ಅಷ್ಟಾವಕ್ರಗೀತಾ

ಆತ್ಮಾ ಸಾಕ್ಷೀ ವಿಭುಃ ಪೂರ್ಣ ಏಕೋ ಮುಕ್ತಶ್ಚಿದಕ್ರಿಯಃ। ಅಸಂಗೋ ನಿಃಸ್ಪೃಹಃ ಶಾನ್ತೋ ಭ್ರಮಾತ್ಸಂಸಾರವಾನಿವ

ಆತ್ಮನು ಸಾಕ್ಷಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನು, ಸಂಪೂರ್ಣ, ಒಬ್ಬನೇ, ಮುಕ್ತ, ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪಿ, ಕ್ರಿಯೆಯಿಲ್ಲದವನು, ಅಸಂಗ, ಆಸೆಗಳಿಲ್ಲದವನು, ಶಾಂತನು—ಮಾತ್ರ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಇರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.

ಕೂಟಸ್ಥಂ ಬೋಧಮದ್ವೈತಮಾತ್ಮಾನಂ ಪರಿಭಾವಯ। ಆಭಾಸೋಽಹಂ ಭ್ರಮಂ ಮುಕ್ತ್ವಾ ಭಾವಂ ಬಾಹ್ಯಮಥಾನ್ತರಮ್

ನಿನ್ನನ್ನು ಬದಲಾಗದ, ಅಡ್ವೈತ ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸು. 'ನಾನು ಕಾಣುವ ರೂಪ' ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹೊರಗಿನ ಹಾಗೂ ಒಳಗಿನ ಗುರುತಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕು.

ದೇಹಾಭಿಮಾನಪಾಶೇನ ಚಿರಂ ಬದ್ಧೋಽಸಿ ಪುತ್ರಕ। ಬೋಧೋಽಹಂ ಜ್ಞಾನಖಡ್ಗೇನ ತಃನಿಕೃತ್ಯ ಸುಖೀ ಭವ

ಮಗನೇ, ದೇಹಾಭಿಮಾನ ಎಂಬ ಬಲವಾದ ಬಂಧನದಿಂದ ನೀನು ಬಹುಕಾಲ ಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದೀಯೆ. 'ನಾನು ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪಿ' ಎಂಬ ಜ್ಞಾನಖಡ್ಗದಿಂದ ಅದನ್ನು ಕಡಿದು, ಸಂತೋಷವಾಗಿರು.

ನಿಃಸಂಗೋ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯೋಽಸಿ ತ್ವಂ ಸ್ವಪ್ರಕಾಶೋ ನಿರಂಜನಃ। ಅಯಮೇವ ಹಿ ತೇ ಬನ್ಧಃ ಸಮಾಧಿಮನುತಿಷ್ಠತಿ

ನೀನು ಅಸಂಗ, ಕ್ರಿಯೆಯಿಲ್ಲದವನು, ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ, ನಿರ್ಮಲನು. ಧ್ಯಾನಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವುದೇ ನಿನಗೆ ಬಂಧನವಾಗಿದೆ.

ತ್ವಯಾ ವ್ಯಾಪ್ತಮಿದಂ ವಿಶ್ವಂ ತ್ವಯಿ ಪ್ರೋತಂ ಯಥಾರ್ಥತಃ। ಶುದ್ಧಬುದ್ಧಸ್ವರೂಪಸ್ತ್ವಂ ಮಾ ಗಮಃ ಕ್ಷುದ್ರಚಿತ್ತತಾಮ್

ಈ ಜಗತ್ತು ನಿನ್ನಿಂದ ತುಂಬಿದೆ; ನಿನಗೆ ಅವು ಹಾರೈಸಿವೆ. ನಿನ್ನ ಸ್ವರೂಪ ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನ; ನೀನು ಚಿಕ್ಕ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬೀಳಬೇಡ.

