बाह्य, दूर, जवळ, स्थूल, सूक्ष्म—या सर्व गोष्टी माझ्याच तेजात कुठे आहेत? मृत्यू, जीवन, लोक, संसार, विलय, लय—हे सर्व माझ्या या आत्मद्योतस्वरूपात कुठे आहेत? आता या त्रिवर्गाच्या, योगाच्या किंवा ज्ञानाच्या चर्चा पुरे! कारण मी माझ्या स्वरूपात विश्रांत झालो आहे. माझ्या निर्मळ आणि शुद्ध स्वरूपात, पंचमहाभूत, देह, इंद्रिये, मन, शून्यता किंवा निराशा—हे काहीच नाही. शास्त्र, आत्मज्ञान, वासना विरहित मन, संतोष किंवा तृष्णा निवारण—हे सर्व द्वैताच्या पलीकडे असणाऱ्या माझ्या स्वरूपात कुठे आहे? ज्ञान, अज्ञान, ‘मी’ किंवा ‘माझे’, बंधन किंवा मुक्ती—या सर्व संकल्पनांच्याही पलीकडे माझे सत्य स्वरूप आहे. आरंभ केलेली कर्मे, जीवन्मुक्ती, किंवा देहत्यागानंतरची परम मुक्ती—भेदरहित माझ्या स्वरूपात यांना स्थानच नाही. कर्ता कोण? भोक्ता कोण? निष्क्रियतेची प्रभा किंवा इतर काही—हे सर्व माझ्या सहजस्वरूपात कुठे आहे? प्रत्यक्ष अनुभव किंवा त्याचे फळ—माझ्या निर्गुण स्वरूपात यांना जागा नाही. संसार, मुक्तीचा अभिलाषी, योगी, ज्ञाता, बद्ध किंवा मुक्त—माझ्या अद्वय स्वरूपात हे कुठे आहेत? सृष्टी, लय, साध्य किंवा साधन, साधक किंवा सिद्ध—माझ्या अद्वय स्वरूपात हे सगळेच नाहीत. ज्ञाता, ज्ञानाची साधने, ज्ञेय, ज्ञान—हे सर्व, काहीतरी आहे किंवा नाही—माझ्या नित्यशुद्ध स्वरूपात नाही. चंचलता, एकाग्रता, अज्ञान, जडता, आनंद किंवा दु:ख—हे माझ्या निष्क्रिय स्वरूपात कुठे आहे? सांसरिक आचार, परमार्थ, सुख किंवा दुःख—माझ्या नित्यनिश्चल स्वरूपात यांना स्थान नाही. माया, जन्ममरणाचा फेर, आसक्ती किंवा अनासक्ती, जीव किंवा ब्रह्म—माझ्या नित्यशुद्ध स्वरूपात हे सर्व नाही. क्रिया, त्याग, मुक्ती, बंधन—या सर्वांचे अस्तित्व माझ्या नित्य एकरूप, अविभाज्य आणि स्वयंपूर्ण स्वरूपात नाही. उपदेश, शास्त्र, शिष्य, गुरु, माणसाचे कोणतेही प्रयोजन—गुणरहित शिवस्वरूप असणाऱ्या माझ्या आत्म्यात कुठे आहे? सत्ता किंवा नसणे, एकत्व किंवा द्वैत—या सर्वांचा प्रश्नच येत नाही. इथे अधिक काही बोलावयाचे कारण नाही; माझ्यासाठी काहीच उदयाला येत नाही.