ਫ਼ਲਮਸ੍ਮਾਦ੍ਬਾਦਰਾਯਣੋ ਦृष੍ਟਤ੍ਵਾਤ੍
ਬਾਦਰਾਯਣ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯੁਤ੍ਕ੍ਰਮਾਦਪ੍ਯਯਸ੍ਤਥਾ ਦृष੍ਟਮ੍
ਜਦੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਵਿਘਟਨ ਹੋਣਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦੈਕ੍ਯਂ ਨਾਨਾਤ੍ਵੈਕਤ੍ਵਮੁਪਾਧਿਯੋਗਹਾਨਾਦਾਦਿਤ੍ਯਵਤ੍
ਉਹ ਇਕਤਾ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੀ ਇਕਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੀਮਤਤਾ ਵਾਲੇ ਕਾਰਣ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਗਿਤਿ ਚੇਨ੍ਨ ਪਰੇਣਾਸਮ੍ਬਨ੍ਧਾਤ੍ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਨਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਕਹੇ ਕਿ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਨ ਵਿਕਾਰਿਣਸ੍ਤੁ ਕਰਣਵਿਕਾਰਾਤ੍
ਪਰ ਇਹ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਦਲਾਅ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਧਨਾਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਨਨ੍ਯਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਲਯਾਦਤ੍ਯਨ੍ਤਮ੍
ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਗਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁਸ਼੍ਚਿਰਮਿਤਰੇषਾਂ ਤੁ ਹਾਨਿਰਨਾਸ੍ਪਦਤ੍ਵਾਤ੍
ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਲੰਮਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨੁਕਸਾਨ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ।
ਸਂਸृਤਿਰੇषਾਮਭਕ੍ਤਿ: ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ ਕਾਰਣਾਸਿਦ੍ਧੇ:
ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਭਗਤੀ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਗਿਆਨ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਰਣ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇषਾਂ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਬ੍ਦਲਿਙ੍ਗਾਕ੍ਸ਼ਭੇਦਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਵਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਅੱਖ ਹਨ, ਸ਼ਬਦ, ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਰੁਦਰ ਵਾਂਗ।
ਆਵਿਸ੍ਤਿਰੋਭਾਵਾ ਵਿਕਾਰਾ: ਸ੍ਯੁ: ਕ੍ਰਿਯਾਫ਼ਲਸਂਯੋਗਾਤ੍
ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਲੁਕ ਜਾਣਾ ਬਦਲਾਅ ਹਨ, ਜੋ ਕਰਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।