ನಿರಪೇಕ್ಷೋ ನಿರ್ವಿಕಾರೋ ನಿರ್ಭರಃ ಶೀತಲಾಶಯಃ। ಅಗಾಧಬುದ್ಧಿರಕ್ಷುಬ್ಧೋ ಭವ ಚಿನ್ಮಾತ್ರವಾಸನಃ

ನಿರಪೇಕ್ಷ, ಬದಲಾಗದ, ಪರಿಪೂರ್ಣ, ಶಾಂತ ಮನಸ್ಸಿನವನು, ಆಳವಾದ ಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳವನು, ಅಚಲನು, ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ತೊಡಗಿರುವವನಾಗಿರು.

ಸಾಕಾರಮನೃತಂ ವಿದ್ಧಿ ನಿರಾಕಾರಂ ತು ನಿಶ್ಚಲಂ। ಏತತ್ತತ್ತ್ವೋಪದೇಶೇನ ನ ಪುನರ್ಭವಸಂಭವಃ

ರೂಪವಿರುವುದು ನಿಜವಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ರೂಪರಹಿತವು ಬದಲಾಗದದ್ದು ಎಂದು ಅರಿತುಕೋ. ಈ ಸತ್ಯೋಪದೇಶದಿಂದ ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲ.

ಯಥೈವಾದರ್ಶಮಧ್ಯಸ್ಥೇ ರೂಪೇಽನ್ತಃ ಪರಿತಸ್ತು ಸಃ। ತಥೈವಾಽಸ್ಮಿನ್ ಶರೀರೇಽನ್ತಃ ಪರಿತಃ ಪರಮೇಶ್ವರಃ

ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲಿನೊಳಗೆ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಹೇಗೆ ಒಳಗೂ ಸುತ್ತಲೂ ಕಾಣುತ್ತದೋ, ಹೀಗೆಯೇ ಈ ದೇಹದೊಳಗೂ ಸುತ್ತಲೂ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಇರುವನು.

ಏಕಂ ಸರ್ವಗತಂ ವ್ಯೋಮ ಬಹಿರನ್ತರ್ಯಥಾ ಘಟೇ। ನಿತ್ಯಂ ನಿರನ್ತರಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಸರ್ವಭೂತಗಣೇ ತಥಾ

ಒಂದೇ ಆಕಾಶವು ಹೂಡೆಯೊಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವಂತೆ, ಶಾಶ್ವತವಾದ ಬ್ರಹ್ಮವು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆ.

ಜನಕ ಉವಾಚ॥ ಅಹೋ ನಿರಂಜನಃ ಶಾನ್ತೋ ಬೋಧೋಽಹಂ ಪ್ರಕೃತೇಃ ಪರಃ। ಏತಾವನ್ತಮಹಂ ಕಾಲಂ ಮೋಹೇನೈವ ವಿಡಂಬಿತಃ

ಜನಕನು ಹೇಳಿದನು: ಅಯ್ಯೋ! ನಾನು ಮಲಿನತೆ ಇಲ್ಲದ, ಶಾಂತ, ಅರಿವೇ ಆಗಿರುವವನು, ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಮೀರಿ ಇರುವವನು. ಇಷ್ಟು ಕಾಲ ನಾನು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡಿದ್ದೆನು.

ಯಥಾ ಪ್ರಕಾಶಯಾಮ್ಯೇಕೋ ದೇಹಮೇನಂ ತಥಾ ಜಗತ್। ಅತೋ ಮಮ ಜಗತ್ಸರ್ವಮಥವಾ ನ ಚ ಕಿಂಚನ

ನಾನು ಈ ದೇಹವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೆಳಗಿಸುತ್ತೇನೆವೋ, ಹೀಗೆಯೇ ಜಗತ್ತನ್ನೂ ಬೆಳಗಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತು ನನ್ನದು, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ನನಗೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ.

