ಅಷ್ಟಾವಕ್ರಗೀತಾ

ಒಂದು ದಿನ, ಶಿಷ್ಯನು ತನ್ನ ಗುರು ಅಶ್ತಾವಕ್ರನಿಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, "ಓ ಗುರು, ನಾನು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯಬಹುದು? ಮುಕ್ತಿಯು ಹೇಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ? ಮತ್ತು ವಿಚ್ಛೇದನವು ಹೇಗೆ ಸಾಧಿಸಬಹುದು?" ಅಶ್ತಾವಕ್ರನು ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ: "ಮಕ್ಕಳೆ, ಮುಕ್ತಿಯ ಬಯಕೆ ಇದ್ದರೆ, ಭಾವನೆಗಳ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ವಿಷವೆಂದು ತ್ಯಜಿಸು; ಕ್ಷಮೆ, ಸರಳತೆ, ಕರುಣೆ, ತೃಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಸತ್ಯವನ್ನು ಅಮೃತವೆಂದು ಬೆಳೆಸಿ." "ನೀನು ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು ಅಥವಾ ಆಕಾಶವಲ್ಲ; ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನೋಡುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿ. ತನ್ನನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮುಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ. ಶರೀರದಿಂದ ವಿಭಜಿತವಾಗಿ, ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದರೆ, ಈಗಾಗಲೇ ಸಂತೋಷ, ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತೀರಿ." "ನೀನು ಯಾವ ಜಾತಿ ಅಥವಾ ಜೀವನದ ಹಂತದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಭಾವನೆಗಳ ವಸ್ತುವಲ್ಲ; ನೀನು ಅಸಂಗಾತ, ರೂಪವಿಲ್ಲದ, ವಿಶ್ವದ ಸಾಕ್ಷಿ—ಸಂತೋಷವಾಗಿರು. ಸದುತ್ತಮ ಮತ್ತು ದುಷ್ಟ, ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ದುಃಖ, ಮನಸ್ಸಿನ ಸೃಷ್ಟಿಗಳು; ನೀನು ಮಾಡುವವನು ಅಥವಾ ಅನುಭವಿಸುವವನು ಅಲ್ಲ—ನೀವು ಸದಾ ಮುಕ್ತರಾಗಿದ್ದೀರಿ." "ನೀನು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಸಾಕ್ಷಿಯೊಬ್ಬನೆ, ಸದಾ ಮುಕ್ತನಾಗಿರುವ; ಆದರೆ, ನೀನು ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಬೇರೆದ್ದೆಂದು ನೋಡುವುದೇ ನಿನ್ನ ಬಂಧನ. 'ನಾನು ಮಾಡುವವನು' ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಕಾಡಿದಾಗ, 'ನಾನು ಮಾಡುವವನು ಅಲ್ಲ' ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯುವ ಮೂಲಕ ಸಂತೋಷವಾಗಿರು." "ನಾನು ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನವೆಂದು ದೃಢಪಡಿಸಿದಾಗ, ಅಜ್ಞಾನದ ಕಾಡನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಹಾಕು; ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿರು. ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ನಿನ್ನನ್ನು ಅರಿಯುವಾಗ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆನಂದ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ನೀನು ಆ ಜಾಗೃತಿಯೇ—ಸಂತೋಷವಾಗಿರು." "ನೀನು liberated ಎಂದು ಯೋಚಿಸುವನು, ನಿಜಕ್ಕೂ liberated; ಬಂಧಿತನಾಗಿರುವನು, ನಿಜವಾಗಿ ಬಂಧಿತ. ಯಾರು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಯೋಚನೆಯಂತೆ ಫಲಿತಾಂಶ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮವು ಸಾಕ್ಷಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ, ಸಂಪೂರ್ಣ, ಏಕ, ಮುಕ್ತ, ಜ್ಞಾನ, ಕ್ರಿಯಾವಿಹೀನ, ನಿರಾಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯುತ—ಊಹೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಭಾವಕೀಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ." "ನೀನು ನಿರಂತರ, ಏಕಕಾಲದ ಜಾಗೃತಿಯಂತೆ ಯೋಚಿಸು; 'ನಾನು ರೂಪ' ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ, ಹೊರಗಿನ ಮತ್ತು ಒಳಗಿನ ಗುರುತನ್ನು ಬಿಡು. ಬಹಳ ಕಾಲದಿಂದ, ನನ್ನ ಮಗ, ಶರೀರದ ಗುರುತಿನ ಬಲದಿಂದ ಬಂಧಿತವಾಗಿದ್ದೀಯ; 'ನಾನು ಜಾಗೃತಿ' ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಈ ಬಂಧನವನ್ನು ಜ್ಞಾನದ ಕತ್ತಿಯಿಂದ ಕಡಿತ ಮಾಡು ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವಾಗಿರು." "ನೀನು ನಿರಾಸಕ್ತ, ಕ್ರಿಯಾವಿಹೀನ, ಸ್ವಯಂ-ಪ್ರಕಾಶಿತ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧ; ನಿನ್ನ ಬಂಧನವೆಂದರೆ, ನಿನಗೆ ಏನಾದರೂ ಗಮನಹರಿಸುವುದು. ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ನಿನ್ನಿಂದ ವ್ಯಾಪಿತವಾಗಿದೆ; ಇದು ನಿನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ. ನಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವವು ಶುದ್ಧ, ಜಾಗೃತ ಜ್ಞಾನ—ನೀನು ಚಿಂತನಶೀಲನಾಗಿರು." "ನೀನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾಗಿರು, ಬದಲಾವಣೆ ಇಲ್ಲದ, ಸಂಪೂರ್ಣ, ಶೀತ ಮನಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ, ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ, ಅಶಾಂತವಾಗದೆ, ಕೇವಲ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿರು. ರೂಪವನ್ನು ಅಸತ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಿ, ರೂಪವಿಲ್ಲದದ್ದು ಬದಲಾವಣೆ ಇಲ್ಲದದ್ದು; ಈ ಸತ್ಯದ ಉಪದೇಶದಿಂದ ಪುನರ್ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ." "ನೀವು ಕನ್ನಿಗೊಳಿಸುವಂತೆ, ಈ ಶರೀರದಲ್ಲಿ, ಪರಮ ದೇವರು ನೆಲೆಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆಯೇ, ಶಾಶ್ವತ, ನಿರಂತರ ಬ್ರಹ್ಮವು ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಜನಕನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: 'ಆಹಾ! ನಾನು ದೋಷರಹಿತ, ಶಾಂತ, ಜಾಗೃತಿ; ನಿಸರ್ಗವನ್ನು ಮೀರಿಸುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ಬಹಳ ಕಾಲ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮೋಹಿತನಾಗಿದ್ದೆ.'" "ನಾನು ಈ ಶರೀರವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬೆಳಗಿಸುತ್ತೇನೆ, ನಾನು ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸಹ ಬೆಳಗಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಜಗತ್ತು ನನ್ನದೇ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಏನೂ ನನ್ನದೇ ಅಲ್ಲ. ಈಗ ಶರೀರ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ, ನಾನು ಪರಮ ಆತ್ಮವನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತೇನೆ." "ಮೂಡಲಾಗಿ, ಅಲೆಗಳು, ಫೋಮ್ ಮತ್ತು ಬಬುಲ್ ನೀರಿನಿಂದ ವಿಭಜಿತವಾಗಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ, ಆತ್ಮದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ಆತ್ಮದಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆಯೇ, ಬಟ್ಟೆ ತಂತುಗಳಿಂದ ಮಾತ್ರ ರೂಪಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ಆತ್ಮದ ಸತ್ವವೇ ಆಗಿದೆ." "ಚಕ್ಕರಿಯಿಂದ ತಯಾರಾದ ಸಕ್ಕರೆ, ಅದು ಸಕ್ಕರೆ ಹಣ್ಣಿನಿಂದ ರೂಪಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ, ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ನನ್ನಿಂದ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನನ್ನಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿತವಾಗಿದೆ. ಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಜಗತ್ತು ಬೆಳಗುತ್ತದೆ; ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ, ಅದು ಬೆಳಗುವುದಿಲ್ಲ." "ನನ್ನ ಸ್ವಭಾವವು ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿದೆ; ನಾನು ಅದರಿಂದ ಭಿನ್ನವಾಗಿಲ್ಲ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಬರುವಾಗ, ನಾನು ಮಾತ್ರ ಬೆಳಗುತ್ತೇನೆ. ಆಹಾ! ಭ್ರಮೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ, ಈ ಕಲ್ಪಿತ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ನಾನು ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತೇನೆ." "ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ನನ್ನಿಂದ ಉಂಟಾಗಿದ್ದು, ನನಗೆ ಮರಳುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆಯೇ, ಒಂದು ಮಡಕೆ ಮಣ್ಣಿಗೆ, ಅಲೆ ನೀರಿಗೆ, ಅಥವಾ ಕಂಗನವು ಚಿನ್ನಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತದೆ. ಆಹಾ! ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ನಮಸ್ಕಾರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ವಿನಾಶವಿಲ್ಲ; ಬ್ರಹ್ಮಾ ರಿಂದ ಕಲ್ಲು ತನಕ, ಎಲ್ಲಾ ನಾಶವಾಗುವಾಗ, ನಾನು ಉಳಿಯುತ್ತೇನೆ." "ಆಹಾ! ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ನಮಸ್ಕಾರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಶರೀರವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ನಾನು ಏಕನೇನು, ಬರುವ ಮತ್ತು ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೆಲೆಸುತ್ತೇನೆ. ಆಹಾ! ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ನಮಸ್ಕಾರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಶರೀರವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸದೇ, ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಇಷ್ಟು ಕಾಲ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ." "ಆಹಾ! ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ನಮಸ್ಕಾರಿಸುತ್ತೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನನಗೆ ಏನೂ ಆಳವಿಲ್ಲ; ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಮಾತು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನನ್ನದೇ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತೇನೆ. ಜ್ಞಾನ, ಜ್ಞಾನವಿಷಯ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿ—ಈ ತ್ರಯವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಲ್ಲ; ಏನಾದರೂ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವುದರಿಂದ, ನಾನು ಶುದ್ಧ." "ಆಹಾ! ದ್ವಂದ್ವವು ದುಃಖದ ಮೂಲ; ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಹಾರವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಸುಳ್ಳಾಗಿದೆ; ನಾನು ಮಾತ್ರ ಶುದ್ಧ ಜ್ಞಾನ. ನಾನು ಶುದ್ಧ ಜಾಗೃತಿ; ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ, ನಾನು ಒಂದು ನಿರ್ಬಂಧವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ, ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ ಯಾವ ವಿಭಜನೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ." "ನನಗೆ ಬಂಧನ ಅಥವಾ ಮುಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಗೊಂದಲವಿಲ್ಲ; ಶಾಂತಿ ಬೆಂಬಲವಿಲ್ಲ. ಆಹಾ! ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ನನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ ಎಂದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ಅದು ನನ್ನಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು, ಶರೀರದೊಂದಿಗೆ, ಏನೂ ಅಲ್ಲ; ಆತ್ಮವು ಶುದ್ಧ ಜಾಗೃತಿಯೇ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗ ಕಲ್ಪನೆ ಏನನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಬಹುದು?" "ಶರೀರ, ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ನರಕ, ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿ, ಮತ್ತು ಭಯ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಕಲ್ಪನೆಯೇ. ನಾನು ಜಾಗೃತಿಯೇ, ನನಗೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಏನೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ." ಹೀಗೆ, ಗುರು ಮತ್ತು ಶಿಷ್ಯನ ನಡುವಿನ ಈ ಸಂವಾದವು, ಆತ್ಮದ ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅರಿಯುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ.