അഷ്ടാവക്രഗീതാ

ഒരു വ്യക്തി സ്വയം മോചിതനാണെന്ന് കരുതുമ്പോൾ, അവൻ വാസ്തവത്തിൽ മോചിതനാണ്; സ്വയം ബന്ധിതനാണെന്ന് കരുതുന്നവൻ ബദ്ധനാണ്. ഈ വാക്ക് സത്യമാണ്: ഒരാളുടെ ചിന്തയിലുണ്ടായിരിക്കുന്നതുപോലെയാണ് അവന്റെ ഫലവും. ആത്മാവ് സാക്ഷിയാണ്, സകലതിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, സമ്പൂർണ്ണമാണ്, ഏകത്വമുള്ളതും സ്വതന്ത്രവും ബോധവും പ്രവർത്തനരഹിതവും അകമിടലില്ലാത്തതും ആഗ്രഹരഹിതവും ശാന്തവുമാണ്—അവൻ ലോകത്തിൽ ജീവിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നത് മായയാൽ മാത്രമാണ്. നീ സ്വയം മാറ്റമില്ലാത്ത, അദ്വൈത ബോധമായി ചിന്തിച്ചുകൊൾക; 'ഞാൻ ഈ രൂപമാണെന്ന്' എന്ന മായയെ ഉപേക്ഷിച്ചു, പുറംപറയലുകളും ഉള്ളിൽപറയലുകളും വിട്ടുകളയുക. ദീർഘകാലം നീ ശരീരാഭിമാനത്തിന്റെ കുടുക്കിൽ കുടുങ്ങിയിരുന്നു, എന്റെ കുട്ടി; 'ഞാൻ ബോധമാണ്' എന്ന അറിവിന്റെ വാളുകൊണ്ട് ആ ബന്ധം വെട്ടിക്കളയൂ, സന്തോഷം പ്രാപിക്കൂ. നീ അകമിടലില്ലാത്തതും പ്രവർത്തനരഹിതവും സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നതും ശുദ്ധവുമാണ്; സാക്ഷാൽ ഇതാണ് നിന്റെ ബന്ധം—നീ ധ്യാനത്തിൽ അഭ്യാസം നടത്തുന്നു. ഈ വിശ്വം നിനക്കു വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അതിന്റെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അത് നിനക്കു ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. നിന്റെ സ്വഭാവം ശുദ്ധവും ഉണർന്ന ബോധവുമാണ്—നീ ചെറിയ ചിന്തകളിലേക്ക് വീഴരുത്. നീ നിരപേക്ഷനായും മാറ്റമില്ലാത്തവനുമായും സമ്പൂർണ്ണമായും തണുത്ത മനസ്സുള്ളവനുമായും അഗാധമായ അറിവുള്ളവനുമായും അശാന്തമില്ലാത്തവനുമായും ബോധത്തിൽ മാത്രം താത്പര്യമുള്ളവനായി ഇരിക്കൂ. രൂപമുള്ളത് അശുദ്ധമാണ്, രൂപരഹിതം മാറ്റമില്ലാത്തതും സത്യമാണെന്ന് അറിയുക; ഈ സത്യം അറിഞ്ഞാൽ പുനർജന്മം ഇല്ല. കണ്ണാടിയിലുണ്ടാകുന്ന പ്രതിബിംബം അകത്തും പുറത്തും കാണുന്നപോലെ, ഈ ശരീരത്തിനുള്ളിലും എല്ലായിടത്തും പരമാത്മാവ് നിലകൊള്ളുന്നു. ഒരു കലശത്തിന്റെ അകത്തും പുറത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ആകാശംപോലെ, അനന്തവും നിരന്തരവുമായ ബ്രഹ്മം എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ജനകൻ പറഞ്ഞു: അഹോ! ഞാൻ നിഷ്കളങ്കനും ശാന്തനും ബോധസ്വഭാവമുള്ളവനും പ്രകൃതിക്ക് അതീതനുമാണ്; ദീർഘകാലം ഞാൻ അജ്ഞാനത്താൽ മായപ്പെട്ടിരുന്നു. ഞാൻ ഈ ശരീരത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ലോകവും ഞാൻ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഈ ലോകം മുഴുവൻ എന്റെതായോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നും എന്റെതല്ല. ഇപ്പോൾ ശരീരവും വിശ്വവും ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്, ഏതൊരൊരു കഴിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഞാൻ പരമാത്മാവിനെ കാണുന്നു. തിരയുമ്പോൾ, തരംഗങ്ങൾ, അഗ്നിജ്വാലകൾ, ബുഡ്ബുദങ്ങൾ—all വെള്ളത്തിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്നതുപോലെ, ആത്മാവിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന വിശ്വം ആത്മാവിൽനിന്ന് വേറല്ല. വസ്ത്രം പരിശോധിച്ചാൽ അതു താടികൾ മാത്രമാണെന്നു കാണുന്നപോലെ, ഈ വിശ്വം അന്വേഷിച്ചാൽ അതു ആത്മാവിന്റെ സാരമാത്രമാണെന്നു മനസ്സിലാകും. പഞ്ചസാര കരിമ്പിന്റെ നീരിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്നതുപോലും അതിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലും, വിശ്വം എന്നതും എന്നിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്നതും എന്നിൽ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതുമാണ്. ലോകം ആത്മജ്ഞാനത്തിലൂടെ പ്രകാശിക്കുന്നു; ആത്മജ്ഞാനമില്ലാതെ അതു പ്രകാശിക്കുന്നില്ല. കയറ് അജ്ഞാനത്താൽ പാമ്പായി തോന്നുന്നതുപോലും, ജ്ഞാനത്താൽ അതു കയറായി മാത്രം കാണുന്നു. എന്റെ സ്വഭാവം പ്രകാശമാണ്; അതിൽനിന്ന് ഞാൻ വേറല്ല. വിശ്വം എപ്പോഴെങ്കിലും പ്രകാശിക്കുന്നതിൽ, ഞാൻ മാത്രമാണ് പ്രകാശിക്കുന്നത്. അഹോ! മായയാൽ സൃഷ്ടിച്ച വിശ്വം എന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു, പാളിയിൽ വെള്ളി, കയറിൽ പാമ്പ്, സൂര്യകിരണത്തിൽ വെള്ളം എന്നതുപോലെ. വിശ്വം എന്നിൽ നിന്നു ഉണർന്നു, വീണ്ടും എന്നിലേക്കു ലയിക്കും; കലശം മണ്ണിലേക്ക്, തരംഗം വെള്ളത്തിലേക്ക്, വാലയം പൊന്നിലേക്ക് മടങ്ങുന്നതുപോലെ. അഹോ! ഞാൻ തന്നെ വന്ദിക്കുന്നു, കാരണം ഞാൻ നശിക്കാത്തവനാണ്; ബ്രഹ്മ മുതൽ ഒരു പുല്ല് വരെ ഈ വിശ്വം നശിച്ചാലും, ഞാൻ നിലനിൽക്കുന്നവനാണ്. അഹോ! ഞാൻ തന്നെ വന്ദിക്കുന്നു, ശരീരമുണ്ടായാലും ഞാൻ ഒരുമാത്രവനാണ്, വരവോ പോയോ ഇല്ല, വിശ്വം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു, എല്ലായിടത്തും നിലകൊള്ളുന്നു. അഹോ! ഞാൻ തന്നെ വന്ദിക്കുന്നു, എനിക്ക് പോലുള്ള കുസൃതിയുള്ളവൻ ആരുമില്ല; ശരീരത്തെ സ്പർശിക്കാതെ, വിശ്വം ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്നത് ഞാൻ ആണ്. അഹോ! ഞാൻ തന്നെ വന്ദിക്കുന്നു, എനിക്ക് ഒന്നും സ്വന്തമല്ല; അല്ലെങ്കിൽ, വാക്കും മനസ്സും എത്തുന്നതെല്ലാം എന്റെതാണ്. ജ്ഞാനം, അറിയപ്പെടുന്ന വസ്തു, അറിഞ്ഞവൻ—ഈ ത്രയം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇല്ല; അജ്ഞാനത്താൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നതെല്ലാം ഞാൻ തന്നെയാണ്, നിഷ്കളങ്കൻ. അഹോ! ദ്വൈതം