ಸ ಶರೀರಮಹೋ ವಿಶ್ವಂ ಪರಿತ್ಯಜ್ಯ ಮಯಾಧುನಾ। ಕುತಶ್ಚಿತ್ ಕೌಶಲಾದ್ ಏವ ಪರಮಾತ್ಮಾ ವಿಲೋಕ್ಯತೇ

ಈ ದೇಹವನ್ನೂ ಜಗತ್ತನ್ನೂ ಈಗ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟು, ಯಾವೋ ಒಂದು ಕೌಶಲದಿಂದ ನಾನು ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಯಥಾ ನ ತೋಯತೋ ಭಿನ್ನಾಸ್ತರಂಗಾಃ ಫೇನಬುದ್ಬುದಾಃ। ಆತ್ಮನೋ ನ ತಥಾ ಭಿನ್ನಂ ವಿಶ್ವಮಾತ್ಮವಿನಿರ್ಗತಮ್

ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿನ ಅಲೆ, ನೊರೆ, ಬುಬ್ಬುಳುಗಳು ನೀರಿನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲದಂತೆ, ಆತ್ಮದಿಂದ ಹೊರಟ ಜಗತ್ತು ಆತ್ಮದಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಿಲ್ಲ.

ತನ್ತುಮಾತ್ರೋ ಭವೇದ್ ಏವ ಪಟೋ ಯದ್ವದ್ ವಿಚಾರಿತಃ। ಆತ್ಮತನ್ಮಾತ್ರಮೇವೇದಂ ತದ್ವದ್ ವಿಶ್ವಂ ವಿಚಾರಿತಮ್

ಒಂದು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರೆ ಅದು ನೂಲಿನಿಂದಲೇ ಕೂಡಿದೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆಯೇ ಜಗತ್ತನ್ನೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದರೆ ಅದು ಆತ್ಮದ ತತ್ವದಿಂದಲೇ ಕೂಡಿದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಯಥೈವೇಕ್ಷುರಸೇ ಕ್ಲೃಪ್ತಾ ತೇನ ವ್ಯಾಪ್ತೈವ ಶರ್ಕರಾ। ತಥಾ ವಿಶ್ವಂ ಮಯಿ ಕ್ಲೃಪ್ತಂ ಮಯಾ ವ್ಯಾಪ್ತಂ ನಿರನ್ತರಮ್

ಎಲ್ಲಾ ಸಕ್ಕರೆ ಕಬ್ಬಿನ ರಸದಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಅದರಿಂದಲೇ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುವಂತೆ, ಜಗತ್ತು ನನ್ನಿಂದ ಉಂಟಾಗಿ ನನ್ನಿಂದಲೇ ನಿರಂತರವಾಗಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆ.

ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಾಜ್ಜಗದ್ ಭಾತಿ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಾನ್ನ ಭಾಸತೇ। ರಜ್ಜ್ವಜ್ಞಾನಾದಹಿರ್ಭಾತಿ ತಜ್ಜ್ಞಾನಾದ್ ಭಾಸತೇ ನ ಹಿ

ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದಿಂದ ಜಗತ್ತು ಪ್ರಕಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಗ್ಗವನ್ನು ಹಾವು ಎಂದು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೆ ಹಾವು ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ; ತಿಳಿದ ಮೇಲೆ ಅದು ಹಗ್ಗವೇ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಕಾಶೋ ಮೇ ನಿಜಂ ರೂಪಂ ನಾತಿರಿಕ್ತೋಽಸ್ಮ್ಯಹಂ ತತಃ। ಯದಾ ಪ್ರಕಾಶತೇ ವಿಶ್ವಂ ತದಾಹಂ ಭಾಸ ಏವ ಹಿ

ಪ್ರಕಾಶವೇ ನನ್ನ ಸ್ವರೂಪ, ನಾನು ಅದರಿಂದ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ. ಜಗತ್ತು ಯಾವಾಗ ಪ್ರಕಾಶವಾಗುತ್ತದೋ, ಆಗ ನಾನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಅಹೋ ವಿಕಲ್ಪಿತಂ ವಿಶ್ವಮಜ್ಞಾನಾನ್ಮಯಿ ಭಾಸತೇ। ರೂಪ್ಯಂ ಶುಕ್ತೌ ಫಣೀ ರಜ್ಜೌ ವಾರಿ ಸೂರ್ಯಕರೇ ಯಥಾ

ಅಯ್ಯೋ! ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕಲ್ಪಿತವಾದ ಜಗತ್ತು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹಾಳೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಿ ಕಾಣುವಂತೆ, ಹಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಹಾವು, ಸೂರ್ಯಕಿರಣದಲ್ಲಿ ನೀರು ಕಾಣುವಂತೆ.

