శాణ్డిల్యభక్తిసూత్రమ్

सा परानुरक्तिरीश्वरे

భగవంతునిపై ఉన్న పరమమైన ప్రేమే భక్తి.

तत्संस्थस्यामृतत्वोपदेशात्

ఆ పరమాత్మలో స్థిరమై ఉన్నవారికి అమృతత్వం కలుగుతుందని ఉపదేశం ఉంది.

ज्ञानमिति चेन्न द्विषतोऽपि ज्ञानस्य तदसंस्थिते:

దీన్ని జ్ఞానం అని చెప్పినా సరిపోదు; ఎందుకంటే ద్వేషించే వాళ్లకూ జ్ఞానం ఉంటుంది, కాని వారు ఆ స్థితిలో ఉండరు.

तयोपक्षयाच्च

అది తగ్గిపోవడం వల్ల కూడా (అది జ్ఞానం కాదు అని తెలుసుకోవాలి).

द्वेषप्रतिपक्षभावाद्रसशब्दाच्च राग:

ద్వేషానికి విరుద్ధమైన భావం వల్ల, 'రుచి' అనే పదం వల్ల కూడా, ప్రేమ కలుగుతుంది.

न क्रिया कृत्यनपेक्षणाज्ज्ञानवत्

ఇది కార్యం కాదు; ఎందుకంటే, చేయవలసిన పనిపై ఆధారపడదు, జ్ఞానంలా కాదు.

अत एव फ़लानन्त्यम्

అందువల్ల, దీని ఫలం అంతం లేనిది.

तद्वत: प्रपत्तिशब्दाच्च न ज्ञानमितरप्रपत्तिवत्

అలాగే, 'శరణాగతి' అనే పదం వల్ల కూడా, జ్ఞానం ఇతర శరణాగతిలా కాదు.

सा मुख्येतरापेक्षितत्वात्

ఇది ప్రధానమైనది, ఎందుకంటే ఇతరవన్నీ దీనిపై ఆధారపడి ఉంటాయి.

प्रकरणाच्च

ఇంకా, సందర్భం వల్ల కూడా (ఇది స్పష్టమవుతుంది).

दर्शनफ़लमिति चेन्न तेन व्यवधानात्

దీన్ని దర్శన ఫలమని చెప్పినా సరిపోదు; ఎందుకంటే, మధ్యలో విరామం ఉంటుంది.

दृष्टत्वाच्च

ఇంకా, అది ప్రత్యక్షంగా కనిపిస్తుంది.

अत एव तदभावाद्बल्लवीनाम्

అందువల్ల, ఆ గోపికలలో అది లేకపోవడం వల్ల (ఇది తెలుస్తుంది).

भक्त्या जानातीति चेन्नाभिज्ञप्त्या साहाय्यात्

భక్తితో తెలుసుకుంటారని చెప్పినా సరిపోదు; ఎందుకంటే, అది గుర్తింపు సహాయంతోనే జరుగుతుంది.

प्रागुक्तं च

ఇది ముందుగా చెప్పినట్లే.

एतेन विकल्पोऽपि प्रयुक्त:

దీనివల్ల, మరో ప్రత్యామ్నాయమూ పరిష్కరించబడింది.

देवभक्तिरितरस्मिन् साहचर्यात्

ఇతర దేవతలపై భక్తి అనేది సహవాసం వల్ల కలుగుతుంది.

योगस्तूभयार्थमपेक्षणात् प्रयाजवत्

యోగం మాత్రం రెండింటికీ ఉపయోగపడుతుంది, ఎందుకంటే అది అలా భావించబడింది, పూర్వకర్మల వంటిది.

गौण्या तु समाधिसिद्धि:

కానీ గౌణ మార్గంతో మనస్సు ఏకాగ్రత సంపూర్ణంగా సాధించబడుతుంది.

हेया रागत्वादिति चेन्नोत्तमास्पदत्वात् सङ्गवत्

దీనికి మనస్సు ఆకర్షణ వల్ల వదిలేయాలి అంటే, కాదు, ఎందుకంటే ఇది అత్యున్నత ఆధారం, సాంగత్యం లాంటిది.

तदेव कर्मिज्ञानयोगिभ्य आधिक्यशब्दात्

కర్మ, జ్ఞానం, యోగం అభ్యాసుల కంటే దీనికి ప్రాముఖ్యత ఉందని చెప్పబడింది.

प्रश्ननिरूपणाभ्यामाधिक्यसिद्धे:

ప్రశ్నించడం, నిర్ణయించడం ద్వారా దీనికి ప్రాముఖ్యత స్థిరపడింది.

नैव श्रद्धा तु साधारण्यात्

కాని విశ్వాసం మాత్రం కాదు, ఎందుకంటే అది అందరికీ సాధారణం.

तस्यां तत्त्वे चानवस्थानात्

దాని స్వరూపంలో స్థిరత లేకపోవడం వల్ల కూడా.

ब्रह्मकाण्डं तु भक्तौ तस्यानुज्ञानाय सामान्यात्

బ్రహ్మకాండం భక్తిలో భాగంగా, దానికి అనుమతి ఇవ్వడానికే, ఎందుకంటే అది సాధారణంగా ఉంది.

बुद्धिहेतुप्रवृत्तिराविशुद्धेरवघातवत्

బుద్ధి వల్ల కలిగే కృషి, పవిత్రత వల్ల, అడ్డంకులను తొలగించడంలా ఉంటుంది.

तदङ्गानां च

దాని ఉపకారక భాగాలకు కూడా ఇదే వర్తిస్తుంది.

तामैश्वर्यपरां काश्यप: परत्वात्

కాశ్యపుడు దీనిని పరమైశ్వర్యంగా భావిస్తాడు, ఎందుకంటే అది అత్యున్నతమైనది.

आत्मैकपरां बादरायण:

బాదరాయణుడు దీనిని ఆత్మలోనే పరమమైనదిగా భావిస్తాడు.