शाण्डिल्यभक्तिसूत्रम्

वासुदेवेऽपीति चेन्नाकरमात्रत्वात्

प्रत्यभिज्ञानाच्च

वृष्णिषु श्रैष्ठ्येन तत्

एवं प्रसिद्धेषु च

भक्त्या भजनोपसंहाराद्गौण्या परायैतद्धेतुत्वात्

रागार्थप्रकीर्त्तिसाहचर्याच्चेतरेषाम्

अन्तराले तु शेषा: स्युरुपास्यादौ च काण्डत्वात्

ताभ्य: पावित्र्यमुपक्रमात्

तासु प्रधानयोगात् फ़लाधिक्यमेके

नाम्नेति जैमिनि: सम्भवात्

अत्राङ्गप्रयोगाणां यथाकालसम्भवो गृहादिवत्

ईश्वरतुष्टेरेकोऽपि बली

अबन्धोऽर्पणस्य मुखम्

ध्याननियमस्तु दृष्टसौकर्यात्

तद्यजि: पूजयामितरेषां नैवम्

पादोदकं तु पाद्यमव्याप्ते:

स्वयमर्पितं ग्राह्यमविशेषात्

निमित्तगुणाव्यपेक्षणादपरधेषु व्यवस्था

पत्रादेर्दानमत्यथा हि वैशिष्ट्यम्

सुकृतजत्वात् परहेतुभावाच्च क्रियासु श्रेयस्य:

गौणं त्रैविध्यमितरेण स्तुत्यर्थत्वात् साहचर्यम्

बहिरन्तरस्थमुभयमवेष्टिसववत्

स्मृतिकीर्त्यो: कथादेश्चार्तौ प्रायश्चित्तभावात्

भूयसामननुष्ठितिरिति चेदाप्रयाणमुपसंहारान्महत्स्वपि

लब्ध्वपि भक्ताधिकारे महत्क्षेपकमपरसर्वहानात्

तत्स्थानत्वादनन्यधर्म: खले बालीवत्

आनिन्द्ययोन्यधिक्रियते पारम्पर्यात् सामान्यवत्

अतो ह्यविपक्वभावानामपि तल्लोके

क्रमैकगत्युपपत्तेस्तु