അഷ്ടാവക്രഗീതാ

ശുഭവും അശുഭവും സമയത്തിന്റെയും വിധിയുടെയും ഫലമാണെന്ന് അറിഞ്ഞവൻ, സംതൃപ്തനായി ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ അശാന്തമാകാതെ നിലനിൽക്കുന്നവൻ, ആഗ്രഹവും ദുഃഖവും ഉണ്ടാക്കുന്നില്ല. സുഖവും ദുഃഖവും, ജനനവും മരണവും വിധിയാൽ നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന സത്യം മനസ്സിലാക്കുന്നവൻ, ചെയ്യേണ്ടത് ചെയ്യുമ്പോഴും അതിൽ ശ്രമം കാണിക്കാതെ, പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴും അശുദ്ധിയില്ലാതിരിക്കുന്നു. ദുഃഖം ചിന്തയിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, അതല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല എന്ന സത്യം മനസ്സിലാക്കിയവൻ, ആ ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രനായി, എല്ലായിടത്തും ആശയില്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെയും ശാന്തിയോടെയും ജീവിക്കുന്നു. “ഞാൻ ശരീരമല്ല, ശരീരം എന്നുടേതുമല്ല; ഞാൻ ചൈതന്യമാണ്” എന്ന തിരിച്ചറിവ് നേടിയവൻ, മോക്ഷം ലഭിച്ചവനെയപ്പോലെ ഏകാന്തനായി, ചെയ്തതും ചെയ്യാത്തതും ഓർക്കാതെ, അശാന്തനായി നിലകൊള്ളുന്നു. “ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് പുല്ല് വരെ എല്ലാം ഞാൻ മാത്രമാണ്” എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഉള്ളവൻ, അനന്തനായും ശുദ്ധനായും ശാന്തനായി, നേടലിലോ നഷ്ടത്തിലോ വിഷമിക്കാതെ, ഒരുമനസ്സോടെ നിലകൊള്ളുന്നു. ഈ ലോകം അത്ഭുതകരമല്ല, ഒന്നും അത്ഭുതകരമല്ല എന്ന അറിവോടെ, ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇല്ലാതായി, ജ്ഞാനസ്വരൂപിയായവൻ, ഒന്നും ഇല്ലാത്തപോലെ ശാന്തനായി നിലകൊള്ളുന്നു. അപ്പോൾ ജനകൻ പറഞ്ഞു: ആദ്യം ശരീരത്തിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നതാണ് എന്റെ അവസ്ഥ; പിന്നീട് വാക്കുകളിൽ വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നത്; പിന്നെ ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥ—ഇങ്ങനെ ഞാൻ ഈ നിലയിൽ അശാന്തനായി അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. വാക്കുകളിലും മറ്റുള്ളവയിലും ആസ്വാദനം ഇല്ലാതെയും, ആത്മാവ് കാണപ്പെടാത്തതുകൊണ്ടും, മനസ്സ് അകമ്പടിയില്ലാതെയും ഏകാഗ്രതയോടെയും ഞാൻ ഈ നിലയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. സമാധി പ്രാപിക്കാനുള്ള ശ്രമം പോലും സമാധിയിൽ നിന്ന് വ്യതിയാനമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി ഞാൻ ഈ നിലയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മനേ, സന്തോഷവും ദുഃഖവും സ്വീകരിക്കലോ ഉപേക്ഷിക്കലോ ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഉണ്ടാകുന്നില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവോടെ ഞാൻ ഈ നിലയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആശ്രമം, ആശ്രമമല്ലാത്ത സ്ഥിതി, ധ്യാനം, മനസ്സിൽ ചിന്തകളെ സ്വീകരിക്കൽ—ഇവ എല്ലാം മാത്രമാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവോടെ ഞാൻ ഈ നിലയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അജ്ഞാനത്താൽ പ്രവർത്തനം അവസാനിക്കുന്നത് പോലെ, ഈ സത്യം ശരിയായി മനസ്സിലാക്കി ഞാൻ ഈ നിലയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്തതിനെ ചിന്തിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും അത് ചിന്തയായി മാറുന്നു; അതിനാൽ ആ ചിന്തയും ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ ഈ നിലയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നവനാണ് പൂർണ്ണത പ്രാപിക്കുന്നത്; ഈ സ്വഭാവമുള്ളവനാണ് സഫലനാകുന്നത്. ജനകൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: ഒന്നും ഇല്ലാത്തതും സ്വയത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നതുമായ അവസ്ഥ—even ഒരുവൻ കോപീനത്തിൽ മാത്രം ജീവിച്ചാലും—ദുര്‍ലഭമാണ്. സ്വീകരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കലും ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ എളുപ്പത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു. ശരീരത്തിന് എവിടെയോ ക്ഷീണം വരാം, നാവിന് മറ്റിടത്ത്, മനസ്സിന് വേറൊരു സ്ഥലത്ത്; ഇവയെ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ ആത്മാവിൽ സന്തോഷത്തോടെ നിലകൊള്ളുന്നു. ഒന്നും ചെയ്യപ്പെടുന്നില്ല എന്ന സത്യത്തിൽ ആലോചിച്ച്, എന്തെങ്കിലും ചെയ്യേണ്ടി വന്നാൽ ഞാൻ ചെയ്യുന്നു, പിന്നെ ആശങ്കയില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു. ശരീരത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന യോഗിക്ക് പ്രവർത്തിക്കലോ പ്രവർത്തിക്കാതിരിപ്പിനോ നിർബന്ധമില്ല; ഒന്നിലോ വേർപാടിലോ ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഞാൻ ആശങ്കയില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു. നിന്നുകൊണ്ടോ നടക്കുകയോ കിടക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോൾ ലഭ്യവും നഷ്ടവും എനിക്ക് ഇല്ല; അതിനാൽ ഞാൻ എവിടെയും ആശങ്കയില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു. ഉറങ്ങുമ്പോൾ എനിക്ക് നഷ്ടമില്ല, പരിശ്രമിക്കുമ്പോൾ പ്രാപ്തിയുമില്ല; ഉന്നതിയും താഴ്ചയും ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ ആശങ്കയില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു. സന്തോഷം മുതലായ അവസ്ഥകൾ മനസ്സിൽ മാത്രമാണ് എന്ന നിയമം ആവർത്തിച്ച് നിരീക്ഷിച്ച്, മംഗളവും അമംഗളവും ഉപേക്ഷിച്ച് ഞാൻ ആശങ്കയില്ലാതെ ഇരിക്കുന്നു. ജനകൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: സ്വാഭാവികമായി മനസ്സു ശൂന്യമായവൻ, അശ്രദ്ധയാൽ വിഷയങ്ങളിൽ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ, അവൻ ഉണർന്നിരിക്കുമ്പോഴും ഉറങ്ങുന്നവനുപോലെയാണ്, കാരണം അവന്റെ ഓർമ്മ ക്ഷയിച്ചിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് വസ്തുക്കളെന്ത്, സുഹൃത്തുക്കളെന്ത്, ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങൾ എവിടെയാണ്? ശാസ്ത്രം എവിടെ, ജ്ഞാനം എവിടെ, എന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും അകന്നുപോയപ്പോൾ? സാക്ഷ്യരൂപിയായ പരമാത്മാവിനെ, പ്രഭുവിനെ, തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, പ്രതീക്ഷയോ ബന്ധനമോ മോക്ഷമോ ഇല്ലാതായപ്പോൾ, എനിക്ക് മോക്ഷത്തിൽ ആശയമില്ല. ഉള്ളിൽ ആശയങ്ങൾ ശൂന്യമായവൻ, പുറത്തു സ്വതന്ത്രമായി സഞ്ചരിക്കുന്നവനിൽ, ഉണ്ടാകുന്ന അവസ്ഥകൾ ഒരു ഭ്രാന്തൻ അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെയാണ്; അവയെ അറിയുന്നത് അവനേയാണ്. അഷ്ടാവക്രൻ പറഞ്ഞു: എങ്ങനെയായാലും ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടാലും, പൂർണ്ണതയിലേക്കെത്തിയ ജ്ഞാനിക്ക് അതിൽ സംതൃപ്തി വരും; എന്നാൽ അന്വേഷകൻ ജീവിതം മുഴുവൻ ആ സംശയത്തിൽ തന്നെ തുടരും. ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ അനാസക്തിയാണ് മോക്ഷം; ഇന്ദ്രിയവിഷയങ്ങളിൽ രുചിയാണ് ബന്ധനം. ഇത്രയും മാത്രം മനസ്സിലാക്കൂ—നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളപോലെ പ്രവർത്തിക്കാം. സത്യജ്ഞാനം ലഭിച്ചാൽ, വാഗ്മിയായും ബുദ്ധിമാനുമായും ശക്തിയുള്ളവനും മൗനിയായും നിർജ്ജീവനായും നിർക്രിയനായുമാകും; അതുകൊണ്ടാണ് ലോകസുഖം ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ അതിനെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത്. നിങ്ങൾ ശരീരമല്ല, ശരീരം നിങ്ങളുടെതുമല്ല; നിങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നവനോ പ്രവർത്തിക്കുന്നവനോ അല്ല. നിങ്ങൾ ചൈതന്യസ്വരൂപം, എപ്പോഴും സാക്ഷി, അസക്തൻ—സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിക്കൂ. ആസക്തിയും ദ്വേഷവും മനസ്സിന്റെ ഗുണങ്ങളാണ്; മനസ്സ് നിങ്ങളുടെതല്ല. നിങ്ങൾ ചൈതന്യമാത്രം, വ്യത്യാസമില്ലാത്തതും അചഞ്ചലമായതും—സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിക്കൂ. എല്ലാ ജീവികളിലും ആത്മാവിനെ കാണുകയും എല്ലാ ജീവികളെയും ആത്മാവിൽ കാണുകയും ചെയ്യുക; അഹങ്കാരവും മമകാരം ഉപേക്ഷിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കൂ. ഈ സർവ്വഭൂതങ്ങൾ സമുദ്രത്തിലെ തിരകളെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നതിൽ, അതാണ് സത്യമായത്—സംശയമില്ല. ചൈതന്യസ്വരൂപനായവനേ, വിഷമം ഉപേക്ഷിക്കൂ. വിശ്വസിക്കൂ, പ്രിയമേ, വിശ്വസിക്കൂ—ഇവിടെ ഭ്രമിക്കേണ്ട. ആത്മാവ്, നിങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം, ജ്ഞാനമാണ്, ദൈവസ്വരൂപമാണ്, പ്രകൃതിക്ക് അതീതമാണ്. ഗുണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ശരീരം നില്ക്കുന്നു, വരുന്നു, പോകുന്നു; ആത്മാവ് വരുകയോ പോകുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല—അതിനാൽ അതിൽ ദുഃഖിക്കേണ്ടതെന്ത്? ശരീരം കല്പാന്തം വരെ നിലനിൽക്കട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ ഇന്ന് തന്നെ പോകട്ടെ—നിങ്ങൾക്ക്, ശുദ്ധചൈതന്യത്തിനാണ്, വർദ്ധനയോ കുറവോ ഇല്ല. നിങ്ങളിൽ, അനന്തമായ സമുദ്രത്തിൽ, ലോകത്തിന്റെ തിരകൾ സ്വാഭാവികമായാണ് ഉയരുന്നത്; അവ ഉയർന്നാലോ താഴ്ന്നാലോ നിങ്ങൾക്ക് നേട്ടമോ നഷ്ടമോ ഇല്ല. പ്രിയമേ, നിങ്ങൾ ശുദ്ധചൈതന്യമാണ്; ഈ ലോകം നിങ്ങളിൽ നിന്ന് വേറെയല്ല. അതിനാൽ, ആര്ക്ക്, എങ്ങനെ, എവിടെയാണ് സ്വീകരിക്കലോ ഉപേക്ഷിക്കലോ എന്ന ധാരണ? നിങ്ങളിൽ, ഏകമായ, അവിനാശിയായ, ശാന്തമായ, ശുദ്ധമായ ചൈതന്യാകാശത്തിൽ ജനനമോ പ്രവർത്തനമോ അഹങ്കാരമോ എങ്ങനെ ഉണ്ടാകാം? നിങ്ങൾ കാണുന്നിടത്ത് എല്ലായിടത്തും നിങ്ങൾ മാത്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. സ്വർണ്ണം കൂടാതെ വളയും കങ്കണവും പാദസരവും പ്രകാശിക്കുമോ? “ഇത് ഞാൻ, ഇത് ഞാൻ അല്ല” എന്ന വിഭജനം ഉപേക്ഷിക്കൂ. എല്ലാം ആത്മാവാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, എല്ലാ ധാരണകളും ഉപേക്ഷിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കൂ.