ദുഃഖത്തിന്റെ മൂലമാണ്; അതിന് മറ്റൊരു ഔഷധം ഇല്ല. കാണുന്നതെല്ലാം മിഥ്യയാണ്; ഞാൻ മാത്രമാണ് ശുദ്ധ ബോധം. ഞാൻ ശുദ്ധ ബോധമാണ്; അജ്ഞാനത്താൽ ഞാൻ പരിധി സൃഷ്ടിച്ചു. ഇങ്ങനെ നിരന്തരം ചിന്തിച്ചാൽ, എന്റെ സ്ഥിതി എപ്പോഴും വ്യത്യാസരഹിതമായിരിക്കും. എനിക്ക് ബന്ധമോ മോചനമോ ഇല്ല, കുഴപ്പം ഇല്ല; ശാന്തതയ്ക്ക് അടിസ്ഥാനമില്ല. അഹോ, വിശ്വം എന്നിൽ നിലകൊള്ളുന്നപോലും, യഥാർത്ഥത്തിൽ അതു എന്നിൽ നിലകൊള്ളുന്നില്ല. നിശ്ചയമായും ഈ വിശ്വവും ശരീരവും ഒന്നുമല്ല; ആത്മാവ് ശുദ്ധ ബോധമാത്രമാണ്; അപ്പോൾ, ഇനി മായ എന്തിൽ ഉണരാൻ കഴിയും? ശരീരം, സ്വർഗ്ഗം, നരകം, ബന്ധം, മോക്ഷം, ഭയം—ഇവ എല്ലാം മായയാണു മാത്രം. ഞാൻ ബോധം മാത്രമായ ഞാൻ, എനിക്കു ഇതിൽ എന്ത് ചിന്ത? അഹോ, ജനങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ പോലും ഞാൻ ദ്വൈതം കാണുന്നില്ല. അതു എനിക്ക് മരുഭൂമിപോലാണ്; അപ്പോൾ എവിടെയാണ് ഞാൻ ആനന്ദം കണ്ടെത്തുക? ഞാൻ ശരീരമല്ല, ശരീരം എന്റെതല്ല; ഞാൻ ജിവാത്മാവല്ല—ഞാൻ ബോധം മാത്രം. എനിക്ക് ഒരേ ബന്ധം—ജീവിതം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതാണ്. അഹോ, ലോകത്തിന്റെ തരംഗങ്ങൾ, വിവിധതയും വേഗത്തിൽ ഉയരുന്നതും, എന്റെ അഗാധമായ സമുദ്രത്തിൽ, മനസ്സിന്റെ കാറ്റ് ഉണർത്തുമ്പോൾ ഉണരുന്നു. എന്റെ അഗാധമായ സമുദ്രത്തിൽ, മനസ്സിന്റെ കാറ്റ് ശമിച്ചാൽ, ലോകം എന്ന ബോട്ട്, ജീവന്റെ ദുഃഖിതമായ വ്യാപാരി, നശിക്കുന്നു. എന്റെ അഗാധമായ സമുദ്രത്തിൽ, ജീവജാലങ്ങളുടെ തരംഗങ്ങൾ അതിശയകരമാണ്; അവ ഉയരുന്നു, പതിക്കുന്നു, കളിക്കുന്നു, ലയിക്കുന്നു—അവയുടെ സ്വഭാവം പോലെ. അഷ്ടാവക്രൻ പറഞ്ഞു: ആത്മാവിനെ ഏകത്വമുള്ളതും നശിക്കാത്തതും എന്ന് അറിയുന്നവൻ, ആത്മജ്ഞാനത്തിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നവൻ, ലോകികലാഭം തേടുന്നതിൽ എങ്ങനെ ആകർഷിക്കപ്പെടും? അഹോ, ഇന്ദ്രിയസുഖത്തിൽ ആനന്ദം, ആത്മാവിനെ അറിയാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഉണരുന്നത്; പാളിയിൽ വെള്ളി കാണുന്നതുപോലെ, അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്ന് ആഗ്രഹം ഉണരുന്നു. ഈ തരംഗങ്ങൾ സമുദ്രത്തിൽ ഉയരുന്നതുപോലും, വിശ്വം അതിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു; 'ഞാൻ അതാണ്' എന്ന് അറിയുമ്പോൾ, നീ എങ്ങനെ വിഷമിച്ചു ഓടുന്നു? ആത്മാവ് ശുദ്ധവും മനോഹരവും ബോധസ്വഭാവമുള്ളതും എന്ന് കേട്ടാലും, ഇന്ദ്രിയസുഖത്തിൽ ആഴമായി ആകർഷിക്കപ്പെട്ടവൻ അശുദ്ധി നേടുന്നു. ആത്മാവിനെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളിലും, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെ ആത്മാവിൽ അറിയുന്ന ജ്ഞാനിക്ക്, 'എന്റെതാണ്' എന്ന ഭാവം തുടരുന്നത് അതിശയകരമാണ്.