അഷ്ടാവക്രഗീതാ

ജനകൻ തന്റെ ആന്തരിക സാക്ഷാത്കാരത്തെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചു. "ഞാൻ മഹാസമുദ്രംപോലെയാണ്," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, "ലോകം അതിലെ ഒരു തിരമാല പോലെയാണ്. ഈ ജ്ഞാനമുണ്ടായവർക്കു ഉപേക്ഷണമോ സ്വീകരണമോ ഇല്ല—അവസാനിക്കുന്നതേയുള്ളു." "ഞാൻ മുത്ത്‌വര്ണ്ണം പോലെയാണ്; ലോകം വെള്ളി പോലെ തോന്നുന്നു. ഈ സത്യം അറിയുന്നവർക്കും ഉപേക്ഷണമോ സ്വീകരണമോ ഇല്ല—അവസാനമായിരിക്കുന്നു." "ഞാൻ എല്ലാ ജീവികളിലാണോ, അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാ ജീവികളും എനിക്കുള്ളിലാണോ എന്നറിയുന്നവർക്കു ഉപേക്ഷണമോ സ്വീകരണമോ ഇല്ല, അവസാനവും ഇല്ല." ജനകൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "അനന്തമായ ഈ ഞാൻ എന്ന സമുദ്രത്തിൽ ലോകം എന്ന കപ്പൽ അതിന്റെ മനസ്സിന്റെ കാറ്റിൽ ചലിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിനോട് എനിക്കൊരുവിധം അസഹിഷ്ണുതയും ഇല്ല. ഈ അനന്ത സമുദ്രത്തിൽ ലോകം എന്ന തിരമാല സ്വാഭാവികമായി ഉയർന്ന് താഴുന്നു; അതു ഉയർന്നാലോ താഴ്ന്നാലോ എനിക്ക് നഷ്ടമോ ലാഭമോ ഇല്ല." "എന്റെ ഈ അനന്ത സമുദ്രത്തിൽ ലോകം വെറും ഒരു ഭാവന മാത്രമാണ്; അതിന് ആകാരം ഇല്ല, അതു സമാധാനമാണ്—ഇതിലാണെനിക്ക് വിശ്രമം." "സ്വയം എന്നത് അവസ്ഥകളിൽ ഇല്ല, അവസ്ഥകൾ സ്വയത്ത് ഇല്ല; അതിനാൽ അകറ്റമില്ലാത്ത, ആഗ്രഹരഹിതമായ, സമാധാനമായ നിലയിലാണെനിക്ക് വിശ്രമം." "അഹോ! ഞാൻ ശുദ്ധമായ ചൈതന്യമാത്രം; ലോകം ഒരു മായാജാലം പോലെ. എനിക്കു ഉപേക്ഷിക്കലോ സ്വീകരിക്കലോ എവിടെയും എങ്ങനെയും ഉണ്ടാകുമോ?" അഷ്ടാവക്രൻ പറഞ്ഞു: "മനസ്സിന് ആഗ്രഹം ഉണ്ടാകുമ്പോഴും, ദുഃഖപ്പെടുമ്പോഴും, ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോഴും, പിടിച്ചെടുക്കുമ്പോഴും, വ്യത്യാസം കാണുമ്പോഴും, കോപം വരുമ്പോഴും അതാണ് ബദ്ധത." "മനസ്സിന് ആഗ്രഹമോ ദുഃഖമോ ഇല്ലാതിരിക്കുമ്പോഴും, ഉപേക്ഷിക്കലോ സ്വീകരിക്കലോ ഇല്ലാതിരിക്കുമ്പോഴും, സന്തോഷമോ കോപമോ ഇല്ലാതിരിക്കുമ്പോഴും അതാണ് മോക്ഷം." "മനസ്സു ഏതെങ്കിലും അനുഭവത്തിൽ ഇട്ടുപിടിച്ചാൽ അതാണ് ബദ്ധത; എല്ലായിടത്തും അകറ്റമുള്ള മനസ്സാണ് മോക്ഷം." "'ഞാൻ' എന്ന ബോധം ഉണ്ടെങ്കിൽ ബദ്ധത; ഇല്ലെങ്കിൽ മോക്ഷം. ഇതറിഞ്ഞ്, ഒന്നും പിടിക്കുകയോ ഉപേക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്—even നിരാശയോടെ." അഷ്ടാവക്രൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "വിരുദ്ധതകൾക്കും, പ്രവർത്തിക്കും അപ്രവർത്തിക്കും ആരിൽ സമാധാനമുണ്ട്? ഇത് അറിഞ്ഞ്, ഈ ലോകത്തിൽ അകറ്റത്തോടെ, ഉപേക്ഷണത്തിൽ അർപ്പിതനായി, എല്ലാ വ്രതങ്ങളിൽ നിന്നുമുക്തനായി ഇരിക്കുക." "അല്പം ഭാഗ്യവാന്മാരിൽ ചിലർക്കു