ಮತ್ತೋ ವಿನಿರ್ಗತಂ ವಿಶ್ವಂ ಮಯ್ಯೇವ ಲಯಮೇಷ್ಯತಿ। ಮೃದಿ ಕುಂಭೋ ಜಲೇ ವೀಚಿಃ ಕನಕೇ ಕಟಕಂ ಯಥಾ

ಜಗತ್ತು ನನ್ನಿಂದ ಹೊರಟು ಮತ್ತೆ ನನ್ನಲ್ಲೇ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೇಗೆ ಕುಂಭವು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ, ಅಲೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ, ಕಂಗಣವು ಚಿನ್ನದಲ್ಲಿ ಲಯವಾಗುತ್ತದೋ ಹೀಗೆಯೇ.

ಅಹೋ ಅಹಂ ನಮೋ ಮಹ್ಯಂ ವಿನಾಶೋ ಯಸ್ಯ ನಾಸ್ತಿ ಮೇ। ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಸ್ತಂಬಪರ್ಯನ್ತಂ ಜಗನ್ನಾಶೋಽಪಿ ತಿಷ್ಠತಃ

ಅಯ್ಯೋ! ನನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ನನಗೆ ನಾಶವೇ ಇಲ್ಲ. ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಹುಲ್ಲಿನವರೆಗೆ ಜಗತ್ತು ನಾಶವಾದರೂ ನಾನು ಉಳಿಯುತ್ತೇನೆ.

ಅಹೋ ಅಹಂ ನಮೋ ಮಹ್ಯಂ ಏಕೋಽಹಂ ದೇಹವಾನಪಿ। ಕ್ವಚಿನ್ನ ಗನ್ತಾ ನಾಗನ್ತಾ ವ್ಯಾಪ್ಯ ವಿಶ್ವಮವಸ್ಥಿತಃ

ಅಯ್ಯೋ! ನನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ದೇಹವಿದ್ದರೂ ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ, ಎಲ್ಲೆಂದೂ ಹೋಗುವವನಲ್ಲ, ಬರುವವನಲ್ಲ, ಜಗತ್ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನಾಗಿದ್ದೇನೆ.

ಅಹೋ ಅಹಂ ನಮೋ ಮಹ್ಯಂ ದಕ್ಷೋ ನಾಸ್ತೀಹ ಮತ್ಸಮಃ। ಅಸಂಸ್ಪೃಶ್ಯ ಶರೀರೇಣ ಯೇನ ವಿಶ್ವಂ ಚಿರಂ ಧೃತಮ್

ಅಯ್ಯೋ! ನನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ನನ್ನಂತ ದೊಡ್ಡ ಚಾತುರ್ಯವಂತನು ಇಲ್ಲ. ದೇಹವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸದೆ ನಾನು ಜಗತ್ತನ್ನೆಷ್ಟು ಕಾಲ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಅಹೋ ಅಹಂ ನಮೋ ಮಹ್ಯಂ ಯಸ್ಯ ಮೇ ನಾಸ್ತಿ ಕಿಂಚನ। ಅಥವಾ ಯಸ್ಯ ಮೇ ಸರ್ವಂ ಯದ್ ವಾಙ್ಮನಸಗೋಚರಮ್

ಅಯ್ಯೋ! ನನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ನನಗೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ; ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಮಾತಿಗೂ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ಸಿಗುವ ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನದು.

ಜ್ಞಾನಂ ಜ್ಞೇಯಂ ತಥಾ ಜ್ಞಾತಾ ತ್ರಿತಯಂ ನಾಸ್ತಿ ವಾಸ್ತವಂ। ಅಜ್ಞಾನಾದ್ ಭಾತಿ ಯತ್ರೇದಂ ಸೋಽಹಮಸ್ಮಿ ನಿರಂಜನಃ

ಜ್ಞಾನ, ತಿಳಿಯಬೇಕಾದುದು, ತಿಳಿಯುವವನು—ಈ ಮೂರು ನಿಜವಾಗಿ ಇಲ್ಲ. ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಏನು ಕಾಣುತ್ತದೋ, ನಾನು ಅದೇ, ಮಲಿನತೆ ಇಲ್ಲದವನು.

