എന്റെ അദ്വൈതസ്വഭാവത്തിൽ സൃഷ്ടി എവിടെയാണ്, ലയവും എവിടെയാണ്, പ്രാപ്യവും അതിലേക്ക് എത്തുന്ന മാർഗവും എവിടെയാണ്? നിർഭാഗ്യവും പ്രാപ്യവും എവിടെയാണ്? ഈ എല്ലാം ചോദിച്ചാൽ, ഞാൻ തന്നിൽ ഒന്നായിരിക്കുന്നതിൽ ഇതൊന്നും ഇല്ല. എനിക്ക്, എപ്പോഴും ശുദ്ധനായവനായി, അറിയാൻ കഴിയുന്നവൻ എവിടെയാണ്, അറിവിന്റെ മാർഗം എവിടെയാണ്, അറിയപ്പെടുന്ന വസ്തു എവിടെയാണ്, അറിവ് തന്നെ എവിടെയാണ്? എവിടെയെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ, ഇല്ലയോ എന്നതും എനിക്ക് ബാധകമല്ല. എപ്പോഴും നിർജ്ഞാനമായ ഞാൻ, ധ്യാനഭംഗം എവിടെയാണ്, ഏകാഗ്രതയും അജ്ഞാനവും മന്ദതയും എവിടെയാണ്? സന്തോഷം എവിടെയാണ്, ദു:ഖം എവിടെയാണ്? ഇവയൊന്നും എന്നിൽ ഉണ്ടാകുന്നില്ല. ലോകീയമായ പെരുമാറ്റം എവിടെയാണ്, പരമാർത്ഥം എവിടെയാണ്? സന്തോഷം, ദു:ഖം, ഇവ എവിടെയാണ്? എപ്പോഴും നിർവികാരമായ ഞാൻ deliberation ഇല്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു. മായയും, സാംസാരിക ചക്രവും, ആസക്തിയും അനാസക്തിയും എവിടെയാണ്? ജീവാത്മാവും ബ്രഹ്മവും എവിടെയാണ്? എപ്പോഴും ശുദ്ധനായ ഞാൻ, ഇവയൊന്നും കാണുന്നില്ല. ക്രിയയോ, അതിന്റെ നിഗമനമോ, മോക്ഷമോ, ബദ്ധതയോ എവിടെയാണ്? എപ്പോഴും മാറ്റമില്ലാതെ, അഖണ്ഡമായ, സ്വത്തിൽ നിലനില്ക്കുന്ന ഞാൻ, ഇവയൊന്നും അനുഭവിക്കുന്നില്ല. അനുഭവം, ശാസ്ത്രം, ശിഷ്യൻ, ഗുരു, മനുഷ്യന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ—എവിടെയാണ്? ഗുണരഹിതനായ ശിവനായി ഞാൻ, ഇവയൊന്നും അറിയുന്നില്ല. അസ്തിത്വം എവിടെയാണ്, അനസ്തിത്വം എവിടെയാണ്? ഏകത്വം, ദ്വൈതം—ഇവ എവിടെയാണ്? ഈ വിഷയത്തിൽ കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല; എനിക്കൊന്നും ഉദയമില്ല, ഒന്നും ഇല്ല.