അഷ്ടാവക്രഗീതാ

ജനകൻ ആഹ്ലാദത്തോടെ പറഞ്ഞു: “അഹോ! ഞാൻ നിർമലനും ശാന്തനും സ്വയം അവബോധം മാത്രവുമാണ്, പ്രകൃതിയുടെ അതീതനാണ്; ഇത്രയും കാലം അജ്ഞാനത്തിൽ ഞാൻ ഭ്രമിച്ചു കിടന്നിരുന്നു. എങ്ങനെ ഞാൻ ഈ ശരീരത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നെ ഞാൻ ലോകത്തെയും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഈ ലോകം മുഴുവനും എന്റേതാണ്, അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നും എന്റേതല്ല. ഇപ്പോൾ ശരീരത്തെയും ലോകത്തെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഏതോ കൗശലത്താൽ ഞാൻ പരമാത്മാവിനെ സാക്ഷാത്കരിക്കുന്നു. എങ്ങനെ തിരകൾ, നുര, ബുധ്ബുദങ്ങൾ വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് വേറിട്ടതല്ലയോ, അതുപോലെ ആത്മാവിൽ നിന്ന് ഉദിച്ച ഈ ലോകം ആത്മാവിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. ഒരു തുണി സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കുമ്പോൾ അതെല്ലാം നൂലാണ് എന്നതു പോലെ, ഈ ലോകവും അന്വേഷിച്ചാൽ ആത്മാവിന്റെ സാരമാണ്. എങ്ങനെ പഞ്ചസാര ഉണക്കരസത്തിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്നു, അതിനാൽ അതിൽ പഞ്ചസാര മുഴുവനും ഉണക്കരസം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നുവോ, അതുപോലെ ഈ ലോകം എന്നിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ് എന്നിൽ തന്നെ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സ്വയംജ്ഞാനത്തിലൂടെ ലോകം തെളിയുന്നു; സ്വയംജ്ഞാനമില്ലെങ്കിൽ അത് തെളിയില്ല. അജ്ഞാനത്തിൽ കയറി കയറിൽ പാമ്പ് കാണുന്നവനെപ്പോലെ, ജ്ഞാനത്തോടെ അതു കയറാണെന്ന് മാത്രമേ തോന്നൂ. എന്റെ സ്വഭാവം പ്രകാശമാണ്; അതിൽ നിന്ന് ഞാൻ വേറെയല്ല. ലോകം ഏതൊക്കെ സമയം തെളിയുന്നുവോ, ആ നേരം ഞാൻ തന്നെയാണ് തെളിയുന്നത്. അഹോ! ഭ്രമം മൂലം ഈ ലോകം എന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു, എങ്ങനെ പാവയിൽ വെള്ളി കാണുന്നതുപോലെ, കയറിൽ പാമ്പ് കാണുന്നതുപോലെ, സൂര്യരശ്മിയിൽ വെള്ളം കാണുന്നതുപോലും. ലോകം എന്നിൽ നിന്നാണ് ഉദിച്ചിരിക്കുന്നത്; അത് വീണ്ടും എന്നിലേക്കാണ് ലയിക്കുന്നത്, എങ്ങനെ കിണ്ണം മണ്ണിലേക്കും തിരകൾ വെള്ളത്തിലേക്കും കങ്കണം പൊന്നിലേക്കും മടങ്ങുന്നതുപോലെ. അഹോ! ഞാൻ എന്നെ വന്ദിക്കുന്നു, കാരണം ഞാൻ അശ്വാസനശ്വരനാണ്; ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് പുല്ല് വരെ എല്ലാം നശിച്ചാലും ഞാൻ നിലനിൽക്കുന്നു. അഹോ! ഞാൻ എന്നെ വന്ദിക്കുന്നു; ശരീരം ഉണ്ടായിട്ടും ഞാൻ ഒരൊറ്റനാണ്, എവിടെയും എത്തുന്നതുമില്ല, പോകുന്നതുമില്ല; സർവ്വത്ര വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അഹോ! ഞാൻ എന്നെ വന്ദിക്കുന്നു; എനിക്ക് തുല്യനായി ആരുമില്ല, ശരീരത്തെ സ്പർശിക്കാതെയും ഞാൻ ലോകം നിലനിർത്തി. അഹോ! ഞാൻ എന്നെ വന്ദിക്കുന്നു; എനിക്ക് ഒന്നുമില്ല, അല്ലെങ്കിൽ വാക്കിന്റെയും മനസ്സിന്റെയും പരിധിയിൽ ഉള്ളതെല്ലാം എന്റേതാണ്. ജ്ഞാനം, ജ്ഞേയവും ജ്ഞാതാവും—ഈ ത്രയവും യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഇല്ല; അജ്ഞാനത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതെന്താണോ, അതെല്ലാം ഞാൻ തന്നെ, നിർമലൻ. അഹോ! ദ്വൈതം തന്നെയാണ് ദുഃഖത്തിന്റെ മൂലകാരണമായത്; അതിന് വേറൊരു ഔഷധമില്ല. കാണുന്നതൊക്കെയും മിഥ്യയാണു; ഞാൻ മാത്രം ശുദ്ധമായ ചൈതന്യസാരമാണ്. ഞാൻ ശുദ്ധാവബോധമാണ്; അജ്ഞാനത്തിൽ ഞാൻ പരിച്ഛേദം കണ്ടു. ഇങ്ങനെ നിരന്തരമായി ചിന്തിക്കുമ്പോൾ എന്റെ അവസ്ഥ സദാ വിവേചനരഹിതമാണ്. എനിക്ക് ബന്ധനമോ മോക്ഷമോ സംശയമോ ഇല്ല; സമാധാനം അടിസ്ഥാനരഹിതമാണ്. അഹോ, ലോകം എന്നിൽ നിലനിൽക്കുന്ന പോലെ തോന്നുന്നു, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ എന്നിൽ അതൊന്നും നിലനിൽക്കുന്നില്ല. ഈ ശരീരത്തോടൊപ്പം ഈ ലോകവും യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഒന്നുമല്ല; ആത്മാവ് ശുദ്ധചൈതന്യമാണ്; ഇനി ഭ്രമം എവിടെയാണ് ഉദിക്കാൻ? ശരീരം, സ്വർഗ്ഗവും നരകവും, ബന്ധനവും മോക്ഷവും ഭയവും—ഇതെല്ലാം ഭ്രമം മാത്രമാണ്. ഞാൻ സ്വയം ചൈതന്യമായിരിക്കുന്നവനായി, എനിക്ക് ഇതിൽ എന്തു കാര്യമുണ്ട്? അഹോ, ജനക്കൂട്ടങ്ങളിലേക്കും ഞാൻ ദ്വൈതം കാണുന്നില്ല. അതെല്ലാം എനിക്ക് മരുഭൂമിപോലാണ്; എവിടെയാണ് സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ? ഞാൻ ശരീരമല്ല, ശരീരം എന്റേതുമല്ല; ഞാൻ ജീവനും അല്ല—ഞാൻ ചൈതന്യമാണ്. എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്ന ഏക ബന്ധനം ജീവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം മാത്രമാണ്. അഹോ, മനസ്സെന്ന കാറ്റ് ഉണർത്തിയപ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ അനേകം തിരകൾ എന്നിൽ, അനന്തസമുദ്രത്തിൽ, ഉദിച്ചു. എനിക്ക്, അനന്തസമുദ്രത്തിൽ, മനസ്സിന്റെ കാറ്റ് ശാന്തമായപ്പോൾ ലോകനാവായ ജീവന്റെ വ്യാപാരിക്ക് നാശം സംഭവിക്കുന്നു. എന്നിൽ, അനന്തസമുദ്രത്തിൽ, ജീവികളുടെ തിരകൾ അത്ഭുതകരമാണ്; അവ ഉയരുകയും താഴുകയും കളിക്കുകയും ലയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു, അവയുടെ സ്വഭാവപ്രകാരം. അഷ്ടാവക്രൻ പറഞ്ഞു: യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ആത്മാവ് ഏകവും അവിനാശിയും ആണെന്ന് അറിഞ്ഞവൻ, സ്വയംജ്ഞാനത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവൻ, എങ്ങനെ ലോകസമ്പാദനത്തിൽ ആസക്തനാവും? ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ആനന്ദം കാണുന്നത് ആത്മാവിനെ അറിയാത്തതിനാലാണ്, എങ്ങനെ മുത്ത് വെള്ളി എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച് അതിൽ മോഹം കാണുന്നവനുപോലെ. എവിടെ ഈ തിരകൾ ഉയരുന്നു, ആ സമുദ്രത്തിൽ ലോകം പ്രകാശിക്കുന്നു. ‘ഞാനത് തന്നെയാണ്’ എന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും, എന്തിനാണ് നീ വിഷമിച്ച് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്? ആത്മാവ് ശുദ്ധവും മനോഹരമായ അവബോധമാണെന്ന് കേട്ടിട്ടും, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ആസക്തനായവന് അശുദ്ധി ഉണ്ടാവും. ആത്മാവിൽ എല്ലാ ജീവികളെയും, എല്ലാ ജീവികളിൽ ആത്മാവിനെയും കാണുന്ന സന്യാസിക്ക്, ‘എന്റേതായത്’ എന്ന ഭാവം തുടരുന്നത് അത്ഭുതകരമാണ്. പരമദ്വൈതത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവനും മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നവനും, ആഗ്രഹത്താൽ വ്യാകുലനായ് ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ മുങ്ങി അപൂർണ്ണനാവുന്നത് അത്ഭുതം തന്നെയാണ്. ജ്ഞാനം ഉണർന്നിട്ടും അജ്ഞാനത്തിന്റെ ശത്രു വളരെ ദുർബലമായിരിക്കും; എന്നിട്ടും ആനന്ദത്തിനായി ആഗ്രഹിക്കുന്നതും അത്ഭുതകരം തന്നെയാണ്, കാലം അവസാനിക്കുമ്പോഴും. ഇവിടെ എവിടെയും അസക്തനായ്, നിത്യ-അനിത്യ വിവേകം ചെയ്യുന്നവനും മോക്ഷം ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും മോക്ഷത്തിനെ ഭയപ്പെടുന്നത് അത്ഭുതം തന്നെയാണ്. ജ്ഞാനി, ഭക്ഷണം ലഭിച്ചാലോ ദുഃഖം നേരിട്ടാലോ, എപ്പോഴും ആത്മാവിനെ മാത്രം കാണുന്നു; അവൻ സന്തോഷിക്കുകയോ കോപിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. തന്റെ ശരീരം മറ്റൊരാളുടേതുപോലെ കാണുന്നവൻ, അത്തരം മഹാത്മാവിന് പ്രശംസയോ നിന്ദയോ ബാധിക്കുമോ? ഈ ലോകം മായയാണെന്ന് കണ്ടാൽ, എല്ലാ ആസ്വാദനവും വിട്ടാൽ, മരണത്തോട് നേരിട്ടാലും ജ്ഞാനിയുടെ മനസ്സിന് ഭയമുണ്ടാകില്ല. ആഗ്രഹരഹിതമായ മനസ്സുള്ള മഹാനായവൻ, ആത്മജ്ഞാനത്തിൽ തൃപ്തനായവൻ—അവനുമായി താരതമ്യം ചെയ്യാൻ ആരുണ്ട്? കാണുന്നതെല്ലാം യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഒന്നുമല്ലെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ, ജ്ഞാനിയുടെ മനസ്സിന് സ്വീകരിക്കേണ്ടതോ തള്ളേണ്ടതോ എന്താണ്? ആന്തരിക വാസനകൾ ഉപേക്ഷിച്ച, ദ്വൈതവും പ്രതീക്ഷയും വിട്ട, യാദൃച്ഛികമായി വരുന്ന അനുഭവങ്ങൾ ദുഃഖമോ ആനന്ദമോ നൽകുന്നില്ല. അഷ്ടാവക്രൻ പറഞ്ഞു: ആത്മജ്ഞാനത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ജ്ഞാനി, ലോകസുഖങ്ങളിൽ കളിച്ചാലും, ജനനമരണചക്രത്തിൽ ഭ്രമിക്കുന്ന അജ്ഞാനികളുമായി ഒരുപോലുമല്ല.