शाण्डिल्यभक्तिसूत्रम्

सन्दर्भातः एव सर्वस्य अर्थः निश्चीयते। यदि दृष्टिफलत्वं इति उच्यते, न तथा, यतः अन्तरालः विद्यते। दृश्यते च तेन। गोप्यः मध्ये तस्य अभावात् ततः एव निश्चयः। यदि भक्त्या ज्ञायते इति उच्यते, न तथा, यतः तद् अभिज्ञानोपकारितम्। यथापूर्वं उक्तम्। अनेन विकल्पः अपि निराकृतः। देवताभक्तिः तु अन्यत्र सङ्गात् भवति। योगः तु उभयार्थत्वात्, पूर्वार्चावत्, समीकृतः। द्वितीयोपायेन तु समाधिसिद्धिः लभ्यते। यदि सङ्गात् परित्याज्यः इति उच्यते, न तथा, यतः सः परमाश्रयः, सङ्गवत्। श्रेष्ठशब्दात् कर्मज्ञानयोगनिष्ठेभ्यः अपि अतिक्रान्तः। अनुसन्धाननिश्चयाभ्यां श्रेष्ठता स्थापिताः। श्रद्धा तु न, सामान्यत्वात्। तथा च तत्त्वनिश्चये अन्त्यत्वाभावः। ब्रह्मविषयः भागः भक्तौ अनुमत्यर्थः, सामान्यत्वात्। कारणात् उत्पन्नं कर्म, शुद्ध्याः, विघ्ननिवृत्तिवत्। तस्य सहायकानां अपि। काश्यपः मन्यते ईश्वर्ये परत्वं, अतिक्रमात्। बादरायणः आत्मनि एव परत्वं मन्यते। शाण्डिल्यः उभयत्र परत्वं मन्यते, श्रुति-युक्त्यनुग्रहेण। यदि वैषम्येन न सिध्यति इति उच्यते, न तथा, विशेषात्, यथाज्ञानम्। क्लिष्टः अपि न परः, तदनन्तरं विशेषात्। यदि ईश्वर्यं एव इति उच्यते, न तथा, स्वरूपतया। अनवच्छिन्नं परमईश्वर्यं तस्य, अन्येषां न। यदि सर्वमिथ्यात्वं इति पृच्छ्यते, न तथा, बुद्धेः अनन्त्याद्। अन्यस्वभावभेदात्, न परिवर्तनम्, चैतन्यस्य स्वस्वरूपस्थितेः। तस्याधारः गृहाधारवत्। परस्पराश्रयात् उभयं अस्ति। ज्ञातृज्ञेययोः पृथक् तृतीयः नास्ति। संयोगे, संक्रमणात्। शक्त्या ज्ञातं न मिथ्या। तस्य शुद्धिः लौकिकलिङ्गात् अनुमीयते। आदरः, सम्मानः, स्नेहः, अमर्षः, संशयः, कीर्तिः, प्रयोजनाभिज्ञानम्, भक्ति, अर्पणं, एवं च सर्वावस्थाः, विरोधः च, स्मरणे बहुलम्। द्वेषादयः तु न तथा। अवशिष्टवचनात्, व्यक्तिषु अपि एवं। जन्मकर्मज्ञः, अजशब्दात्। तद् दिव्यम्, स्वशक्तिमात्रोत्पन्नम्। दयैव तस्य मुख्यगुणः। जीवत्वात्, व्यक्तिषु न।