ದ್ವೈತಮೂಲಮಹೋ ದುಃಖಂ ನಾನ್ಯತ್ತಸ್ಯಾಽಸ್ತಿ ಭೇಷಜಂ। ದೃಶ್ಯಮೇತನ್ ಮೃಷಾ ಸರ್ವಂ ಏಕೋಽಹಂ ಚಿದ್ರಸೋಮಲಃ

ಅಯ್ಯೋ! ಭೇದಭಾವವೇ ದುಃಖದ ಮೂಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ಔಷಧಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಕಾಣುವದು ಎಲ್ಲವೂ ಸುಳ್ಳು; ನಾನು ಮಾತ್ರ ಚೈತನ್ಯದ ಶುದ್ಧ ರಸ.

ಬೋಧಮಾತ್ರೋಽಹಮಜ್ಞಾನಾದ್ ಉಪಾಧಿಃ ಕಲ್ಪಿತೋ ಮಯಾ। ಏವಂ ವಿಮೃಶತೋ ನಿತ್ಯಂ ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪೇ ಸ್ಥಿತಿರ್ಮಮ

ನಾನು ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನ ಮಾತ್ರ. ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಲೇ ನಾನು ನನಗೆ ಒಂದು ಮಿತಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಹೀಗೆ ಸದಾ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಾ ಇರುವಾಗ, ನನಗೆ ಯಾವ ಭೇದವೂ ಇಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿ ಸದಾ ಇರುತ್ತದೆ.

ನ ಮೇ ಬನ್ಧೋಽಸ್ತಿ ಮೋಕ್ಷೋ ವಾ ಭ್ರಾನ್ತಿಃ ಶಾನ್ತೋ ನಿರಾಶ್ರಯಾ। ಅಹೋ ಮಯಿ ಸ್ಥಿತಂ ವಿಶ್ವಂ ವಸ್ತುತೋ ನ ಮಯಿ ಸ್ಥಿತಮ್

ನನಗೆ ಬಂಧನವೂ ಇಲ್ಲ, ಮುಕ್ತಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಗೊಂದಲವೂ ಇಲ್ಲ; ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿ ಯಾವ ಆಧಾರವಿಲ್ಲದೆ ಇದೆ. ಅಯ್ಯೋ, ಈ ವಿಶ್ವವು ನನ್ನೊಳಗೆ ಇರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ಅದು ನನ್ನೊಳಗೆ ಇಲ್ಲ.

ಸಶರೀರಮಿದಂ ವಿಶ್ವಂ ನ ಕಿಂಚಿದಿತಿ ನಿಶ್ಚಿತಂ। ಶುದ್ಧಚಿನ್ಮಾತ್ರ ಆತ್ಮಾ ಚ ತತ್ಕಸ್ಮಿನ್ ಕಲ್ಪನಾಧುನಾ

ಈ ದೇಹದೊಡನೆ ಇರುವ ವಿಶ್ವವೆಲ್ಲವೂ ಏನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಆತ್ಮನು ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನ ಮಾತ್ರ. ಹಾಗಾದರೆ ಈಗ ಕಲ್ಪನೆ ಏನನ್ನು ಆಧರಿಸಬಹುದು?

ಶರೀರಂ ಸ್ವರ್ಗನರಕೌ ಬನ್ಧಮೋಕ್ಷೌ ಭಯಂ ತಥಾ। ಕಲ್ಪನಾಮಾತ್ರಮೇವೈತತ್ ಕಿಂ ಮೇ ಕಾರ್ಯಂ ಚಿದಾತ್ಮನಃ

ದೇಹ, ಸ್ವರ್ಗ-ನರಕ, ಬಂಧನ-ಮುಕ್ತಿ, ಭಯ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಲ್ಪನೆಯಷ್ಟೆ. ನಾನು ಜ್ಞಾನಸ್ವರೂಪನಾದಾಗ ನನಗೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಬಂಧವೂ ಇಲ್ಲ.