ஶாண்டில்யபக்திஸூத்ரம்

சிலர், "பற்றுதல் இருப்பதால் அதை விலக்க வேண்டும்," என்று கூறினால், அது சரியல்ல என்று நம்மால் கூறப்படுகிறது; ஏனெனில் அது உயர்ந்த ஆதரவாகும், தொடர்பைப் போல. உண்மையில், "உயர்வு" எனும் சொல்லால், அது கர்ம, ஞானம், யோகத்திற்கு அர்ப்பணித்தவர்களைவிட மேலானதாகிறது. இந்த உயர்வு, விசாரணை மற்றும் உறுதிப்படுத்தலினாலும் நிலைபெறுகிறது. ஆனால், "நம்பிக்கை" மட்டும் அல்ல; ஏனெனில் அது எல்லோரிடமும் பொதுவாக உள்ளது. மேலும், அதன் உண்மை நிலை முடிவடைந்ததாக இல்லை. ஆனால், பரமாத்மா பற்றிய பக்தி பகுதி, பொதுவாக இருப்பதால் அனுமதிக்கப்படுகிறது. தூய்மையால் ஏற்படும் விவேகப் செயல்கள், தடைகளை நீக்கும் செயல்போல் அமைகின்றன; அதுபோல, பக்திக்குத் துணைபுரியும் செயல்களும். காஶ்யபர், அது இறையரசின் தலைமை சக்தியில் உச்சமாக உள்ளது என்று கருதுகிறார்; ஏனெனில் அது எல்லாவற்றையும் தாண்டி நிற்கிறது. ஆனால், பாதராயணர், அது ஆத்மாவிலேயே உச்சமாக உள்ளது என்று கூறுகிறார். சாண்டில்யர், வேதவாக்கும், தர்க்கமும் இரண்டையும் கொண்டு அது இரண்டிலும் உச்சம் என்று கருதுகிறார். "சமத்துவமில்லாததால் அது நிலைபெறவில்லை" என்று சிலர் கூறினால், அது தவறு; ஏனெனில் ஞானத்தில் உள்ள வித்தியாசம் போலவே இங்கேயும் வேறுபாடு உள்ளது. மேலும், துன்புற்றவர்கள் உச்சம் அல்ல; ஏனெனில் உடனடியாகவே வேறுபாடு தெளிவாகிறது. "இது இறையரசின் தலைமை சக்தி" என்று கூறினால், அது இயற்கையால் தான் என்கிறோம். தடையில்லாத, உச்சமான இறையாட்சி அதன் இருப்பால் சாத்தியமாகிறது; மற்றவற்றிற்கு அது இல்லை. "அனைத்தும் பொய் அல்லவா?" என்று கேட்கப்பட்டால், அறிவின் அளவற்ற தன்மையால் அது பொய்யாக முடியாது. மற்ற இயல்புகளிலிருந்து வேறுபடும் காரணத்தால், அறிவு தன் சுருப்பாக தொடர்கிறது; எந்த மாற்றமும் இல்லை. அதன் அடித்தளம், வீட்டு அடித்தளத்தைப் போன்றது. ஒன்றுக்கு ஒன்று சார்ந்திருப்பதால் இரண்டும் நிலைபெறும்; அறியும் பொருளும், அறியுபவரும் தவிர மூன்றாம் ஒன்றும் இல்லை. இவை இரண்டும் ஒன்றிணையும் போது, மாற்றம் நிகழ்கிறது. அதன் சக்தியால், அறியப்படுவது பொய் அல்ல. உலக நிகழ்வுகளில் காணப்படும் அறிகுறிகளால் அதன் தூய்மை அறியப்படுகிறது. மரியாதை, மதிப்பு, பாசம், பகைமை இல்லாமை, சந்தேகம், புகழ், குறிக்கோள் உணர்வு, பக்தி, அர்ப்பணம் ஆகிய நிலைகள், எதிர்ப்பு போன்றவை, நினைவில் அடிக்கடி தோன்றுகின்றன. ஆனால், வெறுப்பு போன்றவை அப்படியல்ல. வேதவாக்கியத்தின் மீதமுள்ள பகுதியில் கூட, வெளிப்பாடுகளில் இது உண்மை. பிறப்பு, செயல் ஆகியவற்றை அறிந்தவன், "அபிஜாத" எனும் சொல்லால் அவன் பிறவாதவன் என்று அறிகிறது. அது தன்னுடைய சக்தியால் மட்டும் தோன்றும் தெய்வீகமானது. கருணை, அதன் பிரதான குணமாகும். அது உயிருடனுள்ளது, வெளிப்பாடுகளுள் ஒன்றாக அல்ல. சூதாடுதல், அரசர்களுக்கு சேவை செய்வதைத் தடை செய்துள்ளதாலும், அதன் தன்மை வேறுபடுகிறது. "வாஸுதேவரில் அது உள்ளது" என்று சொன்னால், அது செயல் அல்லாமல் இருப்பதாகும். மேலும், அடையாளம் மூலம் அது அறியப்படுகிறது. வ்ருஷ்ணிகளில் அது சிறந்ததாக உள்ளது. அவ்வாறு, நன்றாக நிலைபெற்றவர்களிடையே, பக்தி இறை வழிபாட்டின் முடிவில், பரமத்திற்கு இரண்டாம் நிலையாகும்; ஏனெனில் அது காரணமாகும். மற்றவர்களுக்கு, காமம், குறிக்கோள் ஆகியவை குறிப்பிடப்படுவதால் தொடர்பு உண்டு. மீதமுள்ளவை நடுநிலையாகும்; வழிபாட்டின் ஆரம்பத்தில், அவை பகுதியளவில் உள்ளன. இவற்றிலிருந்து, ஆரம்பத்தில் தூய்மை உருவாகிறது. அவற்றுள், தொடர்பு அதிகமாக இருப்பதால், சிலர் அதிகமான பலன் கிடைக்கும் எனக் கூறுகிறார்கள்.