മാത്രം, ലോകത്തിന്റെ സ്വഭാവം നിരീക്ഷിച്ചാൽ, ജീവൻ, അഹാരം, ജ്ഞാനം എന്നിവയിലേക്കുള്ള ആഗ്രഹം, കൂടെ എല്ലാ ചഞ്ചലതകളും അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു." "ഈ ലോകം അശാശ്വതമാണ്, മൂന്ന് തരത്തിലുള്ള ദുഃഖം നിറഞ്ഞതാണ്, അസാരമുണ്ട്, കുറ്റം കാണുന്നതാണ്, ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതാണെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ ഒരാൾ സമാധാനമാകുന്നു." "ഏത് കാലത്തോ, ഏത് യുഗത്തോ, ഏത് സാഹചര്യത്തോ മനുഷ്യർക്കു വിരുദ്ധതകളില്ലെന്ന് പറയാനാവുമോ? അവയെ അവഗണിച്ച്, യുക്തമായി പ്രവർത്തിച്ചാൽ സിദ്ധി ലഭിക്കും." "മഹർഷിമാരുടെയോ സിദ്ധന്മാരുടെയോ യോഗിമാരുടെയോ ഉപദേശങ്ങൾകൊണ്ടല്ല—ഇത് കണ്ടാൽ, വൈരാഗ്യത്തോടെ ആരാണു സമാധാനമാകാത്തത്?" "ചൈതന്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം ഗ്രഹിച്ചാൽ, ആരാണ് ഗുരു അല്ലാത്തത്? വൈരാഗ്യവും സമതയും കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരെ ജനനമരണചക്രത്തിൽ നിന്ന് കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകാം." "ഭൂതങ്ങളുടെ പരിവർത്തനങ്ങൾ അതേ ഭൂതങ്ങളായെന്നു കാണുക; അപ്പോൾ തന്നെ ബദ്ധതയിൽ നിന്ന് മുക്തനായി സ്വഭാവത്തിൽ വിശ്രമിക്കും." "ആഗ്രഹങ്ങൾ മാത്രം ലോകമാണ്—അതിനാൽ എല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുക. ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, ഇന്ന് തന്നെ നിങ്ങൾ സ്ഥിരതയിലാകും." അഷ്ടാവക്രൻ പറഞ്ഞു: "ശത്രുവായ ആഗ്രഹവും ദുർഭാഗ്യപൂർണ്ണമായ ധനവും ഉപേക്ഷിക്കുക; അവയിൽ നിന്നു ഉയർന്ന ധർമ്മത്തെയും എല്ലായിടത്തും വിരക്തതയോടെ കാണുക." "നാൾക്കാലങ്ങൾ—മൂന്നു, അഞ്ചു—ഒരു സ്വപ്നം പോലെയോ മായ പോലെ കാണുക: സുഹൃത്തുക്കളും, ദേശങ്ങളും, ധനവും, വീടുകളും, ഭാര്യമാരും, വംശാവലികളും, സമ്പത്തും." "എവിടെയുണ്ടോ ആഗ്രഹം, അവിടെയാണ് ലോകം; പക്വമായ വിരക്തിയിൽ ആശ്രയിച്ച്, ആഗ്രഹരഹിതനായി സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുക." "ബദ്ധത ആഗ്രഹത്തിൽ മാത്രമാണ്; അതിന്റെ നാശം മോക്ഷം. ലോകത്തിൽ അകറ്റം പുലർത്തിയാൽ, വീണ്ടും വീണ്ടും തൃപ്തി ലഭിക്കും." "നീ ഒരാൾ മാത്രം ബോധമുള്ളവൻ, ശുദ്ധൻ; ലോകം ജഡവും അസത്യവുമാണ്. അജ്ഞാനവും ഒന്നുമല്ല; എങ്കിൽ ഈ ചോദ്യശീലത്തിനുള്ള കാരണം എന്ത്?" "രാജ്യങ്ങൾ, പുത്രന്മാർ, ഭാര്യമാർ, ശരീരങ്ങൾ, ആനന്ദങ്ങൾ—even ആസ്വാദകരായവർക്കും ഓരോ ജന്മത്തിലും നഷ്ടപ്പെടുന്നവയാണ്." "സമ്പത്തും ആഗ്രഹവും ധർമ്മവും മതിയാക്കി; ഇവയിൽ, ഈ ലോകസമുദ്രത്തിൽ, മനസ്സ് ഒരിക്കലും വിശ്രമം കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല." "എത്ര ജന്മങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു ശരീരത്തിലോ മനസ്സിലോ വാക്കിലോ ദു:ഖവും പ്രയാസവും നൽകുന്ന കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തുകൊണ്ട്? അതെല്ലാം ഇന്നുതന്നെ അവസാനിപ്പിക്കട്ടെ." അഷ്ടാവക്രൻ പറഞ്ഞു: "ഉദയം, അനുദയം, പരിവർത്തനം ഇവയൊക്കെയും സ്വാഭാവികം എന്ന് അറിഞ്ഞാൽ, മാറ്റമില്ലാത്തവനും ദു:ഖരഹിതനുമാകുമ്പോൾ, ആർക്കും സമാധാനം സ്വാഭാവികമായി ലഭിക്കും." "സർവ്വസൃഷ്ടികർത്താവായ ഭഗവാനാണ് എല്ലാറ്റിന്റെയും അധിഷ്ഠാനം, മറ്റൊന്നുമില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ, ആഗ്രഹങ്ങൾ അകറ്റിയവൻ എവിടെയും ആസ്വാദനമോ ബന്ധമോ ഇല്ലാതെ സമാധാനത്തിലാകും." "ദുര്‍ഭാഗ്യവും ഭാഗ്യവും കാലത്തിന്റെയും ഭാഗ്യത്തിന്റെയും ഫലമാണ് എന്ന് അറിഞ്ഞാൽ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ സ്ഥിരതയോടെ, സംതൃപ്തനായി ജീവിക്കുന്നവൻ ആഗ്രഹിക്കുകയോ ദുഃഖിക്കുകയോ ചെയ്യില്ല." "സുഖവും ദുഃഖവും, ജനനവും മരണവും ഭാഗ്യപ്രാപ്തിയാൽ വരുന്നതാണ് എന്ന് അറിഞ്ഞാൽ, ചെയ്യേണ്ടതെന്തെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, പരിശ്രമമില്ലാതെ പ്രവർത്തിച്ചാലും, അശുദ്ധി വരില്ല." "ദു:ഖം ചിന്തയിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്; വേറെ വഴിയില്ല. അതിൽ നിന്ന് മുക്തനാകുന്നവൻ സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയും എവിടെയും ആഗ്രഹരഹിതനായി ജീവിക്കും." "'ഞാൻ ശരീരമല്ല, ശരീരം എന്റെതുമല്ല; ഞാൻ ചൈതന്യമാണ്' എന്ന് അറിഞ്ഞാൽ, ഒരാൾ മോക്ഷം ലഭിച്ചവനായി, ചെയ്തതോ ചെയ്യാത്തതോ ഓർക്കാതെ ജീവിക്കും." "'ഞാനൊന്നാണ്,' ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് പുല്ല് വരെ, അവിഭജ്യനും ശുദ്ധനും സമാധാനവുമാണ്; പ്രാപ്തിയോ അപ്രാപ്തിയോ എന്ന ആശങ്ക ഇല്ല." "'ഈ ലോകം അത്ഭുതകരമല്ല, ഒന്നും അത്ഭുതമല്ല' എന്ന് അറിഞ്ഞാൽ, ആഗ്രഹരഹിതനും ബോധം മാത്രം ഉള്ളവനും ശാന്തനായി, ഒന്നുമില്ലാത്തപോലെ ജീവിക്കും." ജനകൻ തന്റെ അനുഭവം പങ്കുവെച്ചു: "ആദ്യം ഞാൻ ശരീരപ്രവർത്തികൾ ചെയ്യാൻ കഴിയാതിരുന്നത്; പിന്നെ വാക്കുകൾ വിശകലനം ചെയ്യാൻ കഴിയാതിരുന്നത്; പിന്നെ ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നത്—ഇങ്ങനെ ഞാൻ ഈ നിലയിൽ എത്തി." "വാക്കുകളിൽ ആസ്വാദനം ഇല്ലാതായതിനാൽ, സ്വയം കാണാൻ കഴിയാത്തതിനാൽ, മനസ്സു അശാന്തമല്ലാതെ ഏകാഗ്രതയോടെ, ഇതിലാണെനിക്ക് വിശ്രമം." "സമാധി എന്ന അഭ്യാസം പോലും സമാധിയിൽ നിന്ന് തിരികെ മാറ്റുന്നവാണെന്ന് നിരീക്ഷിച്ച്, ഞാൻ ഈ നിലയിൽ വിശ്രമിച്ചു." "ഹേ ബ്രാഹ്മണ, സന്തോഷവും ദു:ഖവും ഒന്നും സ്വീകരിക്കാനോ ഉപേക്ഷിക്കാനോ ഉള്ളതു കൊണ്ടല്ലെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, ഞാൻ ഈ നിലയിൽ വിശ്രമിച്ചു.