ஶாண்டில்யபக்திஸூத்ரம்

ஜைமினி முனிவர், "இல்லை, அவ்வாறு அல்ல; இதுவும் சாத்தியமே," என்று கூறுகிறார். இங்கு, துணை யாகங்கள் எப்போது வேண்டுமோ அப்போது ஏற்படும்; இது வீட்டு காரியங்களில் போலவே. ஒரே ஒரு செயலும், அது பரமாத்மாவை மகிழ்விக்குமானால், மிகுந்த சக்தி வாய்ந்ததாகும். அர்ப்பணம் கட்டாயமல்ல; அது ஒரு வாயிலாகும். தியானத்தின் விதி, அதன் தெளிவான சுலபத்தினால் நிலைபெற்றது. அந்த யாகத்திற்கு மட்டுமே அந்த வழிபாடு பொருந்தும்; மற்றவற்றிற்கு அப்படியில்லை. பாதங்களை கழுவும் நீரும், அர்ப்பணிக்கும் நீரும், பரவாமல் இருந்தால் ஒன்றே. ஒருவர் தானாக அர்ப்பணிப்பது, எந்த வேறுபாடும் இல்லாமல் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. பிழைகள் ஏற்பட்டால், அதன் காரணம் மற்றும் தன்மையை ஆராய்ந்து தீர்மானிக்க வேண்டும். இலையோ அல்லது அதுபோன்றவை, விதிப்படிக் கொடுக்கப்படவில்லை என்றாலும், அதற்கு தனிப்பட்ட முக்கியத்துவம் உண்டு. நற்கருமங்களில் பிறந்ததும், மற்றவருக்காகச் செய்யப்பட்டதும், அந்தச் செயல்கள் உயர்ந்த நன்மைக்கு வழிவகுக்கும். மற்றவற்றிற்கு, மூன்று வகையான துணைநிலைகள், புகழ்ச்சி மற்றும் தொடர்புக்காக ஏற்படுகின்றன. அது வெளிப்புறத்தையும், உள்ளுறையையும், எல்லாவற்றையும் காற்றைப் போல் சூழ்ந்து நிற்கிறது. சிரம நேரங்களில், நினைவு, புகழ்ச்சி, கதைகள் ஆகியவை பாவநிவாரணமாகும். "பல நேரங்களில் செய்யப்படாமை உள்ளது" என்று சொன்னாலும், பிரயாணம் இல்லை; பெரியோர்களிடையே கூட, விலகல் நிகழ்கிறது. பக்தியில் சிறப்பு நிலை அடைந்தபின்பும், மற்ற அனைத்தையும் இழக்கும் காரணமாக பெரிய தடைகள் எழுகின்றன. அந்த நிலையிலேயே நிலைபெற்றால், வேறு கடமை இல்லை; இது தீயவர்களிடையே குழந்தைபோல். குற்றம் இல்லை என்பதால், மற்றொருவர் வாரிசாக நியமிக்கப்படுகிறார்; பொதுவான வழியில் போல. எனவே, இன்னும் பரிபக்வம் அடையாதவர்களுக்குக் கூட, அந்த உலகம் உள்ளது. ஒரே வழி தொடர்ச்சியாக செல்லும் சாத்தியம் உண்டு. பிரயாணம் மற்றும் நினைவு பற்றிய வேதவாக்கியங்களின் மீதமுள்ள பகுதியினாலும் இது உறுதிப்படுகிறது. ஆனால், பெரிய பாவிகள் துன்பத்தில் இருக்கும்போது—அவர்களுக்கு, கீதையின் அர்த்தத்தை உணர்வதினால், தனித்துவ நிலை உண்டாகிறது. எல்லாவற்றிற்கும் அதையே உயர்ந்ததாக வைத்து, பிறகு மட்டுமே அது எல்லோருக்கும் உண்டாகும்; ஏனெனில் அப்படி என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இது மட்டுமே இரட்டையற்றது; எல்லாவற்றிற்கும் உண்மை சுபாவம் என்பதால், இதையே வழிபட வேண்டும். இதன் சக்தி மாயை; ஏனெனில் அது பொதுவாக ஜடமானது. அது பரவப்படுபவைகளிலும் பரவுகிறது. உயிர்களிலிருந்தோ, புத்தியிலிருந்தோ அல்ல; அது சாத்தியமில்லை. அவன், தந்தைபோல், மேலும் கீழும் வேதங்களை, மாயையில்லாமல் படைக்கிறார். "உபதேசங்கள் கலந்துள்ளன" என்று சொன்னாலும், அது இல்லை; அவை குறைவாகவே உள்ளன. பாதராயணர், "இதிலிருந்தே பலன் வருகிறது; ஏனெனில் அது காணப்படுகிறது," என்று கூறுகிறார். பிரிவில் கூட, லயமும் அதுபோலவே காணப்படுகிறது. அந்த ஒற்றுமை, பல்வகை தன்மையிலிருந்து அல்ல; ஏனெனில் உபாதிகளுடன் உள்ள தொடர்பு ஒழிகிறது; இது சூரியனைப் போல. "அது பிரிந்ததாகும்" என்று சொன்னாலும், இல்லை; ஏனெனில் மற்றதுடன் தொடர்பு இல்லை; இது விளக்குகளைப் போல. ஆனால், அதற்கு மாற்றம் இல்லை; ஏனெனில் மாற்றங்கள் கருவிகளுக்கே உரியது. பரிபூரண பக்தியால் மனம் அதில் நிலைபெறும்; மனம் லயமானதும், முற்றிலும் அதிலேயே உறையும். மற்றவர்களுக்கு, ஆயுள் நீண்டதாக இருந்தாலும், இழப்பு உண்டு; ஏனெனில் உறுதியான அடித்தளம் இல்லை. இவர்களுக்கு, பக்தி இல்லாத காரணத்தால், ஜன்மாந்தரப் பயணம் உண்டாகும்; அறியாமையால் அல்ல, ஏனெனில் காரணம் நிறுவப்படவில்லை. இவர்களுக்கு மூன்று கண்கள் உண்டு; இது சொல், குறி, பொருள் என்ற வேறுபாட்டால்; இது ருத்ரனைப் போல. வெளிப்பாடு, மறைவு ஆகியவை மாற்றங்களே; செயலும், அதன் விளைவும் சேர்ந்தபோது அவை தோன்றுகின்றன.