ਦ੍ਯੂਤਰਾਜਸੇਵਯੋ: ਪ੍ਰਤਿषੇਧਾਚ੍ਚ
ਜੂਏ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਕਰਕੇ।
ਵਾਸੁਦੇਵੇऽਪੀਤਿ ਚੇਨ੍ਨਾਕਰਮਾਤ੍ਰਤ੍ਵਾਤ੍
ਜੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਅਕਰਮਤਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਨਾਚ੍ਚ
ਪਛਾਣ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।
ਵृष੍ਣਿषੁ ਸ਼੍ਰੈष੍ਠ੍ਯੇਨ ਤਤ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਕਰਕੇ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧੇषੁ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਜਨੋਪਸਂਹਾਰਾਦ੍ਗੌਣ੍ਯਾ ਪਰਾਯੈਤਦ੍ਧੇਤੁਤ੍ਵਾਤ੍
ਭਗਤੀ, ਭਜਨ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਸਰਵੋਤਮ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਰਾਗਾਰ੍ਥਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਸਾਹਚਰ੍ਯਾਚ੍ਚੇਤਰੇषਾਮ੍
ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਰਾਗ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਣ ਕਰਕੇ।
ਅਨ੍ਤਰਾਲੇ ਤੁ ਸ਼ੇषਾ: ਸ੍ਯੁਰੁਪਾਸ੍ਯਾਦੌ ਚ ਕਾਣ੍ਡਤ੍ਵਾਤ੍
ਪਰ, ਬਾਕੀ ਵਿਚਲੇ ਮਧਯਮ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਅੰਸ਼ਕ ਹਨ।
ਤਾਭ੍ਯ: ਪਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਮੁਪਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਸੁ ਪ੍ਰਧਾਨਯੋਗਾਤ੍ ਫ਼ਲਾਧਿਕ੍ਯਮੇਕੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਮੁੱਖ ਜੋੜ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਮ੍ਨੇਤਿ ਜੈਮਿਨਿ: ਸਮ੍ਭਵਾਤ੍
ਜੈਮਿਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ,' ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਙ੍ਗਪ੍ਰਯੋਗਾਣਾਂ ਯਥਾਕਾਲਸਮ੍ਭਵੋ ਗृਹਾਦਿਵਤ੍
ਇੱਥੇ, ਸਹਾਇਕ ਕਰਮ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਆਦਿ ਵਿਚ।
ਈਸ਼੍ਵਰਤੁष੍ਟੇਰੇਕੋऽਪਿ ਬਲੀ
ਇੱਕ ਵੀ ਕਰਮ, ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਬਨ੍ਧੋऽਰ੍ਪਣਸ੍ਯ ਮੁਖਮ੍
ਅਰਪਣ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਨਿਯਮਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟਸੌਕਰ੍ਯਾਤ੍
ਧਿਆਨ ਦਾ ਨਿਯਮ, ਸਪਸ਼ਟ ਸੁਵਿਧਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।
ਤਦ੍ਯਜਿ: ਪੂਜਯਾਮਿਤਰੇषਾਂ ਨੈਵਮ੍
ਉਸ ਯਜਨ ਲਈ, ਪੂਜਾ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਪਾਦੋਦਕਂ ਤੁ ਪਾਦ੍ਯਮਵ੍ਯਾਪ੍ਤੇ:
ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਜਦੋਂ ਪੂਜਾ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਪਾਦਯ ਪਾਣੀ ਹੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਮਰ੍ਪਿਤਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍
ਜੋ ਆਪ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਹੈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਗੁਣਾਵ੍ਯਪੇਕ੍ਸ਼ਣਾਦਪਰਧੇषੁ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾ
ਗਲਤੀ ਆਉਣ ਤੇ, ਕਾਰਨ ਤੇ ਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ ਨਿਰਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪਤ੍ਰਾਦੇਰ੍ਦਾਨਮਤ੍ਯਥਾ ਹਿ ਵੈਸ਼ਿष੍ਟ੍ਯਮ੍
ਪੱਤਿਆਂ ਆਦਿ ਦਾ ਦਾਨ, ਜੇ ਨਿਯਮਿਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸੁਕृਤਜਤ੍ਵਾਤ੍ ਪਰਹੇਤੁਭਾਵਾਚ੍ਚ ਕ੍ਰਿਯਾਸੁ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਯ:
ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਕਰਮ ਉੱਚੇ ਲਾਭ ਲਈ ਹਨ।
ਗੌਣਂ ਤ੍ਰੈਵਿਧ੍ਯਮਿਤਰੇਣ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਰ੍ਥਤ੍ਵਾਤ੍ ਸਾਹਚਰ੍ਯਮ੍
ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੌਣਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਹੈ।
ਬਹਿਰਨ੍ਤਰਸ੍ਥਮੁਭਯਮਵੇष੍ਟਿਸਵਵਤ੍
ਇਹ ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਪਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਹਰ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਮृਤਿਕੀਰ੍ਤ੍ਯੋ: ਕਥਾਦੇਸ਼੍ਚਾਰ੍ਤੌ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਭਾਵਾਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਯਾਦ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭੂਯਸਾਮਨਨੁष੍ਠਿਤਿਰਿਤਿ ਚੇਦਾਪ੍ਰਯਾਣਮੁਪਸਂਹਾਰਾਨ੍ਮਹਤ੍ਸ੍ਵਪਿ
ਜੇ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਦੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਵਿਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਟ ਜਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਪਿ ਭਕ੍ਤਾਧਿਕਾਰੇ ਮਹਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਪਕਮਪਰਸਰ੍ਵਹਾਨਾਤ੍
ਭਾਵੇਂ ਭਗਤੀ ਦਾ ਹੱਕ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਖੋ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਵੱਡਾ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਤ੍ਵਾਦਨਨ੍ਯਧਰ੍ਮ: ਖਲੇ ਬਾਲੀਵਤ੍
ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਫਰਜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਬੱਚਾ।
ਆਨਿਨ੍ਦ੍ਯਯੋਨ੍ਯਧਿਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪਾਰਮ੍ਪਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਾਮਾਨ੍ਯਵਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਨਿੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਾਰਸ ਵਜੋਂ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਤੋ ਹ੍ਯਵਿਪਕ੍ਵਭਾਵਾਨਾਮਪਿ ਤਲ੍ਲੋਕੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮੈਕਗਤ੍ਯੁਪਪਤ੍ਤੇਸ੍ਤੁ
ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਹ ਹੋਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਕਰਕੇ।